Social Security Court grants early pension for hazardous work based on witness testimony and precedent cases.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court granted the applicant's appeal, ordering the Social Security Institution to pay an early pension for hazardous work. The applicant failed to provide official employment certificates for the relevant periods, but the court relied on witness testimony and comparable past rulings to establish the hazardous nature of the work. The court reasoned that denying benefits based solely on missing certificates while ignoring evidence of similar successful claims would create unjustified inequality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 477 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 477 § 2 k.p.c.: The court may grant early pension benefits for hazardous work based on witness testimony and precedent when the applicant lacks official certificates, provided the evidence proves the work's significant harm to health and avoids unjustified unequal treatment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 127/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Marcin Graczyk Protokolant: sekr. sądowy Aneta Rapacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. w Warszawie sprawy F. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych) na skutek odwołania F. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 8 grudnia 2015r., znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje F. K. prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 1 listopada 2015 roku. Sygn. akt: VII U 127/16
UZASADNIENIE
F. K. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 8 grudnia 2015 r., znak : (...), odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący zaskarżył przedmiotową decyzję w całości i wniósł o jej zmianę oraz o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. S. i W. S.. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że po ukończeniu Zasadniczej Przyzakładowej Szkoły Zawodowej podjął pracę na taśmie produkcyjnej jako zestarajacz w (...) Zakładach (...).
Natomiast w okresie od 1 maja 1984 r. do 30 kwietnia 1992 r. pracował jako zestrajacz układów elektronicznych w Centrali (...), gdzie otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szkodliwych. Dodatkowo ubezpieczony wskazał, że nie posiada świadectw pracy w warunkach szczególnych z uwagi na fakt, iż w „tamtych czasach” zdaniem odwołującego, żadna firma nie robiła wpisów o pracy w warunkach szczególnych na świadectwach pracy ( odwołanie, k. 2a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie z dnia 5 stycznia 2016 r. wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 1 4 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż odwołujący nie udowodnił żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Organ rentowy podniósł, iż nie zaliczył do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia ubezpieczonego w (...) Zakładach (...) od 1 września 1966 r. do 30 kwietnia 1984 r. oraz w Centrali (...), od 1 maja 1984 r. do 30 kwietnia 1992 r., ponieważ ubezpieczony nie przedłożył świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Świadectwa pracy nie zawierają natomiast wpisu o wykonywaniu przez odwołującego pracy w szczególnych warunkach w okresie zatrudnienia ( odpowiedź na odwołanie, k.3 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Ubezpieczony F. K., urodzony w dniu (...), w dniu 19 listopada 2015 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o wcześniejszą emeryturę z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Do powyższego wniosku ubezpieczony dołączył dokumentację potwierdzającą okresy wykonywania przez niego pracy w warunkach szczególnych ( wniosek o emeryturę, k.1-17 a.r.). Organ rentowy po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego ustalił, że ubezpieczony nie spełnia wymogu dotyczącego stażu pracy w warunkach szczególnych (tj. 15 lat pracy w warunkach szczególnych), gdyż na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił wymaganego okresu takiej pracy.
Jednocześnie organ rentowy wskazał, że łączny staż pracy odwołującego – okresów składkowych i nieskładkowych wynosi 32 lata i 3 miesiące. Z tych też względów organ rentowy decyzją z dnia 8 grudnia 2015 r., znak: (...) odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury ( decyzja z dnia 8 grudnia2015 r., znak: (...) , k.25 a.r.). F. K. w okresie od 1 września 1966 r. do 30 kwietnia 1984 r. był zatrudniony w (...) Zakładach (...). Początkowo podjął naukę w szkole przyzakładowej, naukę tę kontynuował do 1969 r. W roku 1969 r. ubezpieczony rozpoczął prace na taśmie produkcyjnej.
Początkowo pracował przy produkcji telewizorów jako zestrajacz. Do jego obowiązków należało lutowanie wiązek, podzespołów oraz pierwsze uruchomienie telewizora, w celu sprawdzenia jego prawidłowego funkcjonowania. Przy pracy odwołujący używał oscyloskopu, woltomierza i kilowoltomierza, ponieważ przy każdym odbiorniku dokonywało się pomiaru, natomiast do lutowania odwołujący używał lutownicy, z której unosiły się szkodliwe dla zdrowia opary. Następnie ubezpieczony przekazywał telewizor na taśmę wygrzewczą. Telewizory po wygrzaniu trafiały do stanowisk, które jeszcze dostrajały i ustawiały wszystkie parametry, a na końcu telewizory trafiały do kontroli.
