Court dismissed appeal and awarded costs, ruling that a debt acknowledgment after limitation bars the defense. The court held that acknowledging a debt constitutes a waiver of the limitation defense. The court rejected the argument that the acknowledgment must be explicit regarding the waiver. The court found the defendant's claim of limitation invalid due to the acknowledgment. The court ruled that the acknowledgment was valid and effective. The court decided the appeal was dismissed based on the acknowledgment. The court determined the defendant waived the limitation defense. The court held the acknowledgment barred the limitation defense. The court ruled the appeal was dismissed on these grounds.

Sygn. akt VI Ga 237/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w R. VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Hass-Kloc Sędziowie: SO Anna Walus-Rząsa SO Marta Zalewska ( spr. ) Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Kamuda po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. w R. na rozprawie sprawy z powództwa: D. S. przeciwko: H. W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w R. V Wydziału Gospodarczego z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt V GC 2220/15 I. oddala apelację, II. zasądza od pozwanego H.

W. na rzecz powoda D. S. kwotę 3.600 zł ( trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Anna Walus-Rząsa SSO Beata Hass-Kloc SSO Marta Zalewska VI Ga 237/16 Uzasadnienie wyroku z dnia 17.11.2016r. Pozwem z dnia 29.04.2015 powód D. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego H. W. kwoty 56945,45zł z odsetkami. Na uzasadnienie podał, że pozwany nie zapłacił za sprzedane materiały budowlane. Pozwany w zarzutach od nakazu zapłaty wniósł o uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa, składając zarzut przedawnienia.

Referendarz sądowy zwolnił pozwanego od kosztów sądowych. Powód w odpowiedzi na zarzuty podtrzymał powództwo. Podniósł, że pozwany w październiku 2014r. dokonał uznania długu. Mając na uwadze, że w momencie składania oświadczenia wierzytelność była przedawniona to uznaniem długu pozwany zrzekł się zarzutu przedawnienia. Wyrokiem z dnia 2.06.16r. SR w R. utrzymał w całości nakaz zapłaty. W uzasadnieniu wyroku wskazał, pozwany nabył u powoda towar na kwotę 55 765,13zł w dniu 31.10.2011 z terminem płatności 30.11.2011 (k.

6) i wartości1180,32zł w dniu 7.11.2011 z terminem płatności na dzień 7.12.2011r (k. 8).Powyższe zadłużenie zastało uznane przez pozwanego na piśmie. (pismo k. 10). Powyższe oświadczenie zostało podpisane przez pozwanego w październiku 2014r. W tym czasie pozwany był w toku procesu z inwestorem o zapłatę. Powód z racji należności pozwanego wobec firmy żony powoda prowadził egzekucję, gdzie wiedział o problemach pozwanego z wypłacalnością i o prowadzonych przez niego procesach o zapłatę. Zapewniany był, że po zakończeniu procesów odzyska należność.

W rozważaniach prawnych sąd ocenił oświadczenie pozwanego o uznaniu długu jako uznanie właściwe. Uznał, iż w piśmie tym pozwany wyraźnie oświadcza, że uznaje zadłużenie wobec powoda. Jak uznaje to znaczy, że takie zadłużenie istnieje, że jest „aktywne”. Są podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w uzasadnieniu wyroku IACa248/14 Lex 1587265,że uznanie właściwe dokonane po upływie okresu przedawnienia z reguły połączone jest ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia. Zawarcie ugody, w której pozwany uznał przedawnione roszczenie, uznawane jest za zrzeczenie się zarzutu przedawnienia.

Termin przedawnienia to 9.12.2013, gdyż wymagalność roszczenia to 8.12.2011.(art. 120kc, art. 112kc). Powyższy wyrok zaskarżył w całości pozwany. Wniósł o jego zmianę, względnie uchylenie i zasadzenie kosztów za obie instancje. Zarzucił naruszenie art: - 233 § 1 kpc poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego; - 60 kc w zw. z art. 65 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż oświadczenie pozwanego stanowiło uznanie właściwe, podczas gdy było to jedynie oświadczenie wiedzy; - 117 § 1 kc poprzez uznanie, iż doszło do zrzeczenie się z zarzutu przedawnienia - 328 § 2 kpc poprzez niedostatecznie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie.

