Court dismisses request for combined sentence due to res judicata on prior final judgment.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's request for a combined sentence, ruling that the proceedings must be terminated. The defendant sought to combine penalties from five prior convictions, but the court noted that a final combined sentence was already issued in 2001 and became legally binding in 2016. Consequently, the court applied the principle of res judicata to bar any new proceedings on the same subject matter.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 ust. 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 572 k.p.k.: When a final judgment on combined penalties has already been rendered, the principle of res judicata prohibits new proceedings on the same subject matter, requiring the termination of the case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 86/16 POSTANOWIENIE dnia 18 października 2016 roku Sąd Okręgowy w Koszalinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Krzemianowski Protokolant: sekr. sąd. Małgorzata Tryksza przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Koszalinie Alicji Kowal po rozpoznaniu w sprawie G. G. z wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a:
1. na podstawie art. 572 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 7 kpk umorzyć postępowanie w sprawie, 2. na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Skazany G. G. wystąpił do Sądu o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary z dotychczas wydanych wobec niego wyroków. Jak wynikało z danych o karalności był on skazany na mocy wyroków :
1. Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21.08.1991r w sprawie II K 349/91 (obejmujący skazanie na karę samoistną grzywny, wykonaną 08.01.1992r), 2. Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 08.06.1994r w sprawie VI K 228/93, 3. Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 24.01.1997r w sprawie II K 104/95, 4. Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 07.01.1999r w sprawie II K 1533/98 oraz 5. Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 11.12.1998r w sprawie II K 19/97. Przy czym w dniu 13.06.2001r w sprawie II K 43/01 Sąd Okręgowy w Koszalinie wydał wyrok łączny, w którym poddał analizie skazania z punktów 2-5, orzekając karę łączną 25 lat pozbawienia wolności, a częściowo umarzając postępowanie. Wyrok ten uprawomocnił się 12 stycznia 2016r.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniosek skazanego nie może zostać uwzględniony z uwagi na przeszkodę procesową w postaci powagi rzeczy osądzonej. Na wstępie należy zaznaczyć, że do sytuacji procesowej skazanego mają zastosowanie przepisy kodeksu karnego, w zakresie przesłanek kary łącznej, sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015r (Dz.U.2015.296). Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 tej ustawy, znowelizowanych przepisów dotyczących kary łącznej nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed 1.07.2015r), chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Wobec skazanego po dniu 1.07.2015r nie zapadły żadne orzeczenia skazujące. Po drugie, Sąd Okręgowy w Koszalinie badał już podstawy do wydania wyroku łącznego w sprawie II K 43/01, zakończonej prawomocnym wyrokiem łącznym. Po dacie tego wyroku nie zapadły żadne dodatkowe orzeczenia skazujące. Korzysta on zatem z powagi rzeczy osądzonej. Pierwszy z wyroków w sprawie II K 349/91 (obejmujący skazanie na samoistną karę grzywny) nie był objęty tamtym postępowaniem, ale z danych o wykonaniu kary grzywny, zawartych w karcie karnej, wynika, że nastąpiło już zatarcie tamtego skazania.
Niezależnie od tego, nie byłoby objęty węzłem kary łącznej, bowiem czyny z kolejnych wyroków zostały popełnione po dacie jego wydania (art. 85 kk w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015r). Zatem ostatni, prawomocny wyrok łączny Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 13.06.2001r w sprawie II K 43/01, korzysta z powagi rzeczy osądzonej określonej w art. 17§1 pkt 7 kpk. Zasada ta oznacza, iż niedopuszczalne jest prowadzenie ponownego postępowania w tej samej sprawie pod względem podmiotowym i przedmiotowym, a z chwilą stwierdzenia występowania tej negatywnej przesłanki procesowej Sąd zobligowany jest umorzyć postępowanie.
W konsekwencji niniejsze postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 572 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 7 kpk, a kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa stosownie do treści art. 632 pkt 2 kpk. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Tomasz Krzemianowski