Legislator Case Law & Legislation
III RC 116/16 AI generated

Court dismisses alimentary obligation claim as recipient's financial situation improved post-property division.

Case Number III RC 116/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court ruled that the alimentary obligation between the divorced parties ceased on July 1, 2016, and denied the plaintiff's request for process costs. The plaintiff argued the defendant could no longer support herself due to receiving property division payments, while the defendant claimed she remained in poverty and needed the support for housing repairs. The court determined the defendant was no longer in a state of insufficiency because her income from the property division and increased pension exceeded her basic needs, thus terminating the legal duty to pay alimony.

Legislator headnote

AI generated

Art. 60 § 1 k.r.o.; Art. 60 § 2 k.r.o.: The alimentary obligation ceases when the recipient no longer lacks the means to satisfy basic life needs, and a recipient cannot claim such status if they possess assets sufficient to cover their expenses regardless of the asset's origin.

Keywords

AI generated
alimentary obligation termination state of insufficiency property division payments divorce financial support recipient means assessment pension increase effect housing repair costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 60 § 1 k.r.o.
alimenty w kwocie 250 zł miesięcznie na podstawie art. 60 § 1 k.r.o. Orzekając ocenił, że D.
Art. 60 § 2 k.r.o.
rozszerzonego obowiązku alimentacyjnego (art. 60 § 2 k.r.o.).
art. 60 § 1 k.r.o
alimenty w kwocie 250 zł miesięcznie na podstawie art. 60 § 1 k.r.o.
art. 60 § 2 k.r.o
rozszerzonego obowiązku alimentacyjnego (art. 60 § 2 k.r.o.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt III RC 116/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2016r. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze III Wydział Rodzinny i Nieletnich w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Mirosław Rogowski Protokolant:Dorota Osojca po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016r. w Kamiennej Górze sprawy z powództwa J. B. przeciwko K. T. o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego I. ustala, że z dniem 01.07.2016r. wygasł obowiązek alimentacyjny powoda J. B. wobec pozwanej K. T., II. nie obciąża pozwanej K. T. kosztami procesu na rzecz powoda. Sygn. III RC 116/16

UZASADNIENIE

Powód J. B. domagał się ustalenia, że od dnia 30. 06. 2016 r. ustał jego obowiązek alimentacyjny wobec pozwanej K. T. skonkretyzowany w wyroku sądu z 19. 05. 2014 r. Domagał się także zasądzenia od niej na swoją rzecz kosztów procesu. Żądanie pozwu uzasadnił tym, że pozwana otrzymuje obecnie oprócz renty również spłaty z tytuły rozliczenia majątku wspólnego po podziale, co pozwala jej na samodzielne utrzymanie się. W odpowiedzi na pozew (k. 18 – 19) pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania.

Przyznając, że otrzymuje od powoda spłaty z tytułu rozliczenia majątku wspólnego zarzuciła, że jest osobą niezdolną do pracy, a otrzymaną do tej pory ratę spłaty w kwocie 30.000 zł przeznaczyła głównie na remont mieszkania w celu poprawy swoich warunków mieszkaniowych. Podniosła, że zasądzona kwota alimentów i tak zapewnia jej egzystencje na bardzo niskiej stopie życiowej, a dla powoda jej płacenie nie stanowi istotnego obciążenia. Sąd ustalił: Wyrokiem z 10 czerwca 2013 r. sąd rozwiązał małżeństwo stron przez rozwód, bez orzekania o winie.

W wyroku natomiast z 19 maja 2014 r. zasądził od J. B. na rzecz D. T. alimenty w kwocie 250 zł miesięcznie na podstawie art. 60 § 1 k.r.o. Orzekając ocenił, że D. T. znajdowała się w niedostatku. Do takiej konstatacji doszedł uwzględniając, że była osobą całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym z powodu choroby psychicznej – schizofrenii paranoidalnej. Cierpiała również na nadciśnienie tętnicze i puchnięcie nóg. Otrzymywała świadczenie rentowe z KRUS–u w wysokości 492,72 zł. Nie miała innego źródła utrzymania.

Na leczenie wydawała 100 zł miesięcznie. Czuła się na siłach jedynie do wykonywania prostych czynności przy sprzątaniu oraz w kuchni. Mieszkała z matką i prowadziła z nią wspólne gospodarstwo domowe. Pomagała jej w pracach polowych na przydomowej działce i w hodowli drobiu ukierunkowanej na zaspokajanie własnych potrzeb. dowód: akta IX RC 325/13 w szczególności odpis wyroku rozwodowego – k. 5, wyrok – k. 198 i uzasadnienie – k. 203 – 207. W ugodzie zawartej przed sądem w dniu 15. 09. 2016 r. strony dokonały podziału majątku wspólnego w ten sposób, że J.

