Appeal court upheld refusal to revoke execution order but granted one-year suspension of sentence due to severe family hardship.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appeal regarding the refusal to revoke the execution order for the sentence but granted the appeal concerning the refusal to suspend the sentence. The defendant argued that the first-instance court ignored a social worker's report detailing the family's dire financial situation, which would be exacerbated by immediate imprisonment. The court found that the new factual circumstances regarding the family's economic collapse met the statutory requirements for suspension, while the first-instance court's decision on revocation was correct.
Legislator headnote
AI generatedArt. 24 § 1 k.k.w.; Art. 151 § 1 k.k.w.: The court may revoke an execution order only upon new or previously unknown factual circumstances, but may suspend execution if immediate execution causes excessive hardship to the convict or their family, as confirmed by a social worker's report.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII Kzw 422/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Częstochowie - VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – SSO Jerzy Pukas Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Błachowicz-Dróżdż przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręg. Stefana Rozmuszcza po rozpoznaniu w sprawie R. N. s. E. i J. zd. G., urodz. (...) w C. skazanego za czyny z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na skutek zażaleń wniesionych przez obrońcę skazanego na:
1) postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt XI K 94/13, Ko 3306/16 w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o uchylenie w trybie art. 24 § 1 k.k.w. postanowienia o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności (k. 1236);
2) postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt XI K 94/13, Ko 3305/16 w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności (k. 1233 – 1234). na podstawie art. 437 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zw. z art. 1 §2 k.k.w. postanawia 1.) zażalenia nie uwzględnić i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o uchylenie w trybie art. 24 § 1 k.k.w. postanowienia o zarządzeniu wobec skazanego wykonania kary pozbawienia wolności; 2.) uwzględnić zażalenie i zmienić zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności (k. 1233) i odroczyć skazanemu R. N., s. E. i J. zd. G., urodz. (...) w C., wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10.12.2013 r. w sprawie XI K 94/13, zarządzonej do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 09.02.2016r. – na okres 1 (jednego) roku, tj. do dnia 29 grudnia 2017r.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt XI K 94/13, Ko 3306/16 (k. 1236) Sąd ten na podstawie art. 24 § 1 k.k.w. a contrario nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o uchylenie w trybie art. 24 § 1 k.k.w. postanowienia o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Odrębnym, także zaskarżonym postanowieniem wydanym również w dniu 5 lipca 2016r., Sąd Rejonowy w Częstochowie, na podstawie art. 151 § 1 k.k.w. a contrario, nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego i nie odroczył wykonania kary pozbawienia wolności w wysokości 2 lat, orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10.12.2013 r. w sprawie XI K 94/13 a zarządzonej do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 09.02.2016r.
Powyższe postanowienia zostały zaskarżone odrębnymi zażaleniami przez obrońcę skazanego. I tak - postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o uchylenie w trybie art. 24 § 1 k.k.w. postanowienia o zarządzeniu wobec skazanego wykonania kary pozbawienia wolności zaskarżył obrońca skazanego (k. 1248 – 1249), zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niesłuszne uznanie, że brak podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy skazanego z uwagi na fakt, że skazany dopiero po wydaniu postanowienia z dnia 09.02.2106 r. rozpoczął jakiekolwiek starania do wykonania obowiązku naprawienia szkody i zapłacił tylko niewielką część z tytułu tego obowiązku podczas, gdy Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, iż skazany nigdy nie uchylał się od obowiązku naprawienia szkody, jednak na skutek obiektywnych przyczyn i okoliczności życiowych nie był on w stanie do tej pory uczynić zadość temu obowiązkowi i dopiero po wydaniu postanowienia w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności znalazł pracę, podjął zatrudnienie i rozpoczął starania do wykonania obowiązku naprawienia szkody, a to nawiązał kontakt z wszystkimi pokrzywdzonymi i dokonał wpłat na rzecz pokrzywdzonych (vide-kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora zawodowego z dnia 24.06.2016 r.).
W konkluzji skarżący wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 09.02.2016 r. w sprawie sygn. akt: XI K 94/13 w przedmiocie zarządzenia wykonania kary 2 lat pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej wobec R. N. wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10.12.2013 r. w sprawie sygn. akt XI K 94/13, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania;
2) zwolnienie skazanego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Postanowienie w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności zaskarżył obrońca skazanego (k. 1244 – 1245) w całości, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niesłuszne uznanie, że brak podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności przy przyjęciu, że rodzina skazanego ma inne źródło utrzymania niż tylko dochody skazanego, a utrata pracy nie może stanowić podstawy do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, skazany nie sprawuje opieki nad żadnym członkiem swojej rodziny, który byłby obłożnie chory, podczas gdy w rzeczywistości to skazany jest obecnie głównym żywicielem rodziny, „firma żony skazanego nie daje obecnie zysków ma straty ich sytuacja finansowa stała się wręcz tragiczna, (…) a osadzenie skazanego R.