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja była bezzasadna. Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego, wskazanych w apelacji. Prawidłowo ocenił zeznania stron w myśl art. 233 kpc. Miał postawy uznać za wiarygodne zeznania pozwanego w szczególności odnoszące się do deklaracji pozwanego czynionych zarówno osobiście w L., jak i w Kancelarii pełnomocnika pozwanego, iż pozwany zapłaci dług, jak tylko uzyska prawomocny wyrok, bo wygrał już w I instancji. Faktów tych w żaden sposób nie podważył pozwany w swych zeznaniach, nie odnosząc się doń .

W uzasadnieniu wyroku sąd też prawidłowo przywołał przepis art. 117 § 2 kc w kontekście pisemnego oświadczenia pozwanego o uznaniu długu, a jak wykazały zeznania świadka i powoda, złożonego jesienią 2014r. Zarzut pozwanego w zarzutach od nakazu zapłaty, iż oświadczenie to złożył w 2011 roku okazał się nieprawdziwy, a sam pozwany w swych zeznaniach oświadczył, iż nie pamięta roku tego oświadczenia , zatem i z tego powodu całe jego zeznania nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem SN oraz sądów powszechnych oświadczenie woli o zrzeczeniu się z zarzutu przedawnienia może był złożone w myśl art. 60 kc w sposób dorozumiany w kontekście konkretnych okoliczności sprawy ( tak też SN I CSK 119/06, V CK 620/03, IV CKN 1013/00, II CKN 46/97 ), jeżeli pozwany „uznając dug” po upływie terminu przedawnienia nie uchyla się od jego zapłaty.

Wskazuje na to literalna wykładnia przepisu art. 117 § 2 kc. Zarzut przedawnienia to zgodnie z brzmieniem tego przepisu „uchylenie się od zaspokojenia roszczenia”, zatem oświadczenie dłużnika o „uznaniu długu”, gdy nie towarzyszy temu twierdzenie, że dłużnik nie zapłaci, to nic innego jak zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. Zdaniem sądu II instancji, uznanie długu to nie tylko oświadczenie wiedzy o jego istnieniu. Dług to nie fakt , lecz „zobowiązanie” wynikające z konkretnego stosunku obligacyjnego ( tzw. treść przedmiotowa zobowiązania w myśl art. 353 § 1 kc w postaci obowiązku spełnienia świadczenia ).

Jeżeli zatem dłużnik po upływie terminu przedawnienia oświadcza: cyt.: „uznaję zadłużenie” , wskazuje w nim na konkretne faktury i kwoty z nich wynikające, to znaczy, iż uznaje zobowiązanie do ich zapłaty , innymi słowy zobowiązuje się w sposób dorozumiany do zapłaty tego długu, tym samym w sposób dorozumiany zrzeka się z zarzutu przedawnienia. Podkreślić należy, iż bez znaczenia dla oceny takiego quasi oświadczenia woli pozwanego ( wywołującego skutki prawne ) jest, czy składając go ma świadomość prawną, iż roszczenia w chwili składania tego oświadczenia były przedawnione oraz, że oświadczeniem tym w istocie zrzeka się z zarzutu przedawnienia. ( por. kom.

M. Pyziak- Szafnickiej do art. 117 kc w Lex Omega dla Sądów 2015 oraz uzasadnienie SA w Lublinie I ACa 7/13 ). Zgodnie bowiem z art. 56 kc czynność prawna ( oświadczenie woli ) wywołuje skutki wynikające z ustawy, a nie tylko w niej wyrażone ( w świadomości strony ). Dla przykładu jeżeli wierzyciel wzywa do zapłaty, to w przypadku roszczenia bezterminowego ( art. 455 kc ) staje się ono terminowe ( płatne niezwłocznie ), a wiec wymagalne, mimo, iż wierzyciel kierując do dłużnika takie wezwanie nie ma świadomości, czy nawet woli wywołania takiego skutku prawnego Tym samym sąd w tym składzie nie podziela poglądu SA w Katowicach I ACa 693/05, iż zrzeczenie się przedawnienia musi być wyraźne.

Jest to pogląd odosobniony, sprzeczny z literalną wykładnią art.117 § 1 kc. Z tych względów sąd apelację oddalił na podst. art. 385 kpc. O kosztach postępowania apelacyjnego orzekł na podst. art. 108 kpc w zw. z art. 98 § 1 i 3 kpc. Na koszty po stronie powoda jako wygrywającego postępowanie odwoławcze złożyło się minimalne wynagrodzenie adwokackie za II instancję.