Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 996/16 AI generated

Appeal court quashes conviction for driving without license on non-public road due to insufficient evidence.

Case Number VI Ka 996/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appeal court quashed the first-instance conviction and remanded the case for retrial due to a critical lack of evidence regarding the road's classification. The prosecution argued the defendant drove on a public road without a license, but the court found no documentation proving the specific location was legally defined as a public road under the relevant traffic statute. Consequently, the court held that without establishing the road's status, the essential elements of the crime could not be proven, necessitating a new trial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 180a § 1 k.k.; Art. 440 k.p.k.: A criminal conviction based on driving without a license on a public road is void if the prosecution fails to prove the location constitutes a public road as defined by law, requiring the case to be remanded for retrial.

Keywords

AI generated
driving without license public road definition insufficient evidence criminal conviction quashed remand for retrial traffic safety offense prosecution burden

Cited Legislation

AI generated
Art. 180a § 1 k.k.
oskarżonego o przestępstwo z art. 180a kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 28 kwietnia 2016 r.
Art. 1 ust. 1 pkt 1 u.k.p.
Komentarz, Warszawa 2015, s. 1022).
Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.k.p.
1 pkt 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.k.p. uprawnienia do kierowania pojazdem, stwierdzone odpowiednim dokumentem, wymagane są do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu.
Art. 434 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 440 k.p.k.
Na skutek kontroli odwoławczej orzeczenia ujawniły się bowiem takie okoliczności, które – zgodnie z art. 440 k.p.k. - nakazywały uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
art. 343 § 6 k.p.k
Zaskarżając ten wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 343 § 6 k.p.k.
art. 343 § 7 k.p.k
Zaskarżając ten wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 343 § 6 k.p.k.
art. 440 k.p.k
Na skutek kontroli odwoławczej orzeczenia ujawniły się bowiem takie okoliczności, które – zgodnie z art. 440 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
II KRN 285/93
Stefański, Glosa do wyroku SN z 9 grudnia 1993 r., II KRN 285/93, OSP 1994, z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI Ka 996/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska przy udziale prokuratora Teresy Pakieły po rozpoznaniu dnia 9 listopada 2016 r. w Warszawie sprawy K. Ł., syna S. i B., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 180a kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II K 171/16 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Legionowie.

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 996/16 K. Ł. został oskarżony o to, że w miejscowości P., woj. (...) prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu marki F. (...) nr rej. (...), na drodze publicznej nie stosując się do decyzji Starosty (...) z dnia 17 września 2014 roku numer (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, to jest o przestępstwo z art. 180a k.k. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016r. (sygn. II K 171/16) Sąd Rejonowy w Legionowie uznał K. Ł. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 180a kk i na tej podstawie - uwzględniając wniosek złożony w trybie art. 335 § 1 i 3 k.p.k. - wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz obciążył kosztami postępowania.

Zaskarżając ten wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 343 § 6 k.p.k. i art. 343 § 7 k.p.k. a contrario, która miała wpływ na treść wyroku, polegającą nie orzeczeniu wobec oskarżonego K. Ł., przy uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie bez rozprawy i wymierzenie uzgodnionej kary i środków karnych, środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie, w oparciu o przepis art. 43b kk, środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, zaś w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Choć argumentom zawartym w apelacji prokuratora nie sposób odmówić słuszności, z przyczyn, jakie zostaną poniżej omówione nie było możliwym uwzględnienie zawartego w niej wniosku jedynie o zmianę wyroku w zaskarżonej części. Na skutek kontroli odwoławczej orzeczenia ujawniły się bowiem takie okoliczności, które – zgodnie z art. 440 k.p.k. - nakazywały uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Na wstępie przypomnieć należy, że skoro środek odwoławczy inicjujący postępowanie drugoinstancyjne wniesiony został wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, to zgodnie z regułą wyrażoną w art. 434 § 1 i 2 k.p.k., może on spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 440 lub art. 455.

Jak zaś stanowi art. art. 440 k.p.k. j eżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu. Bez wątpienia do rażąco niesprawiedliwych należy orzeczenie stwierdzające winę i skazującego oskarżonego za przestępstwo w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że spełnione zostały wszystkie jego ustawowe znamiona.

