Court allows appeal against rejection of fee reduction, ruling delivery date to wrong court counts if timely forwarded.

Sygn. akt II Cz 966/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2013r Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anatol Gul Sędziowie: SO Piotr Rajczakowski SO Aleksandra Żurawska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia dłużnika J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 25 lipca 2013r, sygn. akt I Co 1877/13 w sprawie z wniosku dłużnika J. K. o obniżenie opłaty stosunkowej p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013r Sąd Rejonowy w Świdnicy odrzucił wniosek J. K. o obniżenie opłaty egzekucyjnej w sprawie KM 96/13 prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Świdnicy- R. P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd, powołując się na przepis art. 767 3 kpc, stwierdził, że dłużnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jednakże nie uczynił tego w wyznaczonym terminie. J. K. sporządził pismo dotyczące uzupełnienia braków formalnych, ale wysłał je nie do Sądu właściwego, lecz do Sądu Okręgowego w Świdnicy, który przesłał pismo w dniu 5 lipca 2013r, czyli już po upływie zakreślonego terminu.

Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł dłużnik przyznając, że rzeczywiście skierował pismo dotyczące uzupełnienia braków formalnych do sądu niewłaściwego, ale podkreślił, że braki te uzupełnił i że jego zamiarem nie było niedotrzymanie terminu wskazanego przez Sąd Rejonowy. W ocenie skarżącego skierowanie pisma procesowego do Sądu mieszczącego się „w ramach O.” nie powinno stanowić podstawy do odrzucenia takiego pisma. Pozbawia to bowiem stronę możliwości wniesienia środka odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył:

Zażalenie jest zasadne. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku doręczono dłużnikowi w dniu 25 czerwca 2013r /k.6/. Termin do uzupełnienia tychże braków upływał więc w dniu 2 lipca 2013r. Rzeczywiście J. K. zaadresował pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu Rejonowego do Sądu Okręgowego w Świdnicy / k. 12 /. Jednakże jak wynika z pisma przewodniego Sądu Okręgowego w Świdnicy / k. 7 / pismo dłużnika dotyczące uzupełnienia braków formalnych zostało nadane do Sądu Rejonowego w dniu 2 lipca 2013r, czyli jeszcze przed upływem tygodniowego terminu.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego w razie wniesienia środka odwoławczego lub pisma uzupełniającego jego braki formalne do niewłaściwego sądu i przekazania go następnie właściwemu sądowi, dla oceny zachowania terminu wniesienia tego środka lub pisma miarodajna jest data nadania go przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego / patrz: postanowienie SN z 14.03.2013r, I Cz 13/13, LEX nr 1318309 /. Przepis art. 49 ust. 9 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji stanowi, że do wniosku o obniżenie opłaty stosunkowej stosuje się odpowiednio przepisy o skardze na czynność komornika.

Skarga na czynność komornika jest zaś podstawowym środkiem zaskarżenia przewidzianym w postępowaniu egzekucyjnym. Z tych też względów orzeczenie Sądu Najwyższego, które co prawda dotyczy środka odwoławczego, może mieć również zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Tak więc jeśli pismo uzupełniające braki formalne wniosku zostało nadane przez Sąd Okręgowy w Świdnicy jeszcze przed upływem terminu tygodniowego, brak było podstaw do odrzucenia wniosku. Na koniec należy również zauważyć, że co prawda Sąd I instancji potraktował przedmiotowy wniosek dłużnika jako dotyczący obniżenia opłaty stosunkowej, to jednak z literalnego brzmienia pisma wszczynającego postępowanie / k. 2 / wynika, że dłużnik domagał się zwolnienia od opłaty wyznaczonej przez Komornika, powołując się na swą trudną sytuację materialną i zdrowotną.

Instytucja zwolnienia od kosztów egzekucyjnych różni się zaś zasadniczo od żądania obniżenia opłaty stosunkowej i kwestię tę powinien mieć na uwadze Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę. Reasumując ze względów wskazanych wyżej na podstawie art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc orzeczono jak na wstępie.