Legislator Case Law & Legislation
VIII Ga 302/13 AI generated

Court partially allowed appeal by dismissing part of claim due to withdrawal and upheld rest on transport contract law.

Case Number VIII Ga 302/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially revoked the first-instance judgment, dismissing the claim for 768.79 zł due to the plaintiff's voluntary withdrawal of that portion. The court upheld the remainder of the claim for 4,111.35 zł based on evidence proving delivery of transport documents and the defendant's failure to object. Consequently, the defendant was ordered to pay the remaining principal amount plus interest and appeal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 774 k.c.; Art. 98 k.p.c.; Art. 203 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 3 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.: A claim for freight payment is valid upon proof of document delivery and lack of objection, while voluntary withdrawal of part of the claim extinguishes that specific portion without requiring court approval.

Keywords

AI generated
freight contract law CMR convention voluntary withdrawal of claim interest on debt procedural costs allocation delivery of transport documents appellate court decision

Cited Legislation

AI generated
Art. 774 k.c.
Podstawę prawną przedmiotowego roszczenia stanowi przepis art. 774 k.c..
Art. 481 § 1 i 2 k.c.
Rozstrzygnięcie o odsetkach oparto na treści art. 481 § 1 i 2 k.c., zaś o kosztach procesu na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
Sąd Okręgowy wskazuje, że na gruncie art. 98 k.p.c. ciężar poniesienia kosztów procesu spoczywa na stronie przegrywającej sprawę.
Art. 203 § 1 k.p.c.
Stosowanie do art. 203 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 386 § 3 k.p.c.
W konsekwencji skutecznego cofnięcia pozwu na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 227 k.p.c.
Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z regulacją art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego, które powód wygrał w całości oparto na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw.

Cited Case Law

AI generated
X GC 518/13
akt X GC 518/13 zasądził od pozwanego (...) spółka akcyjna spółki komandytowej z siedzibą w Ł.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII Ga 302/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy w składzie: Przewodniczący - SSO Piotr Sałamaj po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy z powództwa J. G. przeciwko (...) spółka akcyjna spółce komandytowej w Ł. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt X GC 518/13 I. uchyla zaskarżony wyrok w części zasądzającej kwotę 768,79 zł i umarza postępowanie w tej części, II. oddala apelację w pozostałym zakresie, III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. SSO Piotr Sałamaj Sygn. akt VIII Ga 302/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie w sprawie o sygn. akt X GC 518/13 zasądził od pozwanego (...) spółka akcyjna spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na rzecz powoda J. G. kwotę 4.111,35 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 września 2012 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 717 zł tytułem kosztów procesu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że roszczenie o zapłatę przewoźnego zgłoszone przez stronę powodową znajduje swoją podstawę w umowie zawartej pomiędzy stronami oraz w przepisach kodeksu cywilnego dotyczących umowy przewozu i w przepisach Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów CMR.

Podstawę prawną przedmiotowego roszczenia stanowi przepis art. 774 k.c.. Dowody złożone w sprawie świadczą o wykonaniu przez powoda na rzecz pozwanego umowy przewozu, w związku z tym zaktualizował się po stronie pozwanej obowiązek zapłaty wynagrodzenia za przewóz. Strona powodowa wykazała w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż dokumenty przewozowe zostały wysłane pozwanemu przesyłką poleconą i odebrane osobiście przez R. J. – prezesa zarządu (...) S.A. – komplementariusza (...) spółka akcyjna spółki komandytowej.

Słusznie strona powodowa wskazała, iż pozwany po otrzymaniu przesądowego wezwania do zapłaty pozostawał bierny i nigdy nie zgłosił jakichkolwiek reklamacji zarówno odnoszącej się do jakości wykonanej usługi transportowej jak i doręczenia dokumentów przewozowych. Sąd Rejonowy wskazał, iż skoro w dniu 8 sierpnia 2012 r. powód doręczył pozwanemu fakturę VAT wraz z kompletem dokumentów przewozowych, termin zapłaty należności za przewóz, zgodnie ze zleceniem transportowym upływał w dniu 22 września 2012 r. Od dnia następnego strona pozwana pozostawała w opóźnieniu z uiszczeniem wynagrodzenia za przewóz.

Rozstrzygnięcie o odsetkach oparto na treści art. 481 § 1 i 2 k.c., zaś o kosztach procesu na podstawie art. 98 k.p.c. Pozwany wniósł apelację od powyższego wyroku zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu: naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, nieuzasadnione zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 4.111,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami, nieuzasadnione zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w kwocie 717 zł. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie otrzymał od powoda całego kompletu dokumentów, które były wymagane i powinny być dostarczone po zakończeniu transportu na adres firmy pozwanego.

Ponadto powód źle wyliczył termin, od którego należy naliczać odsetki, gdyż zgodnie z umową powinny być one liczone od daty otrzymania przez pozwanego faktury i innych dokumentów tam wskazanych, a powód nie wykazał by takie dokumenty pozwany otrzymał. Tym samym pozwany nie mógł dokonać zapłaty. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. W piśmie z dnia 25 września 2013 r. powód ograniczył żądanie pozwu do kwoty 3.342,56 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 września 2012 r. oraz cofnął pozew co do kwoty 768,79 zł z jednoczesnym zrzeczeniem się roszczenia.

Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z prowadzonej pomiędzy stronami w miesiącu wrześniu 2013 r. korespondencji pozaprocesowej oraz dowodu wpłaty kwoty 768,79 zł. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany w piśmie z dnia 10.09.2013 r. złożył powodowi oświadczenie o potrąceniu kwoty 3.342,56 zł z tytułu naliczonej kary umownej zgodnie z pkt. 2 zlecenia transportowego nr (...) z należnością powoda dochodzoną w niniejszym postępowaniu, a w dniu 20 września 2013 r. pozwany dokonał na rzecz powoda wpłaty kwoty 768,79 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy jako sąd meriti w granicach wniesionej apelacji, co wynika z dyspozycji art. 378 § 1 k.p.c., rozważa na nowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dokonuje jego samodzielnej oceny prawnej. Powyższa analiza pozwala stwierdzić, że stanowisko Sądu drugiej instancji, zarówno w zakresie ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej w całości pokrywa się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tym samym niecelowym jest jej powtarzanie. Wywody zaprezentowane w apelacji, w tym lakoniczne zarzuty, nie stanowiły wystarczającej podstawy do weryfikacji orzeczenia Sądu Rejonowego w postulowanym przez apelującego kierunku, zwłaszcza że Sąd ten przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, a zebrany w sprawie materiał poddał wszechstronnej i wnikliwej ocenie, z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do treści apelacji wskazać na wstępie należy, że do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wskazanie przez skarżącego konkretnych przyczyn dyskwalifikujących wywody sądu pierwszej instancji w tym zakresie. W szczególności strona skarżąca powinna wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd analizując materiał dowodowy, uznając brak wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów lub niesłusznie im ją przyznając (tak Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniach z dnia 23 stycznia 2001r.

IV CKN 970/00, System Informacji Prawnej LEX nr 52753; z dnia 12 kwietnia 2001r., II CKN 588/99, LEX nr 52347; z dnia 10 stycznia 2002r., II CKN 572/99, LEX nr 53136). Jako zasadnicze kryteria tej oceny wyróżnia się zgodność wniosków sądu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz komplementarność (spójność) argumentacji polegającej na wyprowadzaniu poprawnych wniosków z całokształtu materiału procesowego. Spójność ta będzie więc naruszana w przypadku nieuzasadnionego pominięcia w argumentacji wniosków przeciwnych wynikających z części dowodów.

Dla podważenia prawidłowości oceny dowodów przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji skarżący winien więc wykazać w jakich konkretnie fragmentach argumentacja Sądu Rejonowego jest sprzeczna z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie które elementy materiału dowodowego (dowody) zostały przez ten Sąd wadliwie pominięte i jakie wnioski faktyczne, z tychże fragmentów materiału procesowego powinny być w sposób poprawny wyprowadzone. Takiego wywodu skarżący w apelacji nie przeprowadził. Pozwany powołując się na powyższy zarzut ograniczył się bowiem jedynie do przedstawienia tożsamej argumentacji, która została powołana w sprzeciwie od nakazu zapłaty, a do których to twierdzeń Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wskazać trzeba, że zgodnie z treścią zlecenia transportowego płatność miała nastąpić w terminie 45 dni od daty otrzymania prawidłowo wystawionej faktury i dostarczenia CMR oraz pozostałych dokumentów przewozowych (k. 18). Powód już w pozwie wskazał, że faktura wraz z dokumentami transportowymi została doręczona pozwanemu listem poleconym nadanym w dniu 25 lipca 2012 r. (k. 8), na dowód czego przedłożył potwierdzenie odbioru przesyłki nadanej do pozwanego w dniu 25 lipca 2012 r., na której w miejscu przeznaczonym na podpis odbiory swój podpis złożył członek zarządu pozwanej R.

J., opatrując to datą 8 sierpnia 2012. (k. 22). Pozwany przy tym nie kwestionował faktu, że przesyłka ta zawierała fakturę VAT wraz z wymienionymi w tej fakturze załącznikami w postaci oryginału listu CMR oraz Delivery note. Przyjąć zatem należy, że powód spełnił przesłanki, od których umowa stron uzależniała powstanie stanu wymagalności roszczenia o zapłatę kwoty 4.111,35. Wobec tego, że faktura ta wraz z dokumentami przewozowymi została odebrana przez pozwanego w dniu 8 sierpnia 2012 r. to zasadnym było zasądzenie przez Sąd Rejonowy odsetek ustawowych od należności głównej po upływie 45 dni od tej daty, a zatem od dnia 23 września 2012 r.

Sąd Okręgowy wskazuje, że na gruncie art. 98 k.p.c. ciężar poniesienia kosztów procesu spoczywa na stronie przegrywającej sprawę. Zgodnie zatem z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu to pozwany był zobowiązany do zwrotu poniesionych przez powoda kosztów procesu przed Sądem pierwszej instancji. Stosowanie do art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k. p. c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku.

Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. W niniejszej sprawie powód w piśmie z dnia 25 września 2013 r. cofnął pozew w zakresie żądania zapłaty kwoty 768,79 zł z jednoczesnym zrzeczeniem się roszczenia. Wobec tego, że cofnięcie pozwu nastąpiło na skutek dokonanej przez pozwanego zapłaty ww. kwoty w dniu 20 września 2013 r. (k. 113) Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania tej czynności dyspozytywnej za niedopuszczalną w świetle regulacji art. 203 § 4 k.p.c. W konsekwencji skutecznego cofnięcia pozwu na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. w zw. z art. 355 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł, jak w pkt.

I. sentencji wyroku. W pozostałym zakresie apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu (art. 385 k.p.c.). Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z regulacją art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Wobec tego, że pozwany w procesie nie podniósł zarzutu potrącenia pominięciu podlegały, jako nie istotne w kontekście rozpoznania niniejszego sporu, dowody z korespondencji pozaprocesowej stron czynionej w przedmiocie złożonego powodowi przez pozwanego oświadczenia o potrąceniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego, które powód wygrał w całości oparto na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SSO Piotr Sałamaj