Legislator Case Law & Legislation
VII Kz 550/16 AI generated

Appeal court quashes dismissal due to unexcused ignorance of gambling law by corporate executive.

Case Number VII Kz 550/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The District Court dismissed the criminal proceedings against a corporate executive, ruling he was unaware of the law. The Customs Office appealed, arguing the executive, as a manager, should have known the gambling regulations and thus could not claim ignorance. The Court of Appeal agreed, stating that a professional in a management role has a duty to know relevant laws and cannot rely on unexcused ignorance, ordering the case remanded for a full evidentiary review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 1 i 2 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.; Art. 30 k.k.; Art. 107 § 1 k.k.s.; Art. 9 § 3 k.k.s.; Where a corporate executive commits an offense, unexcused ignorance of the law is not a valid defense, and proceedings must be remanded for proper evidence if the lower court failed to verify the excuse.

Keywords

AI generated
unexcused ignorance of law corporate executive duty criminal proceedings dismissal gambling law violation remand for retrial professional knowledge requirement Art. 30 k.k. defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 1 i 2 k.p.k.
akt II K 354/16 z dnia 15.09.2016 roku w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myszkowie.
Art. 30 k.k.
jest dowolnym ustaleniem Sądu Rejonowego albowiem z akt sprawy nie wynika aby zastosowanie przepisu art. 30 k.k. w sprawie niniejszej mogło mieć zastosowanie.
Art. 107 § 1 k.k.s.
oskarżonemu o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw.
Art. 9 § 3 k.k.s.
z art. 9 § 3 k.k.s. zażalenia wniesionego przez oskarżyciela publicznego – Urząd Celny w C.
Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
akt II K 354/16 na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
Art. 626 § 1 k.p.k.
oraz na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
oraz art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw.
art. 107 § 1 k.k
oskarżonemu o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s.
art. 9 § 3 k.k

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Kz 550/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Danuta Józefowska Protokolant: st. sekr. sądowy Renata Kozieł przy udziale R. B. Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w sprawie przeciwko M. W. s. P. i M., ur. (...) w W. oskarżonemu o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. zażalenia wniesionego przez oskarżyciela publicznego – Urząd Celny w C. na postanowienie Sądu Rejonowego w Myszkowie, w sprawie o sygn. akt II K 354/16 z dnia 15.09.2016 roku w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myszkowie.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Myszkowie postanowieniem z dnia 15 września 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 354/16 na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 30 k.k. i w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., umorzył postępowanie w sprawie przeciwko M. W. oraz na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa. Oskarżyciel publiczny – Urząd Celny w C. zaskarżył powyższe postanowienie w całości i zarzucił mu błędne przyjęcie, że w zachowaniu oskarżonego brak jest znamion zarzucanego mu czynu zabronionego z art. 107 § 1 kks, wobec uznania, że przepis art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U 2015 r. poz. 1201) zezwolił na dostosowanie wymogów prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., a tym samym zdaniem Sądu zachodzi okoliczność wyłączająca ściganie za popełnione przez M.

W. przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 kks. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zażalenie wniesione przez oskarżyciela publicznego – Urząd Celny w C. zasługiwało na uwzględnienie i musiało spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu przyjął, że w niniejszej sprawie oskarżony w dacie czynu pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności swojego zachowania.

W konsekwencji nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa. W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd Rejonowy nie kwestionował ustaleń faktycznych poczynionych przez oskarżyciela publicznego. Jednakże dokonał odmiennej oceny prawnej zachowania M. W.. Ponadto Sąd podkreślił, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12.06.2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. 2015, poz. 1201) w dniu 3 września 2015 roku spełniony został wymóg notyfikacji norm uznanych za przepisy techniczne. Przyjął także, że zgodnie z treścią postanowienia Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2016 roku w sprawie I KZP 1/16 „przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.

U. z 2015 r. poz. 1201) zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2a ustawy nowelizowanej na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji lub zezwolenia)”. Z uwagi na powyższe Sąd Pierwszej Instancji przyjął, że zmiany w orzecznictwie na przestrzeni ostatnich miesięcy w zakresie powyższych zagadnień spowodowały, że przeciętny obywatel jakim jest oskarżony pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności swojego zachowania.

Stanowisko Sądu Rejonowego w tym przedmiocie jest całkowicie pozbawione racji. W sprawie niniejszej M. W. jest oskarżony o to, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o.o. (...) urządzał w lokalu P.w K. przy ul. (...), nie później niż w dniu 19.01.2016 r., w celach komercyjnych gry zawierające element losowości na automatach o nazwie :. (...) o nr (...) o wygrane pieniężne z możliwością dokonania ich wypłaty bezpośrednio z urządzeń z pomocą tzw. (...), będących we władaniu Spółki z o.o. (...) z siedzibą w K. przy ul. (...) lok. (...), wbrew przepisom art. 6 ust. 1, art. 14 ust. oraz art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Analiza akt sprawy niniejszej pozwala jednoznacznie stwierdzić, wbrew założeniu przyjętemu przez Sąd Rejonowy, że M.

W. nie jest „przeciętnym obywatelem”, który nie był świadomy obowiązujących w danym przedziale czasu przepisów ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony jako Prezes zarządu pełniąc taką funkcję powinien mieć pełną świadomość obowiązujących przepisów prawa w zakresie prowadzonej przez siebie działalności. Tym samym uwolnienie go od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. jest dowolnym ustaleniem Sądu Rejonowego albowiem z akt sprawy nie wynika aby zastosowanie przepisu art. 30 k.k. w sprawie niniejszej mogło mieć zastosowanie.

Błąd będzie bowiem nieusprawiedliwiony, jeśli zostanie wykazane, że sprawca przed podjęciem swojego zachowania miał możliwość zapoznania się z regulacją prawną, która będzie miała zastosowanie, miał możliwość poznania jej wykładni, udając się choćby do prawnika. Tym samym podejmując działalności oskarżony powinien śledzić przepisy prawa w zakresie objętym działaniem Spółki, której jest Prezesem. Jeśli bowiem na sprawcy ciążył obowiązek zaznajomienia się z odpowiednimi przepisami (np. w związku z działalnością zawodową), a sprawca w sposób zawiniony obowiązku tego nie wypełnił, to nieświadomość bezprawności będzie nieusprawiedliwiona.

Nie można bowiem skutecznie powoływać się na niezawinioną nieznajomość prawa, jeżeli z ustalonych faktów wynika, że sprawca nie tylko nie starał się w sposób należyty zapoznać z obowiązującym uregulowaniem, choć miał możność to uczynić u przedstawicieli właściwych organów, ale wręcz w sposób wyraźny z takiej możliwości zrezygnował. W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy poczynił jedynie bardzo ogólne ustalenia uznając, że oskarżony pozostał w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności swojego zachowania. Sąd Rejonowy nie przeprowadził jednak żadnego postępowania dowodowego, z góry przyjmując pewne założenie, z którym nie sposób się zgodzić.

Zdaniem Sądu Odwoławczego decyzja sądu jest przedwczesna, wymaga przeprowadzenia przewodu sądowego. W chwili obecnej sprawa wymaga dalszego zbadania, również w kierunku ewentualnego wypełnienia przez oskarżonego dyspozycji zawartej w przepisie art. 30 k.k., lecz po przeprowadzeniu skrupulatnego postępowania dowodowego. Sąd Rejonowy ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia, zaskarżone postanowienie należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myszkowie.

Podstawę prawną orzeczenia Sądu Okręgowego stanowił przepis art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.