Ubezpieczony pracował przy wysokim napięciu i w polu jonizującym, wytwarzanym przez telewizory. W 1976 r. ubezpieczony został brygadzistą, co zwiększyło jego zakres obowiązków. Do dodatkowych obowiązków ubezpieczonego należało policzenie telewizorów wygrzewających się jak i tych wyprodukowanych i uruchomionych. Po zliczeniu telewizorów, wynik przedstawiał Mistrzowi, który prowadził książkę z danymi. Jako brygadzista pracował przy taśmie strojeniowej razem z innymi pracownikami, nie miał osobnego pokoju. Nad głowami pracowników znajdowała się taśma wygrzewcza, na której wygrzewały się telewizory.
Odwołujący pracował 8 godzin dziennie, bez żadnych środków ochrony, za wyjątkiem mleka. W okresie od 1 maja 1984 r. do 30 kwietnia 1992 r odwołujący był zatrudniony w Centrali (...). Ubezpieczony pracował przy naprawianiu telewizorów, które były przywożone do Zakładu z całego miasta. W pomieszczeniu, w którym pracował odwołujący były 4 stanowiska. W pracy ubezpieczony był narażony na szkodliwe czynniki związane z lutowaniem, z uwagi na unoszące się opary. Telewizory przed naprawą i po naprawie były wygrzewane, a następnie ustawiane przy stanowisku pracy, danego pracownika ( dokumentacja potwierdzająca okresy zatrudnienia odwołującego, zeznania świadków :
J. S. oraz W. S., k. 17- 19 a.s., oraz zeznania odwołującego, k.26-28 a.s.). W toku postepowania sądowego, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego BHP, celem ustalenia której pozycji z wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r., odpowiada praca wykonywana przed odwołującego w latach 1966 – 1992 ( postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r., k.28 a.s.). W opinii z dnia 11 maja 2016 r, biegły sądowy z zakresu bhp A. P. stwierdził, że praca wykonywana przez odwołującego w latach 1966 – 1992 nie odpowiada żadnej pozycji z wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. ( opinia, k.34 -38 a.s.).
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 lipca 2016 r. dopuścił dowód z opinii innego biegłego BHP, celem ustalenia której pozycji z wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r., odpowiada praca wykonywana przez odwołującego w latach 1966 – 1992, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania świadków i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ( postanowienie z dnia 13 lipca 2016 r., k.70 a.s.). W opinii z dnia 12 sierpnia 2016 r, biegły sądowy z zakresu bhp J. P. stwierdził, że spełniają przesłanki uznania za wykonywane w szczególnych warunkach prace odwołującego w okresie: - od 15.06.1970 r. do 30.04.1984 r. na stanowisku radiomonter, zestrajacz urządzeń elektronicznych, brygadzista zestrajacz urządzeń elektronicznych - od 01.05.1984 r. do 30.04.1992 r. na stanowisku: zestrajacz urządzeń elektronicznych, st. technik serwisu, specjalista serwisu.
W wymienionych okresach odwołujący wykonywał prace diagnostyczne oraz regulacyjne podzespołów odbiorników telewizyjnych i w miarę potrzeby lutownicze związane z wymianą wadliwych elementów elektronicznych lub podzespołów. Były to prace o charakterze podstawowym wykonywane w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe dla zdrowia, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku. Tego rodzaju prace podlegają uznaniu za wykonywane w szczególnych warunkach bowiem odpowiadają rodzajowi prac wymienionemu w:
• Dziale III - W hutnictwie i przemyśle metalowym, poz. 83 - Lutowanie płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych; • Dziale XIV - Prace różne, - poz. 4 - Prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300 000 MHz w strefie zagrożenia, - poz. 24 - Kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie.
Nie spełnia przesłanek uznania za okres wykonywania prac w szczególnych warunkach prace Odwołującego w okresie od 01.09.1966 r. do 14.06.1970 r. Z materiału dowodowego wynika, że Odwołujący w wymienionym okresie był uczniem trzyletniej Przyzakładowej Szkoły Zawodowej a po jej ukończeniu odbywał praktykę w zakładach na terenie NRD. Odwołujący zeznał, iż w trakcie nauki w szkole były 3 dni praktyki i 3 dni teorii. W tej sytuacji oznacza to niespełnienie przesłanki wykonywania prac stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, bez względu na rodzaje wykonywanych prac w okresie nauki w szkole.