Wypada też zauważyć, że komentowany przepis jest skierowany do sądu odwoławczego i dopuszcza orzekanie przez ten sąd poza granicami zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, co należy rozumieć jako uprawnienie i obowiązek tego sądu, gdy dostrzega on naruszenia wykraczające poza zakres zaskarżenia i podniesione w apelacji zarzuty…(…). (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 roku, sygn. akt: II K.K. 148/15). Z uwagi właśnie na wskazane powyżej uchybienia orzeczenie sądu rejonowego nie mogło się ostać.

Nie chodzi przy tym wyłącznie o uchybienia natury formalnej, ale zaniechanie rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć należy, że K. Ł. został oskarżony o przestępstwo z art. 180a § 1 k.k. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego wbrew decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami stanowi, przy czym ma to nastąpić na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu. Przypisując oskarżonemu zarzucany czyn Sąd Rejonowy w jego opisie wprawdzie wskazał, że oskarżony prowadził samochód na drodze publicznej, ale próżno szukać w pisemnych motywach wyroku wyjaśnienia, na jakiej podstawie poczynił owo ustalenie.

Nie ulega wątpliwości, iż K. Ł. poruszał się wałem przeciwpowodziowym, co wynika wprost z notatki urzędowej z dnia 13 sierpnia 2015r. (k. 2), gdzie wskazano, iż ok. godziny 20.15 z polecenia dyżurnego funkcjonariusz KP W. udał się do miejscowości P., gdzie w okolicy wału przeciwpowodziowego miał poruszać się podejrzany pojazd marki F. (...) o nr rej. (...). Na miejscu zastano poruszający się wałem w/w pojazd, a osoba kierującą nim był K. Ł.. Niestety, autora tej notatki nie przesłuchano w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem.

Nie dołączono również jakiejkolwiek dokumentacji, z której by wynikało dokładne miejsce zatrzymani oskarżonego, co pozwoliłoby ustalić, iż jest ono „drogą publiczną „ w rozumieniu przepisu art. 180 a § 1 k.k. nie wiadomo więc zupełnie na jakiej podstawie Sąd poczynił to ustalenie, znajdujące odzwierciedlenie w dyspozycji wyroku. Jest to o tyle istotne, że przedmiotem ochrony art.180a § 1 k.k. jest bezpieczeństwo ruchu drogowego odbywającego się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania i w strefie ruchu. Takie ograniczenie przedmiotu ochrony jest związane z tym, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.k.p. uprawnienia do kierowania pojazdem, stwierdzone odpowiednim dokumentem, wymagane są do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu.

Do kierowania pojazdem na innych drogach (np. na drogach wewnętrznych) nie jest wymagane posiadanie jakichkolwiek uprawnień (R.A. Stefański, w: R.A. Stefański (red.), Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2015, s. 1022). Zauważyć również trzeba, iż w myśl art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych.

Są to drogi ogólnie dostępne i aby z nich korzystać, nie jest potrzebne zezwolenie podmiotu dysponującego nimi. Elementem konstytutywnym drogi publicznej jest zaliczenie do tej kategorii dróg. Brak decyzji o zaliczeniu danej drogi do jednej z wyżej określonych kategorii powoduje, że droga nie jest publiczna (R.A. Stefański, Glosa do wyroku SN z 9 grudnia 1993 r., II KRN 285/93, OSP 1994, z. 6, s. 296). W realiach rozpoznawanej sprawy nie zostało zatem w żaden sposób wykazane czy oskarżony K. Ł. poruszając się w dniu 12 sierpnia 2015 roku ok. godziny 20.15 w miejscowości P. w woj. (...) po wale przeciwpowodziowym naruszył bezpieczeństwo ruchu drogowego, który odbywał się de facto po drodze publicznej ( a być może – w strefie ruchu).

Brak materiału dowodowego pozwalającego na poczynienie tych ustaleń przez sąd odwoławczy, powodował konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy powinien z należytą starannością przeprowadzić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie uprawniającym do prawidłowego wyrokowania, tj. dokonać ustaleń jaki charakter – w kontekście znamion czynu z art. 180a k.k. ma miejsce, w którym dnia 12 sierpnia 2015 roku około godziny 20.15 oskarżony prowadził pojazd mechaniczny. Koniecznym jest więc najpierw dołączenie mapy terenu, o jakim mowa we wspomnianej notatce urzędowej i przesłuchanie jej autora, a następnie określenie, czy miejsce to należy do jednej z kategorii określonych w art. 180 a § 1 k.k. Dopiero wtedy możliwe będzie wyprowadzenie poprawnych wnioski w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego.

Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w dyspozycji wyroku.