Legislator Case Law & Legislation
II W 269/16 AI generated

Court convicted defendant of insulting police officers for public use of vulgar words during traffic stop.

Case Number II W 269/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court convicted the defendant of insulting police officers under Article 141 of the Penal Code for using vulgar language during a traffic control. Although the defendant argued the words were spoken privately on a phone call, the court rejected this defense based on witness testimony and the defendant's evasive behavior. The court determined that the words were intended for the officers and constituted a public insult, warranting a fine of 300 PLN.

Legislator headnote

AI generated

Art. 141 k.k.; The court established that uttering vulgar words in a public place, even if allegedly directed at a third party, constitutes an insult to police officers if the circumstances indicate intent to offend them.

Keywords

AI generated
insulting police officers public place vulgar language Article 141 Penal Code traffic control phone call defense criminal conviction

Cited Legislation

AI generated
Art. 141 k.k.
(...) w miejscu publicznym używał słów nieprzyzwoitych to jest o czyn z art. 141 k.w.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II W 269/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział II Karny w składzie: Sędzia: SSR Jakub Wąwoźny Protokolant sek. Sąd B. M. po rozpoznaniu sprawy z wniosku Komendy Powiatowej Policji w C. przy udziale oskarżyciela publicznego – asp. szt. K. B. przeciwko A. P. (1), synowi E. i I. zd. K., urodzonemu (...) w C. obwinionego o to, że: w dniu 21 czerwca 2016r. ok. godz. 13:00 w C. na ul. (...) w miejscu publicznym używał słów nieprzyzwoitych to jest o czyn z art. 141 k.w. orzeka: I. uznaje obwinionego A. P. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 141 k.w., i wymierza mu za to, na mocy powołanego przepisu karę 300,- zł (trzystu) grzywny; II. wymierza obwinionemu opłatę sądową w kwocie 30,- (trzydziestu) zł oraz zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania. II W 269/16

UZASADNIENIE

W dniu 21.06.2016 r około godziny 13.00 funkcjonariusze T. F. (1) i P. R. (1) przeprowadzali kontrolę drogową na parkingu przy ul. (...) w C.. Osobą kontrolowaną był K. K. (1) . W momencie, gdy K. K. czekał w samochodzie, a obaj funkcjonariusze wykonywali czynności będąc wewnątrz własnego pojazdu obok ich auta przechodził A. P. (1). Prawdopodobnie prowadził wówczas rozmowę telefoniczną z K. K. . Znajdując się w niewielkiej odległości od wozu policyjnego obwiniony użył słów nieprzyzwoitych: „kurwa, siedzą i nic nie robią, tylko jebać te mandaty”.

Wówczas funkcjonariusz R. zwrócił obwinionemu uwagę na niestosowność jego zachowania, po czym wysiadł z auta i zażądał od niego dokumentów. A. P. zaczął oddalać się z miejsca zdarzenia, po czym po kilkudziesięciu metrach okazał dokumenty policjantowi. Odmówił przyjęcia mandatu. Dowód: zeznania P. R. , k. 8,33, zeznania T. F. , k. 6, 33, wyjaśnienia obwinionego, k. 32 Obwiniony przesłuchany w postępowaniu wyjaśniającym, jak i przed sądem, nie przyznał się do popełnienia wykroczenia. Jednakże w swych wyjaśnieniach nie zaprzeczył, iż użył słowa nieprzyzwoitego.

Zdaje się, iż przyjętą linią obrony obwinionego jest fakt, iż wypowiedział je przez telefon, w prywatnej rozmowie. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego. W świetle zeznań funkcjonariuszy Policji obwiniony intencjonalnie, w ich kierunku wypowiedział słowa nieprzyzwoite, na co wskazuje ich treść. Zdecydowanie wolą obwinionego było wypowiedzenie słów głośno i wywołanie reakcji policjantów, o czym świadczy jego późniejsze zachowanie. To, czy wypowiedziane słowa padły w trakcie rozmowy telefonicznej jest nieistotne. Po przesłuchaniu K.

K. sąd zdecydowanie wątpi, iż słowa skierowane były do świadka i wypowiedziane tak, aby nikt poza nim ich nie usłyszał. K. K. całej sytuacji nie widział, jak sam stwierdził. Rozmowa telefoniczna jego zdaniem skończyła się na wysokości auta policyjnego i zakończyła słowami: „widzę cię”. Zdaniem sądu skoro K. K. słów nieprzyzwoitych nie usłyszał, to wypowiedziane zostały po zakończeniu z nim rozmowy albo w jej trakcie, jednak wystarczyło żeby obwiniony słów tych nie skierował do słuchawki, a świadek mógł już ich nie słyszeć.

Dlatego zeznania K. K. nie są wystarczające, aby uznać wersję obwinionego. Jeżeli wersja ta miałaby być prawdziwa, to A. P. podszedłby do auta świadka, a nie oddalał się w innym kierunku, zaś świadek gdyby słyszał wszystko dokładnie, to na pewno nie odjechałby z miejsca kontroli bez wcześniejszego zorientowania się, dlaczego policjant podąża za obwinionym. Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do kwestionowania zeznań funkcjonariuszy. Sąd w/w zeznania uznał za w pełni wiarygodne, gdyż są zbieżne i logiczne. Postępowanie dowodowe nie potwierdziło również jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważać wiarygodność świadków.

Brak jest podstaw do przyjęcia, iż ze świadkami obwiniony pozostaje w konflikcie. Sąd uznał zeznani świadka K. K. za wiarygodne jedynie, co do faktu, iż mężczyźni w jakimś momencie rozmowę telefoniczną mogli prowadzić. Oddalenie wniosku dowodowego było koniecznością, gdyż do oceny zamiaru sprawcy i podjętych przez niego działań był zupełnie nieprzydatny. Sąd wobec powyższego uznał, iż obwiniony swoim zachowaniem wypełnił znamiona z art. 141 kw. Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 300 zł, oraz wymierzył opłatę w kwocie 30 zł oraz obciążył wydatkami w wysokości 50 zł.

Podkreślić należy, iż wymiar ten oscyluje w dolnych granicach zagrożenia. W stosunku do możliwości finansowych obwinionych jest kwotą wręcz minimalną. Wymierzenie kary łagodniejszego rodzaju byłoby niewystarczające z punktu widzenia celów, jakie kara w niniejszym postępowaniu powinna osiągnąć. Obwiniony jest ewidentnie przekonany o prawidłowości swojego działania, brak jest w jego zachowaniu elementów skruchy. Jakiekolwiek, bardziej pobłażliwe działanie wysłałoby sygnał, że sąd akceptuje zachowania, jakie obwiniony zaprezentował, czyli jawnego i lekceważącego podejścia do panujących norm prawnych.

C., dnia 20.12.2016 roku SSR – Jakub Wąwoźny