Legislator Case Law & Legislation
II Ka 630/16 AI generated

Court acquits defendant of vehicle offense due to lack of actual safety hazard from temporary gear cover exposure.

Case Number II Ka 630/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The District Court in Siedlce acquitted the defendant of a traffic violation regarding an improperly equipped vehicle. The defendant appealed a first-instance conviction, arguing that evidence regarding witness testimony was ignored and the court's assessment of facts was flawed. The appellate court rejected these claims, ruling that a temporary exposure of a gear cover did not constitute a safety defect under the relevant statute.

Legislator headnote

AI generated

Art. 96 § 1 pkt 5 kw; Art. 437 § 2 kpk; A vehicle defect requires a genuine safety hazard during operation, not merely a temporary exposure of a cover that poses no risk while stationary.

Keywords

AI generated
vehicle safety defect traffic violation acquittal gear cover exposure safety hazard requirement appellate court review

Cited Legislation

AI generated
Art. 96 § 1 pkt 5 kw
o czyn z art. 96 § 1 pkt 5 kw.
Art. 437 § 2 kpk
Uwzględniając wskazane argumenty Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie art. 437 § 2 kpk, art.
Art. 456 kpk
437 § 2 kpk, art. 456 kpk w zw.
Art. 109 § 2 kpw
z art. 109 § 2 kpw orzekł, jak w wyroku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 630/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Krajewska - Sińczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy A. G. obwinionego z art.96 § 1 pkt 5 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II W 480/15 zaskarżony wyrok zmienia i uniewinnia obwinionego A. G. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. P. K. w L. kwotę 504 złotych tytułem kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym; stwierdza, że koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 630/16

UZASADNIENIE

A. G. obwiniony został o to, że w dniu 17 lutego 2015r. o godz. 20:15 w miejscowości S. na drodze krajowej nr (...) dopuścił do ruchu pojazd marki V. o nr rej. (...) pomimo tego, że pojazd był nienależycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy w postaci zwisającej osłony bezpieczników na pedały sprzęgła i hamulca, co mogło utrudnić prawidłową pracę nóg kierowcy, tj. o czyn z art. 96 § 1 pkt 5 kw. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim obwinionego A. G. uznał za winnego zarzucanego mu czynu i za czyn ten na podstawie art. 96 § 1 pkt 5 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 złotych; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go pozostałymi kosztami postępowania w kwocie 100 złotych. Apelację od tegoż wyroku wniósł obrońca obwinionego. Zaskarżył wyrok w całości i zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a) art. 39 § 1 i 2 kpw w zw. z art. 170 § 3 kpw oraz art. 6 ust 3 lit. D Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pominięcie i nierozpoznanie wniosku dowodowego w przedmiocie przeprowadzenie dowodu z zeznań naocznego świadka zdarzenia z dnia 17 lutego 2015r., pomimo złożenia przedmiotowego wniosku przez obwinionego oraz nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z zeznań drugiego funkcjonariusza biorącego udział w interwencji, tj. M. R. – co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania wszelkich istotnych okoliczności sprawy, ograniczyło oskarżonemu prawo do obrony i w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej wydanego przez Sąd meriti wyroku;

b) art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk oraz art. 82 kpw w zw. z art. 410 kpk i 4 kpk poprzez powierzchowną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skutkującą przecenieniem niejasnych i sprzecznych wewnętrznie zeznań Z. K., co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez Sąd ustaleń skutkujących uznaniem winy A. G. w popełnieniu zarzucanego mu wykroczenia;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że w samochodzie obwinionego zwisała osłona na pedały sprzęgła i hamulca, która mogła zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym (s.2 uzasadnienia) i taki stan techniczny pojazdu wypełniał znamiona wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 5 kw, podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy sprawy nie można poczynić przedmiotowych ustaleń. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę wyroku poprzez uniewinnienie A. G. od zarzuconego mu czynu z art. 96 § 1 pkt 5 kw.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego okazała się na tyle skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia A. G. od zarzucanego mu wykroczenia. Na wstępie wskazać należy, iż zarzut sformułowany jako pierwszy jest bezprzedmiotowy wobec tego, że Sąd Odwoławczy zdecydował o przeprowadzeniu wskazanych dowodów przed Sądem II instancji i faktycznie na rozprawie odwoławczej w dniu 20 grudnia 2016r. przesłuchana została w charakterze świadka żona obwinionego E. G., natomiast świadek M. R. nie stawił się, a obrońca złożył wniosek o reasumpcję postanowienia Sądu Okręgowego dnia 1 grudnia 2016r. i nieprzesłuchiwanie świadka M.

R. z uwagi na to, że ze swoim klientem wyjaśnił, iż świadek ten w czasie przedmiotowej kontroli drogowej siedział cały czas w samochodzie, a jego pojazd kontrolował policjant, który został przesłuchany w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższy wniosek Sąd Odwoławczy podjął decyzję o zmianie swojego postanowienia w tym zakresie i zaniechał przesłuchania świadka M. R.. Podzielić należy natomiast zarzut obrony co do dokonania przez Sąd orzekający dowolnej oceny materiału dowodowego, a przede wszystkim oparcie dokonanych ustaleń faktycznych jedynie na zeznaniach funkcjonariusza Policji Z.

K., nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań naocznego świadka przedmiotowej kontroli drogowej - żony obwinionego, co skutkowało jednostronną oceną zaistniałego zdarzenia i nieuwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Przesłuchanie na rozprawie odwoławczej obwinionego i jego żony sprawiło, iż nie można za autorem wniosku o ukaranie w sposób wolny od wątpliwości przyjąć, że A. G. przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli miał w pojeździe niezamkniętą osłonę bezpieczników, która opadać miała na pedały sprzęgła i hamulca.

