Legislator Case Law & Legislation
I C 1121/16 AI generated

Court partially allowed debt claim for principal but dismissed excessive penalty interest due to lack of proof.

Case Number I C 1121/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court partially granted the plaintiff's claim for the principal debt amount while dismissing the request for excessive penalty interest. The plaintiff failed to prove the specific date the loan agreement was terminated or the exact amount of the outstanding principal at the time of default. Consequently, the court could not verify the basis for the claimed penalty interest and limited the award to the proven principal plus statutory delay interest.

Legislator headnote

AI generated

§ 481 k.c.; art. 339 § 2 k.p.c.; The creditor must prove the specific date of contract termination and the exact outstanding principal to justify penalty interest; failure to do so results in dismissal of the excessive claim.

Keywords

AI generated
partial debt recovery penalty interest dismissal burden of proof failure loan contract termination statutory delay interest costs allocation default judgment

Cited Legislation

AI generated
art. 481 k.c.
wyroku, przyznając powodowi na podstawie art. 481 k.c. także odsetki od dnia 21 kwietnia 2016r.
art. 6 k.c.
To powód – dochodząc zapłaty określonej kwoty – w myśl art. 6 k.c. - powinien wykazać zasadność żądania.
art. 339 § 2 k.p.c.
Na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. uznać należało za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, z tym jednak zastrzeżeniem, że twierdzenia o uprawnieniu do naliczania od kwoty kapitału, tj.
art. 98 k.p.c.
Sąd rozstrzygając o kosztach postępowania miał na uwadze treść art. 98 k.p.c. w zw.
art. 99 k.p.c.
z art. 99 k.p.c., zgodnie z którym stronom procesu należy się zwrot kosztów procesu, oraz treść art.
art. 100 k.p.c.
99 k.p.c., zgodnie z którym stronom procesu należy się zwrot kosztów procesu, oraz treść art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego uwzględnienia żądania, koszty rozdziela się między stronami w stosunku do zakresu w jakim powództwo zostało uwzględnione.
art. 333 § 1 pkt. 3 k.p.c.
Mając na uwadze treść art. 333§1 pkt.
art. 139 ust. 1 k.p.c
Pozwana, pomimo prawidłowego zawiadomienia w trybie art. 139 ust. 1 k.p.c.
art. 339 § 1 k.p.c
Wobec powyższego na podstawie art. 339 § 1 k.p.c.
art. 339 § 2 k.p.c
Na podstawie art. 339 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I C 1121/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Agnieszka Piotrowska Protokolant: staż. (...) po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2016 roku w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa (...) z siedzibą we W. przeciwko K. W. o zapłatę I. zasądza od pozwanej K. W. na rzecz powoda (...) z siedzibą we W. kwotę 1.480,41 zł (tysiąc czterysta osiemdziesiąt złotych czterdzieści jeden groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałym zakresie, III. zasądza od pozwanej K. W. na rzecz powoda (...) z siedzibą we W. kwotę 340,89 zł (trzysta czterdzieści złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu, IV. wyrokowi nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt I C 1121/16

UZASADNIENIE

Powód (...) we W. wystąpił o zapłatę przeciwko K. W. kwoty 13.622,16 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu czyli od dnia 21 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazano, iż pozwana zawarła umowę, na podstawie której poprzednik prawny powoda oddał pozwanej środki pieniężne, które pozwany obowiązał się zwrócić. Pozwany nie dotrzymał warunków umowy, a wierzyciel scedował całość praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy na powoda. Na dochodzoną pozwem kwotę składają się kwota należności głównej (1.480,41 zł) i odsetki (12.141,75 zł).

Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 21 lutego 2005 r. pomiędzy (...) Bank Spółką Akcyjną w G. a K. W. została zawarta umowa kredytu gotówkowego. Pozwana nie spłacała należności zgodnie z umową, skutkiem czego umowa została wypowiedziana. Zgodnie z § 3 ust. 2 i 4 kredyt był oprocentowany wedlług zmiennej stopy procentowej, która była sumą zmiennej stopy bazowej Banku i stałej marży Zgodnie z § 9 ust. 2 umowy od zadłużenia przeterminowanego Bank pobierał odsetki karne wg zmiennej stopy procentowej w wysokości trzykrotnej zmiennej stopy bazowej określonej w § 3 ust 5.