Na podstawie materiału dowodowego nie można ustalić rodzajów prac wykonywanych w trakcie praktyki ani warunków w jakich prace były wykonywane ( opinia, k.75-85 a.s.). W piśmie procesowym z dnia 6 września 2016 r., organ rentowy poinformował, iż hipotetycznie wyliczony staż ubezpieczonego w szczególnych warunkach wynosi 21 lat 10 miesięcy i 16 dni ( pismo procesowe, k.94-96 a.s.). Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z akt rentowych Z. P., w których znajduje się Wyrok tutejszego Sądu ze sprawy VII U 2190/13, dowód z opinii biegłego sądowego J.
C. z dnia 16.05.2012r., Wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia12.06.2013r. sygn. akt. III AUa 2761/12, opinii biegłego sądowego J. P. z dnia 29.09.2014r., uzasadnienia tutejszego Sądu sporządzonego w sprawie VII U 2190/13, a także decyzji organu rentowego z dnia 09.04.2015r. przyznającej Z. P. prawo do emerytury od 01.02.2015r. tj. od daty określonej Wyrokiem Sądu, akt J. S., opinii biegłego sądowego J. P. z dnia 10.02.2016r. i z dnia 26.07.2016r., Wyroku tutejszego Sądu ze sprawy VII U 729/15 z dnia 17.08.2016r., wniosku Wydziału Obsługi Prawnej podpisanego przez radcę prawnego A.
G. o odstąpienie od wniesienia Apelacji i decyzji organu rentowego z dnia 28.09.2016r. przyznającej J. S. prawo do emerytury od 01.03.2015r., na okoliczność ustalenia czy inni pracownicy zatrudnieni na takich samych stanowiskach jak odwołujący się wykonywali pracę w warunkach szczególnych. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zawartych w aktach sprawy, w tym w aktach rentowych i osobowych odwołującego, a także na podstawie wiarygodnych zeznań odwołującego F. K. oraz świadków J. S. i W.
S.. Ponadto Sąd Okręgowy wziął również pod uwagę dokumentację znajdującą się w aktach świadków, oraz innych osób pracujących w (...), w zakresie w jakim uzyskali oni prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Zdaniem Sądu dokumenty, w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia, są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Dokumenty te nie były przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem wynikające z nich okoliczności należało uznać za mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd oparł się także na wskazanej powyżej opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy J. P. z dnia 12 sierpnia 2016 r., Odnosząc się do okresów zatrudnienia odwołującego w Centrali (...) oraz w (...) Zakładach (...). Sąd wziął pod uwagę fakt, iż opinia ta uwzględnia i odnosi się do rzeczywistego charakteru pracy odwołującego w spornych okresach czasu i wykonywanych przez niego obowiązków, co biegły szczegółowo omówił. W tym zakresie Sąd uznał przedmiotową opinię za przekonującą, rzeczową i merytorycznie uzasadnioną, a także zgodną z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami świadków i odwołującego.
Sąd Okręgowy, zważył co następuje:
Odwołanie F. K. od decyzji organu rentowego z dnia 8 grudnia 2015 r., znak : (...) jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. 1998 nr 162 poz. 1118 ze zm.) stanowi, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32. 33, 39 i 40. jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1. okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do Otwartego Funduszu Emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w Otwartym Funduszu Emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Wykaz prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze o których mowa w powołanym art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. nie podlega wykładni rozszerzającej. Prace te ściśle i jasno zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz.
U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43). Jednakże nabycie uprawnień z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym, charakterze podlega dalszym ograniczeniom. Aby daną pracę uznać za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracownik musi ją wykonywać stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy. Dodatkowo, zgodnie z powołanym rozporządzeniem mężczyzna nabywa prawo do emerytury po spełnieniu wszystkich przesłanek wymienionych w § 3 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia tj. powinien:
1. legitymować się 25 letnim okresem pracy liczonym łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia);
2. wykonywać pracę wymienioną w wykazie A (Prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego), będącym załącznikiem do rozporządzenia;
3. osiągnąć wiek emerytalny wynoszący 60 lat (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) oraz 4. być zatrudnionym przez co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach (§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). W niniejszej sprawie spornym było, czy praca wykonywana przez odwołującego w (...) Zakładach (...) od dnia 1 września 1966 r. do dnia 30 kwietnia 1984 r. oraz w Centrali (...), od dnia 1 maja 1984 r. do dnia 30 kwietnia 1992 r., miała charakter i podlegała zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych. Spełnienie innych warunków, od których zależy przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury pozostawało bezsporne.
