Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1302/16 AI generated

Civil court dismissed appeal regarding perpetual use fees, ruling three-year statute of limitations applies to periodic payments.

Case Number III Ca 1302/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment that rejected the claim for perpetual use fees. The plaintiff argued that a ten-year limitation period applied because a prior final judgment established the fee amount, whereas the court found the prior ruling was merely constitutive and did not create a specific debt claim. Consequently, the court applied the standard three-year limitation period for periodic payments, determining that the claims for 2011 and 2012 had expired before the lawsuit was filed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 125 k.c.; Art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami: A constitutive judgment establishing the general amount of periodic fees does not trigger the ten-year limitation period; instead, the three-year limitation for periodic payments applies to specific claims for those fees.

Keywords

AI generated
statute of limitations periodic payments perpetual use fees constitutive judgment three year period civil procedure limitation period

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 k.c.
i art. 118 k.c. oraz art.
Art. 125 k.c.
art. 125 zdanie pierwsze k.c.
Art. 238 k.c.
Zgodnie z dyspozycją art. 238 k.c., wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.
Art. 385 k.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 385 k.c., oddalił apelację.
Art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami
oraz art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż wymagalność roszczenia z tytułu opłatyza użytkowanie wieczyste za rok 2012 przypadając od dnia 1 kwietnia 2012 roku czyniło powództwo wniesione w sprawie na zasadzie art.
art. 118 k.c
Zgodnie zaś z treścią art. 118 k.c., termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe wynosi 3 lata.
art. 238 k.c
Zgodnie z dyspozycją art. 238 k.c., wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.
art. 125 k.c
art. 125 zdanie pierwsze k.c.
art. 385 k.c
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 385 k.c., oddalił apelację.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt III C 1302/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 roku w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Ł. przeciwko Central (...) Sp. z o.o. z siedzibąw Ł. o zapłatę 16 522 złotych Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 125 zdanie pierwsze k.c. i art. 118 k.c. oraz art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż wymagalność roszczenia z tytułu opłatyza użytkowanie wieczyste za rok 2012 przypadając od dnia 1 kwietnia 2012 roku czyniło powództwo wniesione w sprawie na zasadzie art. 118 k.c. przedawnione, podczas gdyw myśl przywołanego wyżej przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami opłatata podlegając zapłacie z góry za ten rok była płatna w dniu 1 stycznia 2012 roku, a zatem jako objęta orzeczeniem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi III Wydziału Cywilnego z dnia 21 grudnia 2011 roku sygnatura akt III C 1300/09, który nabrał cech prawomocności w dniu 7 lutego 2012 roku ulegał przedawnieniu w myśl przywołanego wyżej przepisu art. 125 zdanie pierwsze k.c. dziesięcioletniemu nie będąc świadczeniem należnym w przyszłości;

2. art. 125 zdanie pierwsze k.c. i art. 118 k.c. oraz art. 71 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że wymagalność roszczenia z tytułu odsetekza opóźnienie w zapłacie opłaty za użytkowanie wieczyste za rok 2011 przypada do dnia1 kwietnia 2011 roku co czyniło powództwo wniesione w sprawie na zasadzie art. 118 k.c. przedawnione podczas gdy opłata ta była objęta orzeczeniem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia a w Ł. III Wydziału Cywilnego z dnia 21 grudnia 2011 roku sygnatura akt III C 1300/09 który nabrał cech prawomocności w dniu 7 lutego 2012 roku ulegał przedawnieniu w myśl przywołanego wyżej przepisu art. 125 zdanie piewsze k.c. dziesięcioletniemu nie będąc świadczeniem należnym w przyszłości;

W oparciu o wskazane zarzuty powód wniósł o zmianę wyroku i zasądzenieod pozwanej na rzecz powoda kwoty 16 521,82 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia2 września 2015 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanej spółki na rzecz powoda kosztów postępowania w I instancji oraz apelacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych bądź o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie i jako bezzasadna podlega oddaleniu. Wbrew zapatrywaniom apelującego, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia. W okolicznościach sprawy niniejszej niespornym jest, że pozwana spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Cały spór sprowadza się do tego, czy roszczenie Skarbu Państwa o opłaty za użytkowanie wieczyste za lata 2011 i 2012 uległo przedawnieniu. Zgodnie z dyspozycją art. 238 k.c., wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Opłata z tytuły użytkowania wieczystego uiszczana jest za każdy rok odrębnie i ma charakter świadczenia okresowego. Zgodnie zaś z treścią art. 118 k.c., termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe wynosi 3 lata. Skoro, zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity:

Dz. U. z 2015 roku, poz. 1774), opłata roczna opłacana jest za rok z góry do dnia 31 marca danego roku, roszczenie o zapłatę za rok 2011 stało się wymagalne z dniem 31 marca 2011 roku, a za rok 2012z dniem 31 marca 2012 roku; roszczenia te przedawniły się zatem odpowiednio: z upływem31 marca 2014 i z upływem 31 marca 2015 roku. Pozew w sprawie niniejszej został złożony w dniu 3 września 2015 roku, a więc po upływie terminu przedawnienia obu roszczeń objętych powództwem. Pozwany przez cały tok postępowania bronił się – zasadnie – zarzutem przedawnienia, wobec czego powództwo podlegało oddaleniu ze względu na niezupełny charakter objętych nim roszczeń.

Powód podnosił, że roszczenia objęte powództwem przedawniają się z upływem nie trzech, ale dziesięciu lat jako stwierdzone prawomocnym wyrokiem. Powód powoływał się przy tym na wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 21 grudnia 2011 roku, wydanyw sprawie o sygnaturze akt. III C 1300/09. Stwierdzić jednak należy, że czynił to niezasadnie. Wskazany wyżej wyrok został wydany w sprawie o ustalenie wysokości opłaty rocznejod użytkowania wieczystego, wszczętej na skutek sprzeciwu Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Ł. od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 20 września 2009 roku dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

Wyrok ten nie zapadł w drodze powództwa o zapłatę, ani też powództwa o ustalenie prawa SkarbuPaństwa – Prezydenta Miasta Ł. do opłaty za użytkowanie wieczyste. Wyrok ten był orzeczeniem konstytutywnym, które określało jedynie wysokość ogólnie należnej właścicielowi opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Nie stwierdzał natomiast roszczenia powoda o zapłatę którejkolwiek z konkretnych opłat rocznych. Przepis art. 125 k.c. miałby zastosowanie do roszczeń powoda dochodzonych w niniejszej sprawie jedynie wówczas, gdyby istniało prawomocne orzeczenie zasądzające na rzecz powoda opłatę za konkretny rok bądź też ustalające jego prawo do takiego świadczenia, a nie wyrok konstytutywny określający jedynie ogólną wysokość należnej opłaty.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że do roszczeń powoda o zapłatę opłat rocznych za lata 2011 i 2012 roku ma zastosowanie ogólny termin przedawnienia wynikającyz art. 118 k.c., a więc termin trzyletnim. Wobec tego w dacie wytoczenia powództwa oba roszczenia były przedawnione. Skoro pozwany podniósł zarzut przedawnienia, powództwo podlegało oddaleniu w całości, a wyrok Sądu Rejonowego należy uznać za prawidłowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 385 k.c., oddalił apelację.