Zgodnie § 3 ust 5 umowy wysokość stopy bazowej Banku jest podawana do wiadomości w Komunikatach Prezesa Zarządu Banku i w dniu zawarcia umowy wynosi 10,5% w stosunku rocznym. okoliczność nie kwestionowana, nadto dowody: umowa kredytu gotówkowego nr (...) – k. 24 - 28. Dnia 28 sierpnia 2015 r. Bank zbył na rzecz powoda wierzytelność wobec pozwanej wynikającą z umowy bankowej, kwota kapitału wynosiła 1.480,41 zł. dowód: umowa cesji wierzytelności k. 7-10.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zostało wykazane jedynie w części, dlatego w zakresie, w jakim nie zostało udowodnione, podlegało oddaleniu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o twierdzenia powoda przedstawione w pozwie oraz treść umowy przelewu wierzytelności, a także umowę kredytu gotówkowego. Pozwana, pomimo prawidłowego zawiadomienia w trybie art. 139 ust. 1 k.p.c. o terminie rozprawy nie stawiła się na nią, a nadto, pomimo zobowiązania do złożenia odpowiedzi na pozew, nie złożyła tejże. Wobec powyższego na podstawie art. 339 § 1 k.p.c. wydano wyrok zaoczny.

Na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. uznać należało za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, z tym jednak zastrzeżeniem, że twierdzenia o uprawnieniu do naliczania od kwoty kapitału, tj. 1.480,41 zł odsetek w wysokości 12.143,14 zł, Sąd uznał za budzące uzasadnione wątpliwości, w związku z tym dokonał ustaleń w zakresie zasadności ww. żądania powoda. Zgodnie z przepisem art. 69 ust. 1 prawa bankowego (Dz.U z 2012 r. Nr 1376) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Istota umowy kredytu, wyrażona w art. 69 ust. 1 pr. bank., jest funkcją podstawowych uprawnień oraz obowiązków stron tej umowy, czyli banku (kredytodawcy) i jego kontrahenta (kredytobiorcy). Wykorzystanie kredytu oznacza oddanie do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych na określony w umowie cel. Oddanie do dyspozycji środków pieniężnych ma zapewnić kredytobiorcy ich wykorzystanie w sposób odpowiadający jego interesom określonym w umowie kredytowej. Należy podkreślić, że roszczenie kredytodawcy (banku) o zwrot kredytu powstaje dopiero po wykorzystaniu odpowiedniej sumy kredytowej przez kredytobiorcę.

Wykorzystanie takie oznacza bowiem wykonanie umowy kredytowej przez bank w postaci oddania kredytobiorcy odpowiedniej sumy kredytowej do dyspozycji kredytobiorcy. Sposób wykorzystania (tzw. akt wykorzystania) może być określony w umowie, przy czym strony mogą dokonać zmiany tego sposobu także po zawarciu umowy kredytowej. W niniejszej sprawie fakt zawarcia umowy kredytu bankowego i rzeczywistego udzielenia go pozwanej K. W. nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Umowa kredytu bankowego została zawarta w formie pisemnej, pozwana jak wskazano powyżej nie zakwestionowała zawarcia przedmiotowej umowy.

Powód przedstawił również wyciąg z ksiąg bankowych G. M. Banku, z którego wynika, iż na dzień 1 marca 2006 r. istniało zobowiązanie o charakterze pieniężnym pozwanej w kwocie 7.381,67 zł, na które składają się: kapitał w kwocie 6.716,42 zł, oraz odsetki umowne 451,36 zł oraz odsetki karne 177,89 zł, a także opłata za obsługę kredytu – 36,00 zł. Zarówno odsetki za opóźnienie jak i odsetki karne były naliczane od kwoty głównej należności w wysokości określonej umową. Strona powodowa, zobowiązana przez Przewodniczącego do wskazania sposobu wyliczenia tych odsetek, nie podała stawek odsetek, odsyłając jedynie do zapisów umowy przywołanej w stanie faktycznym uzasadnienia.