Nie podlega wątpliwości, że z dniem29 stycznia 2012 r. ubezpieczony osiągnął wiek 60 lat. Nadto, strony nie kwestionowały faktu, że odwołujący posiada 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. W razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego w sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do owego świadczenia.
W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być więc udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Zdaniem Sądu fakt wykonywania przez odwołującego pracy w szczególnych warunkach w okresie pracy w ww. okresach znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, m. i. dokumentacji zawartej w aktach rentowych, opinii biegłego sądowego z zakresu BHP J. P. i z zeznań świadków. Niewątpliwie przez ten okres zatrudnienia odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 8 godzin dziennie, wykonywał pracę na stanowisku zestrajacza urządzeń elektronicznych oraz specjalisty serwisu, która to praca jest wymieniona w Dziale III - W hutnictwie i przemyśle metalowym, poz. 83 - Lutowanie płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych;
Dziale XIV - Prace różne, poz. 4 - Prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300 000 MHz w strefie zagrożenia, poz. 24 - Kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.). Sąd Okręgowy nie znalazł przy tym jakichkolwiek podstaw, by kwestionować wiarygodność materiału dowodowego, w tym zeznań ubezpieczonego złożonych na rozprawie, zwłaszcza w świetle potwierdzenia tych okoliczności przez świadków, którzy w sposób zgodny wskazali, że w okresie od dnia 1 września 1966 r. do dnia 30 kwietnia 1984 r. oraz od dnia 1 maja 1984 r. do dnia 30 kwietnia 1992 r., F. K. wykonywał pracę na stanowisku zestrajacza urządzeń elektronicznych oraz specjalisty serwisu. Świadkowie w tym samym okresie czasu pracowali z wnioskodawcą w ww.
Zakładzie oraz wykonywali prace które były zbieżne z pracą odwołującego, przy naprawianiu telewizorów. Oboje otrzymali takie samo świadectwo pracy. Z dokumentów dołączonych do akt sprawy, m.in. z akt rentowych Z. P., w których znajduje się Wyrok tutejszego Sądu ze sprawy VII U 2190/13, dowód z opinii biegłego sądowego J. C. z dnia 16.05.2012r., Wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia12.06.2013r. sygn. akt. III AUa 2761/12, opinii biegłego sądowego J. P. z dnia 29.09.2014r., uzasadnienia tutejszego Sądu sporządzone w sprawie VII U 2190/13, a także decyzji organu rentowego z dnia 09.04.2015r. przyznającej Z.
P. prawo do emerytury od 01.02.2015r. tj. od daty określonej Wyrokiem Sądu, akt J. S., opinii biegłego sądowego J. P. z dnia 10.02.2016r. i z dnia 26.07.2016r., Wyroku tutejszego Sądu ze sprawy VII U 729/15 z dnia 17.08.2016r., wniosku Wydziału Obsługi Prawnej podpisanego przez radcę prawnego A. G. o odstąpienie od wniesienia Apelacji i decyzji organu rentowego z dnia 28.09.2016r. przyznającej J. S. prawo do emerytury od 01.03.2015r., jednoznacznie wynika, że świadek J. S. i Z. P., którzy także pracowali w (...) otrzymali od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzję przyznającą im prawo do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych.
Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego Sąd uznał, że nie powinno dojść do sytuacji, w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych, rozpatrując dwie podobne sprawy, wydał odmienne decyzje, jedną przyznającą świadczenie a drugą odmowną. W ocenie Sądu, taka sytuacja prowadziłaby do nieuzasadnionego nierównego traktowania ubezpieczonych. Na koniec warto także podkreślić, że praca w szczególnych warunkach jest pracą o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagająca wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia – art.32 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Jej wykonywanie powoduje szybsze obniżenie wydolności organizmu i szybszą utratę zdolności do zarobkowania stąd uzasadnione jest obniżenie wieku emerytalnego w stosunku do osób ją wykonujących. Jednakże dla oceny czy pracownik wykonywał pracę w warunkach szczególnych znaczenie mają konkretne warunki, w których jest ona wykonywana na danym stanowisku, mające z punktu widzenia ustawodawcy szkodliwy wpływ na organizm ludzki a nie samo przekonanie pracownika o wysokiej szkodliwości warunków pracy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt.
III AUa 137/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa 1203/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa 1181/12 . Z tych też względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 8 grudnia 2015 r., znak : (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu F. K. prawo do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych od dnia 1 listopada 2015 r. tj. od miesiąca, w którym został złożony wniosek, o czym orzekł w sentencji wyroku.