B. otrzymał na wyłączną własność w całości masę majątkową w skład której wchodziło między innymi gospodarstwo rolne i zobowiązał się spłacić D. T. kwotą 170.000 zł w 6 rocznych ratach płatnych do 30 czerwca, pięciu w kwotach po 30.000 zł i ostatniej w kwocie 20.000 zł. dowód: ugoda – k. 241 akt INs 82/15. J. B. przekazał K. T. pierwszą ratę (okoliczność niesporna). Z uzyskanych pieniędzy K. T. część przeznaczyła na remont zajmowanego mieszkania, część na spłatę długów i pozostało jej jeszcze około 4.000 zł.

Jej świadczenie rentowe wzrosło do kwoty 858,12 zł netto. Pozostaje w leczeniu psychiatrycznym. Jej stan zdrowia jest stabilny i ponosi podobne jak poprzednio wydatki na leczenie. Nie uległa zmianie jej sytuacja rodzinna i mieszkaniowa. Wraz z matką sukcesywnie remontują zajmowane mieszkanie, uszkodzone przez pożar. dowód: decyzja rentowa – k. 22, zaświadczenie lekarskie – k. 23, zeznania K. T. – k. 26 (00:13:38 – 00:21:03). Sąd zważył: Podstawą obowiązku alimentacyjnego powoda względem pozwanej był stan niedostatku, w jakim K.

T. znalazła się po rozwodzie z J. B. (art. 60 § 1 k.r.o.). Z uwagi na to, że małżeństwo stron rozwiązane zostało bez orzekania o winie J. B., K. T. nie nabyła uprawnienia do świadczenia z tytułu tzw. rozszerzonego obowiązku alimentacyjnego (art. 60 § 2 k.r.o.). Nie służy jej zatem ani roszczenie o świadczenie gwarantujące jej równą stopę życiową z byłym mężem, ani nawet roszczenie o rekompensatę pieniężną z tytułu istotnego pogorszenia się sytuacji materialnej w wyniku rozwodu. Ocenie Sądu podlega jedynie kwestia występowania lub nie występowania po jej stronie niedostatku, w przedmiotowej sprawie kwestia, czy niedostatek w dalszym ciągu występuje, czy też stan ten ustąpił.

Pojęcie niedostatku nie jest prawnie uregulowane. Próby jego zdefiniowania podejmowała natomiast wielokrotnie judykatura i doktryna prawa rodzinnego. Wyrażane przez nie poglądy pozwalają na przyjęcie uogólnionej definicji niedostatku jako takiego stanu, w którym osoba nie może zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych (egzystencjalnych, duchowych, zachowania zdrowia, i innych) swoim staraniem, z wykorzystaniem posiadanych atutów (wykształcenia, wiedzy, doświadczenia, stanu zdrowia, zaangażowania itp.) Oczywiście nie może powoływać się na stan niedostatku osoba, która posiada majątek z którego może zaspokajać swoje potrzeby, bez względu na źródło jego pochodzenia.

W ocenie Sądu, K. T. nie pozostaje już w niedostatku. Jej dochody wzrosły znacznie, bo o około 350 zł miesięcznie netto i uzyskuje teraz świadczenie rentowe w kwocie 858,12 zł. Przede wszystkim jednak posiada majątek w postaci wierzytelności z tytułu podziału majątku dorobkowego i otrzymała już zgodnie z planem pierwszą ratę spłaty od J. B., w kwocie 30.000 złotych. W rozbiciu na miesiące kwota ta daje w okresie rocznym po 2.500 zł, a w połączeniu ze świadczeniem rentowym – 3.358,12 zł netto. Mając do dyspozycji taką kwotę nie może mówić o stanie niedostatku.

Nic nie zwalnia K. T. z racjonalnego gospodarowania swoimi środkami. Może zatem po zaspokojeniu swoich potrzeb ścisłe osobistych przeznaczać pozostałe pieniądze na inne potrzeby, także w zakresie poprawy warunków mieszkaniowych. Nie może natomiast oczekiwać, że były małżonek sfinansuje w całości remont zajmowanego przez nią z matką mieszkania po pożarze. W świetle dokonanej oceny powództwo podlegało w całości uwzględnieniu.