Zgodnie § 9 ust. 2 umowy od zadłużenia przeterminowanego bank pobiera odsetki karne wg zmiennej stopy procentowej w wysokości trzykrotnej zmiennej stopy bazowej określonej w § 3 ust 5. Stopa ta jest natomiast podawana do wiadomości w (...). Również w opraciu o stopę bazową naliczane były odsetki umowne. Dokumentu takiego powód nie dołączył do pozwu, ani do pisma z dnia 30 czerwca 2016 r., w związku z czym Sąd nie był w stanie ustalić wysokości odsetek karnych. Odsetki karne ponadto były naliczane od kwoty kapitału w wysokości 7.381,67 zł, tymczasem umową cesji na powoda została przelana wierzytelność jedynie w wysokości 1.480,41 zł.

Wątpliwości więc budziło istnienie uprawnienia po stronie wierzyciela do naliczenia odsetek od całości kwoty kapitału. Nadto wskazać należy, że nieznana Sądowi była data wypowiedzenia umowy, a więc data, od której cały kapitał stał się wymagalny. Brak takich danych uniemożliwiał dokonanie ustalenia w jakiej wysokości odsetki należne były od pozwanego, za jaki okres powód był uprawniony do ich naliczenia i od jakiej kwoty. Z tych względów Sąd nie miał możliwości zweryfikowania zasadności naliczenia odsetek karnych i umownych .

Z pewnością Bank miał prawo do naliczania odsetek za czas opóźnienia w spłacie zadłużenia. Jednak takie uprawnienie przysługuje od aktualnego zadłużenia, tymczasem powód nie wskazał w jakim terminie została uregulowana część wierzytelności, nie wykazał również tego, kiedy nastąpił skutek rozwiązania umowy i tym samym postawienie całej niespłaconej kwoty w stan wymagalności. Okoliczność ta uniemożliwiła Sądowi zweryfikowanie zasadności roszczenia co do naliczonych przez wierzyciela odsetek za opóźnienie. Dlatego Sąd przyjmując twierdzenie powoda co do wysokości niespłaconego kapitału w kwocie 1.480,41 zł. orzekł jak w pkt.

I. wyroku, przyznając powodowi na podstawie art. 481 k.c. także odsetki od dnia 21 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie żądanie zostało oddalone w punkcie II. wyroku. To powód – dochodząc zapłaty określonej kwoty – w myśl art. 6 k.c. - powinien wykazać zasadność żądania. W niniejszej sprawie strona powodowa zignorowała obowiązek nałożony przez cytowane przepisy w zakresie wykazania podstaw dla żądania odsetek karnych. Powód poprzestał na samych twierdzeniach, nie dołączając dowodów niezbędnych do ustalenia chociażby wysokości odsetek karnych.

Co prawda wydany w sprawie wyrok jest zaoczny, bowiem pozwana, której doręczony został pozew, nie zajęła stanowiska w sprawie. Jednak mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, okoliczności przytoczone przez powoda w pozwie nie są wystraczające by przyjąć je za niewątpliwe w rozumieniu art. 339§2 k.p.c. w zakresie żądania odsetek karnych,umownych w wysokości wskazanej przez powoda, zwłaszcza, że kwota naliczonych odsetek przewyższa kwotę główną kapitału niemal dziesięciokrotnie. Sąd rozstrzygając o kosztach postępowania miał na uwadze treść art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zgodnie z którym stronom procesu należy się zwrot kosztów procesu, oraz treść art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego uwzględnienia żądania, koszty rozdziela się między stronami w stosunku do zakresu w jakim powództwo zostało uwzględnione.

W związku z tym, iż powód wystąpił o zapłatę kwoty 13.622,16 zł a jego żądanie zostało uwzględnione co do kwoty 1.480,41 zł należało przyjąć, że wygrał postępowanie w 11 %. Na koszty procesu poniesione przez powoda składała się kwota 682 zł tytułem kosztów sądowych, kwota 2.400 zł tytułem kosztów zastępstwa oraz kwota 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Dlatego też Sąd do rozliczenia kosztów procesu przyjął kwotę 3099 zł z czego 11% to 340,89 zł, zasądzone w pkt III. wyroku. Mając na uwadze treść art. 333§1 pkt. 3 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...)