Court of Appeal overturned lower court's jurisdiction ruling, affirming Toruń court's authority over the debt case.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal in Toruń overturned the Regional Court's decision transferring the case to another jurisdiction. The plaintiff sued for payment, while the defendant argued the Toruń court lacked authority because the debt should be paid at the plaintiff's bank account location. The court ruled that without the defendant's consent, the bank's location does not determine the place of performance, leaving the creditor's domicile as the correct venue. Consequently, the lower court's transfer was invalid, and the Toruń court retained jurisdiction.
Legislator headnote
AI generatedArt. 454 § 1 ust. 2 k.c.; Art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.: The place of performance for monetary obligations is the creditor's domicile or seat unless both parties agree to payment at a specific bank account; without such agreement, the debtor cannot unilaterally designate the bank's location as the place of performance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 233/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Zbigniew Krepski (spr.) Sędziowie: SO Jerzy P. Naworski, SO Małgorzata Bartczak-Sobierajska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego (...) sp. j. w T. przeciwko (...) sp. z o.o. w K. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt V GC 1396/16 upr postanawia : uchylić zaskarżone postanowienie Jerzy P. Naworski Zbigniew Krepski Małgorzata Bartczak-Sobierajska
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w K. Sądowi Gospodarczemu uwzględniając zarzut niewłaściwości sądu podniesiony przez pozwaną spółkę w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k.111). W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie w całości i o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego (k.121-123). Pozwana nie udzielił odpowiedzi na zażalenie powoda.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Zażalenie powoda jest uzasadnione i jako takie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem sądu a quo zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia , gdyż podniesiony przez pozwanego zarzut kwestionujący właściwość Sądu Rejonowego w Toruniu jest chybiony. Stosownie bowiem do przepisu art. 454 k.c., a konkretnie jego § 1 zd.2, świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia (v. postanowienie SN z dnia 8 listopada 1991 r, II CO 16/91, OSNC 1993/3/40, postanowienie SN z dnia 13 stycznia 2007 r., III CO 17/07, Lex 1110990).
Skoro poza sporem jest, iż miejscem siedziby powodowej spółki jest T., która znajduję się w obszarze działania Sądu Rejonowego w Toruniu to Sąd ten jest właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy. Odnoszą się do podnoszonej przez pozwanego kwestii siedziby banku, w którym powód ma rachunek bankowy należy podkreślić, że siedziba banku jest tylko wtedy odpowiednikiem miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela, gdy obie strony wyraziły zgodę na zapłatę na określony rachunek bankowy wierzyciela. Jeżeli dłużnik takiej zgody nie wyraził, a powód nawet tego nie twierdzi, to samo wskazanie przez powoda w wystawionej przez siebie fakturze rachunku bankowego, na który ma nastąpić zapłata, nie wiąże dłużnika, a zatem nie ma podstaw do uznania, że miejscem spełnienia świadczenia jest siedziba banku prowadzącego ten rachunek.
Za miejsce spełnienia świadczenia należy w takim wypadku uważać - z wszystkimi tego konsekwencjami procesowymi łączącymi się z powiązaniem art. 34 k.p.c. z regulacją art. 454 k.c. - miejsce zamieszkania lub siedzibę (siedzibę przedsiębiorstwa) wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Reasumując, w niniejszej sprawie sądem właściwym miejscowo jest Sąd Rejonowy w Toruniu jako sąd miejsca wykonania zobowiązania pieniężnego, a zatem przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. było wadliwe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. należało zmienić zaskarżone postanowienie poprzez jego uchylenie.
O kosztach postępowania zażaleniowego postanowi Sąd Rejonowy w orzeczeniu kończącym sprawę (art. 108 § 2 k.p.c.). Jerzy P. Naworski Zbigniew Krepski Małgorzata Bartczak-Sobierajska Z.- (...) 1) (...) 2) (...) - (...) - (...) 2) (...) T. (...)