Court allows early retirement for truck driver proving 15 years heavy transport work despite missing certificates.

Sygn. akt VIII U 801/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Łazowska Protokolant: Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. w Gliwicach sprawy W. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania W. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 14 marca 2016 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od 12 lutego 2016 r. (-) SSO Grażyna Łazowska VIII U 801/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 marca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu W. P. prawa do emerytury z obniżonego wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie zgodził się z powyższą decyzją, wskazując, że legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, ponieważ pracował jako kierowca samochodów o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 t. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu podniósł, że ubezpieczony wprawdzie ukończył 60 lat życia oraz udowodnił ponad 25 letni okres składkowy i nieskładkowy, nie udowodnił jednak 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Organ nie zaliczył spornego okresu pracy jako pracy w warunkach szczególnych, ponieważ ubezpieczony nie przedstawił świadectw pracy w warunkach szczególnych. W tej sytuacji w ocenie ZUS brak jest podstaw do zmiany decyzji. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony ukończył 60 lat życia (...) Skarżący, na dzień 1 stycznia 1999 r., legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze ponad 25 lat. Nie udowodnił jednak wymaganego okresu 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a jedynie 5 lat, 8 miesięcy i 16 dni, a to okres pracy od 15 kwietnia 1993r. do 31 grudnia 1998r.

– tj. do daty wyznaczonej przez przepisy ustawy o FUS – na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ładowności pow. 3,5t w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w G. Ubezpieczony nie jest członkiem OFE. Zaskarżoną decyzją odmowną organ rentowy nie uznał za pracę w warunkach szczególnych następujących okresów pracy: - od 28 lipca 1980r. do 31 lipca 1992r. w (...) Przedsiębiorstwie (...) w G. na stanowisku: kierowca samochodów ciężarowych o ładowności powyżej 3,5 tony z powodu nieprzedłożenia wymaganego świadectwa pracy w warunkach szczególnych.

Odwołujący rozpoczął pracę w (...) Przedsiębiorstwie (...) w G. w dniu 7 lipca 1972r. Dział transportu przedsiębiorstwa obsługiwał różne zakłady ceramiki budowlanej na terenie (...) – przewożono materiały potrzebne do produkcji oraz zaopatrzenia pracowników. Ze względu na duże zapotrzebowanie w zakładzie na kierowców samochodów ciężarowych odwołujący został odesłany na kurs prawa jazdy kategorii C. W roku 1980 uzyskał prawo jazdy kategorii C i od tego czasu trudnił się kierowaniem jedynie samochodów o całkowitej ładowności przekraczającej 3,5 tony, nie prowadził już mniejszych samochodów.

Ubezpieczony kierował wywrotką, którą transportowano materiały takie jak węgiel, piasek, glina, skrzyniowym samochodem marki S. 200, przewożąc maszyny i urządzenia do różnych cegielni oraz samochodem cysternowym przewożąc olej napędowy w specjalnych pojemnikach o pojemności 4.000 litrów, które ładowano na pojazd za pomocą dźwigu. Odwołujący wykonywał pracę głównie na trasie, na terenie całego kraju, rzadziej w bazie przedsiębiorstwa w G.. Czasami ubezpieczony prowadził inne samochody o tej samej ładowności w zastępstwie za współpracowników.

Również w razie awarii pojazdu przydzielano mu inny samochód ciężarowy – ubezpieczony nie trudnił się naprawą, było to zadanie mechaników pracujących w zakładzie. Odwołujący otrzymywał dodatek spedycyjny. Skarżący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy trudnił się kierowaniem pojazdów ciężarowych o ładowności pow. 3,5t. Nie zajmował się prowadzeniem dokumentacji przewożonego ładunku, zaś załadunku i rozładunku dokonywał jedynie sporadycznie (wówczas zajmowało to około godziny w ciągu dniówki), przeważnie zajmował się tym bowiem operator wózka widłowego.

Nie był delegowany do żadnych innych prac. W toku przesłuchania odwołujący wskazał, iż nie wie dlaczego otrzymywał dodatek spedycyjny, bowiem trudnił się jedynie kierowaniem ww. pojazdów, zaś załadunków, rozładunków oraz innych czynności dokonywał jedynie w razie zaistnienia takiej potrzeby. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków: J. B., A. B., K. W., przesłuchania ubezpieczonego, a także akt osobowych ubezpieczonego oraz akt organu rentowego dołączonych do akt sprawy. Wymienione wyżej dowody Sąd uznał za w pełni wiarygodne.

Wyjaśnienia odwołującego oraz zeznania świadków są logiczne, wzajemnie się pokrywają i uzupełniają, a dodatkowo korelują z zapisami w aktach osobowych, przedstawiając łącznie rzeczywisty przebieg pracy i zakres obowiązków odwołującego w spornym okresie. W konsekwencji, Sąd uznał, że zgromadzone dowody są kompletne i pozwalają na czynienie na ich podstawie ustaleń co do stanu faktycznego, a następnie – na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 887 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. W myśl 184 ust 2 ustawy emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W zakresie określenia wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ww. ustawy, rodzajów prac lub stanowisk oraz warunków, na podstawie których ubezpieczonym przysługuje prawo do emerytury art. 32 ust. 4 odsyła do uregulowań Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8 poz.43 ze zm.). W myśl § 3 i 4 rozporządzenia, pracownik który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w załączonym do rozporządzenia wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 60 lat dla mężczyzn 2. ma wymagany 25 letni okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.

W wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, określone zostały prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W myśl punktu 2 działu VIII wykazu A określającego prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego, a stanowiącego Załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do takich prac należą: Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy ubezpieczony spełnia przesłanki do nabycia emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w warunkach szczególnych po ukończeniu 60 roku życia. W ocenie Sądu w spornym okresie od 28 lipca 1980r. do 31 lipca 1992r. pracując w (...) Przedsiębiorstwie (...) w G. ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych wymienioną w dziale VIII pod poz. 2 wykazu A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983r., Nr 8 poz.43 ze zm.). Odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu, tj. przez całe dniówki, pracował jako kierowca samochodów ciężarowych o ładowności powyżej 3,5 tony, co znajduje dokładne odzwierciedlenie w ww. zapisie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Brak jest okoliczności mogących budzić wątpliwość odnośnie do powyższego. Organ rentowy kwestionując zasadność uznania spornych okresów za pracę zaliczaną do pracy w warunkach szczególnych wskazuje na brak świadectw pracy w warunkach szczególnych za sporne okresy.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z przepisem art. 227 k.p.c. w po­stępowaniu sądowym nie istnieją ograniczenia dowodowe z § 2 pkt. 2 R.­porządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakte­rze (Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43 z późniejszymi zmianami), a co za tym idzie fakt wykonywania pracy w szczególnych warunkach mógł być wykazany wszelkimi dowo­dami, w tym zeznaniami świadków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1998r., sygn. akt II UKN 357/98,OSNP z 2000r., Nr 3, poz. 112).

Według oceny Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe w sposób niebudzący wątpliwości wykazało, że ubezpieczony w spornych okresach wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Prawo do emerytury z obniżonego wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych Sąd przyznał od dnia (...)r., tj. od dnia ukończenia wieku emerytalnego, zgodnie z treścią art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji wyroku. (-) SSO Grażyna Łazowska