N. w jednostce penitencjarnej pociągnie dla niego i jego najbliższej rodziny ciężkie skutki, (…) skazany obecnie jest potrzebny swojej matce p. J. N., którą systematycznie wozi na leczenie do Kliniki (...) w W.” [vide: kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora zawodowego z dnia 24.06.2016 r. ]. W konkluzji skarżący wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego postanowienia i odroczenie skazanemu wykonania kary pozbawienia wolności w wysokości 2 lat, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10.12.2013 r. w sprawie sygn. akt XI K 94/13 – na okres roku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania;
2. zwolnienie skazanego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Wniesione przez obrońcę skazanego zażalenia rozpoznane zostały na jednym posiedzeniu i orzeczono co do nich jednym postanowieniem. I tak: Zażalenie obrońcy skazanego na postanowienie, którym Sąd ten nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o uchylenie w trybie art. 24 § 1 k.k.w. postanowienia o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności nie zasługiwało na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie uznać należy za trafne. Przepis art. 24 § 1 k.k.w. ma zastosowanie wówczas, gdy podstawą jego zmiany bądź uchylenia mają być „nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia", a więc przesłanki natury faktycznej.
Nowe lub poprzednio nieznane okoliczności, o jakich mowa w art. 24 § 1 k.k.w., nie mogą wiązać się z odmienną analizą stanu prawnego, a dotyczą jedynie przesłanki natury faktycznej (postanowienie SN z dnia 23 kwietnia 2015 r., II KK 100/15, Biul. PK 2015, nr 4, s. 13). Podniesione w zażaleniu okoliczności powyższych kryteriów nie spełniają, a zatem zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Trafne natomiast okazało się zażalenie obrońcy skazanego na postanowienie w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności (k. 1244 – 1245).
W lakonicznym i całkowicie abstrahującym od treści wywiadu kuratora uzasadnieniu swojego orzeczenia, Sąd Rejonowy wyraził nader oryginalny pogląd, zgodnie z którym „utrata pracy nie może stanowić podstawy do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności”. Pogląd ten generalnie uznać należy za kontrowersyjny, ale w realiach niniejszej sprawy jest on nie do przyjęcia. Zdziwienie budzi fakt, że Sąd – jak wynika z protokołu posiedzenia – odczytał wywiad kuratora z dnia 24 czerwca 2016r. (k. 1210 – 1211), a mimo to wydając zaskarżone postanowienie nie miał w polu widzenia zawartych w wywiadzie informacji i konkluzji kuratora, który przecież stwierdził jednoznacznie, że „osadzenie skazanego w jednostce penitencjarnej pociągnie dla niego i jego najbliższej rodziny ciężkie skutki” i opisał sytuację rodziny skazanego, którą uznać należy za bardzo trudną, żeby nie rzec dramatyczną.
Rodzina skazanego wcale nie ma – jak twierdzi Sąd I-ej instancji - „innych źródeł utrzymania” poza dochodami uzyskiwanymi przez skazanego. Działalność gospodarcza prowadzona przez żonę skazane przynosi straty. Z wywiadu kuratora wynika, że sytuacja finansowa rodziny skazanego „stała się wręcz tragiczna”. Aktualne osadzenie skazanego w zakładzie karnym spowodowałoby pozostawienie rodziny bez środków do życia. Podane przez obrońcę skazanego w zażaleniu okoliczności znalazły pełne potwierdzenie w wywiadzie zawodowego kuratora sądowego.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.k.w. Sąd może odroczyć wykonanie kary pozbawienia wolności na okres do roku, jeżeli natychmiastowe wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. W ocenie Sądu odwoławczego, sytuacja skazanego i jego rodziny, w tym również i rodziców, wyczerpuje znamiona powołanego wyżej przepisu. W konsekwencji Sąd odroczył skazanemu wykonanie kary pozbawienia wolności na maksymalny okres, w celu umożliwienia mu zgromadzenia niezbędnych środków finansowych, umożliwiających jego rodzinie egzystencję w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności.
Podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 151 § 1 k.k.w.