Przypomnieć należy, iż samochód kierowany przez obwinionego zatrzymany został do kontroli drogowej w dniu 17 lutego 2015r. w miejscowości S. z powodu braku prawego światła w pojeździe. Z uwagi na to, że A. G. przyznał, iż przed wyjazdem światła w pojeździe działały, powyższe uznano za awarię (k. 6v. zeznania świadka Z. K.), obwiniony udał się na stację, zakupił żarówkę, wymienił ją w pojeździe i okazał policjantowi sprawnie działające światła. Nie działające światła nie były powodem skierowania przeciwko obwinionemu wniosku o ukaranie.

Funkcjonariusz policji Z. K. przystąpił do dalszej kontroli pojazdu i jak sam zeznał ujawnił wówczas zwisającą na pedały sprzęgła i hamulca osłonę od bezpieczników, co jego zdaniem zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Z uwagi na to, że kontrola wnętrza pojazdu odbywała się po upływie pewnego czasu od zatrzymania (wymiana żarówki), a z zeznań świadka E. G. i wyjaśnień obwinionego złożonych w toku postępowania odwoławczego wynika, iż przedmiotowa klapka (osłona) odpadła już na postoju samochodu, bowiem A. G. zaczepił o nią butem wysiadając z pojazdu wówczas, gdy otwierał maskę na polecenie kontrolującego pojazd policjanta.

Osłona ta nie była uszkodzona, trzymała się na dwóch zabezpieczeniach i po chwili, według depozycji wskazanych osób, obwiniony klapkę tę zamknął. Z logicznych i spójnych wyjaśnień A. G. wynika, iż pokazywał jeszcze policjantowi, że klapka ta posiada widoczne zabrudzenie od jego buta (dowód na to, że otworzył ją zaczepiając butem). W tej sytuacji, mając na względzie przekazy obwinionego i jego żony, nie sposób w sposób wolny od jakichkolwiek wątpliwości uznać, że osłona bezpieczników nie była zamknięta przed zatrzymaniem obwinionego do kontroli drogowej, a więc wtedy, gdy pojazd znajdował się w ruchu.

Niezwłocznie również po stwierdzeniu powyższego przez Z. K. została ona przez obwinionego ponownie zamknięta. Poza tym z uwagi na wskazywany rozmiar osłony - wielkości dowodu osobistego, czy telefonu komórkowego oraz umiejscowienie jej z lewej strony pod kierownicą około 30-40 cm od podłogi, jej otwarcie, zdaniem tych osób, nie mogło spowodować zwłaszcza w czasie postoju zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poza tym obwiniony stanowczo wskazywał, iż na zewnątrz nie wystawały żadne przewody, a tylko otworzyła się osłona bezpieczników.

W związku z powyższym nie można przyjąć, aby osłona była otwarta w momencie, gdy pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej i niezwłocznie po ujawnieniu powyższego przez policjanta została ona zamknięta. Poza tym za skarżącym należy stwierdzić, że nawet gdyby obwiniony przed kontrolą prowadził pojazd z otwartą osłoną, to i tak taki stan techniczny pojazdu nie wypełniałby znamion wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 5 kw. Przypomnieć należy, iż wykroczenie z tego przepisu polega na dopuszczeniu pojazdu nienależycie zaopatrzonego w wymagane urządzenia i przyrządy lub w urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia.

A zatem przepis ten dotyczy dwóch sytuacji:

a) dopuszczenia do jazdy pojazdu, który nie jest należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy;

b) dopuszczenia do jazdy pojazdu zaopatrzonego w wymagane urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia. Pojazdem nienależycie zaopatrzonym w wymagane urządzenia i przyrządy jest pojazd, który nie posiada urządzeń wymaganych przez przepisy określające warunki techniczne pojazdu (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.). Chodzi tu na przykład o pojazd samochodowy, który nie posiada trójkąta do ustawiania na drodze, przeznaczonego do ostrzegania o obecności unieruchomionego pojazdu, lub gaśnicy umieszczonej w miejscu łatwo dostępnym w razie potrzeby jej użycia (§ 11 ust. 1 pkt 13 i 14 r.w.t.p.).

Natomiast pojazd wyposażony jest w wymagane urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia wówczas, gdy urządzenia te są niesprawne w takim stopniu, że nie spełniają funkcji, do których mają służyć, na przykład niedziałające światła stop, zużyty bieżnik opon. Chodzi zatem o takie niesprawności, które mogą być ujawnione w ramach codziennej obsługi pojazdu (K. Zagoździński, Dopuszczenie do ruchu na drodze publicznej niesprawnego pojazdu, ZW 1980, nr 4-5, s. 85). W niniejszej sprawie nie można mówić o braku zaopatrzenia pojazdu w wymagane urządzenia lub przyrządy, ani też o tym, że zamontowane urządzenia lub przyrządy nie nadawały się do spełnienia swego przeznaczenia tylko z tego powodu, że otwarta została na chwilę plastikowa osłona bezpieczników umieszczona w miejscu, które w ocenie Sądu II instancji, zwłaszcza w czasie postoju auta nie stwarzało żadnego zagrożenia w ruchu drogowym.

Mając powyższe okoliczności na względzie i nie znajdując podstaw do uznania, iż obwiniony zachowaniem swoim opisanym w zarzucie wyczerpał dyspozycję art. 96 § 1 pkt 5 kw, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Uwzględniając wskazane argumenty Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie art. 437 § 2 kpk, art. 456 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw orzekł, jak w wyroku.