Legislator Case Law & Legislation
X Ka 375/14 AI generated

Appeal dismissed; court held sentencing authority lies with the first-instance court, not the appellate court.

Case Number X Ka 375/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal regarding the type of prison facility for his sentence. The defendant argued that the first-instance court should have applied Article 62 of the Criminal Code to allow execution in a semi-open facility, but the appellate court found no error in the original judgment. The court ruled that determining the prison type is a power of the first-instance court, while the Penitentiary Commission decides the specific system based on individual circumstances.

Legislator headnote

AI generated

Art. 62 k.k.; Art. 76 § 1 pkt. 1 i 2 k.k.w.: The first-instance court determines the type of prison facility in the judgment, while the Penitentiary Commission decides the specific system of execution based on individual circumstances.

Keywords

AI generated
Criminal Code Article 62 Penitentiary Commission decision Semi-open prison facility Sentencing authority distribution Appeal admissibility

Cited Legislation

AI generated
Art. 62 k.k.
Jednakże poza uwagą skarżącego pozostał fakt, że art. 62 k.k. daje sądowi I instancji uprawnienie do ustalenia w wyroku rodzaju i typu zakładu karnego, a nie nakłada na niego taki jego obowiązek.
Art. 76 § 1 pkt. 1 i 2 k.k.w.
A zatem jeżeli sąd orzekający nie skorzystał z tego uprawnienia, o rodzaju i typie zakładu karnego, a także skierowaniu skazanego do określonego systemu odbywania kary decyduje komisja penitencjarna na podstawie art. 76 § 1 pkt.
Art. 13 § 1 k.k.
występku z art. 13 § 1 k.k. w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
z art. 286 § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieście wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 roku oskarżonego M.
Art. 14 § 1 k.k.
skazując go a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw.
Art. 44 § 2 k.k.
wymierzając mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...), karta 49, pod poz.
Art. 624 § 1 k.p.k.
4; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Art. 626 § 1 k.p.k.
§ 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

X Ka 375/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Schab Sędziowie:SO Urszula Myśliwska(spr.) SO Krzysztof Chmielewski Protokolant:starszy sekretarz sądowy Michał Zborowski przy udziale Prokuratora Andrzeja Jóźwika po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014r. sprawy M. O. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt X K 146/13 orzeka: zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. K. (2) wynagrodzenie w wysokości 420 (czterysta dwadzieścia) złotych plus VAT za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemu M. O. w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt X Ka 375/14

UZASADNIENIE

M. O. został oskarżony o to, że: w dniu 28 grudnia 2012 roku w W. przy ul. (...) wprowadzając M. K. (2) w błąd co do swojej tożsamości, usiłował doprowadzić ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że podając się za pracownika zakładu energetycznego pod pozorem naprawy gniazdek elektrycznych zażądał pieniędzy w kwocie 850 zł., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję funkcjonariuszy Policji, przy czym czynu tego dokonał w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieście wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 roku oskarżonego M.

O. w ramach zarzuconego mu czynu uznał go za winnego tego, że w dniu 28 grudnia 2012r. w W., przy ul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić M. K. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 850 zł., w ten sposób, że podał się za pracownika zakładu energetycznego, uprawnionego do przeprowadzenia czynności związanych ze sprawdzeniem elektryczności w jej mieszkaniu, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną zarówno co do faktu zatrudnienia jak i uprawnień do dokonania takich czynności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na reakcję opiekunki pokrzywdzonej H.

I. i interwencję funkcjonariuszy Policji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazując go a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. wymierzając mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...), karta 49, pod poz. 4; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.

W ustawowym terminie apelację wniósł oskarżony M. O., który zaskarżył wyrok w części, co do sposobu odbywania orzeczonej kary.Zarzut apelacji sprowadza się do tego, że oskarżony kwestionuje odrzucenie wniosku przesłanego do Sądu Rejonowego w dniu 23 maja 2013 roku o zastosowanie podczas wyrokowania art. 62 k.k. i umożliwienie odbywania kary w zakładzie karnym typu półotwartego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja oskarżonego, jest oczywiście bezzasadna i jako taka nie mogła zostać uwzględniona. Podnoszony przez skarżącego zarzut nie może spowodować ani zmiany ani uchylenia zaskarżonego wyroku. Co prawda oskarżony w swoim piśmie, które z uwagi na treść, zostało potraktowane jako apelacja, o to nie wnosi ale w istocie należało dojść do przekonania, że do tego sprowadza się jego wniosek, bowiem w apelacji szczegółowo wskazuje jedynie na korzyści płynące dla niego i rodziny, gdyby odbywał karę w zakładzie półotwartym.

Jednakże poza uwagą skarżącego pozostał fakt, że art. 62 k.k. daje sądowi I instancji uprawnienie do ustalenia w wyroku rodzaju i typu zakładu karnego, a nie nakłada na niego taki jego obowiązek. A zatem jeżeli sąd orzekający nie skorzystał z tego uprawnienia, o rodzaju i typie zakładu karnego, a także skierowaniu skazanego do określonego systemu odbywania kary decyduje komisja penitencjarna na podstawie art. 76 § 1 pkt. 1 i 2 k.k.w. Należy zauważyć, że wykonanie kary pozbawienia wolności odbywa się zgodnie z zasadą indywidualizacji oddziaływania na skazanego, tak by jak najpełniej zrealizować cel wychowawczy i zapobiegawczy.

Właściwa komisja penitencjarna, jako organ wykonawczy jest w stanie odpowiednio ocenić, w jakim zakładzie karnym oskarżony będzie odbywał orzeczoną karę Ponieważ komisja penitencjarna ogłasza decyzje oraz wyraża opinie po wysłuchaniu skazanego i w jego obecności, a zatem ma on i wówczas możliwość wyrażenia swojej opinii w kwestii zakładu w jakim powinien odbywać karę pozbawienia wolności. Na decyzję komisji w tym zakresie przysługuje skazanemu skarga. Tak więc, z uwagi na fakt, iż w orzeczeniu sądu I instancji w zaskarżonym zakresie Sąd Okręgowy działający jako sąd II instancji nie dopatrzył się uchybień skutkujących jego zmiana bądź uchyleniem należało orzec jak na wstępie W związku ze świadczoną obroną z urzędu na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i § 14 ust. 2 pkt.

4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa koszty obrony w postępowaniu z odwoławczym na rzecz adw. (...) w kwocie 420 zł + VAT.