Court dismisses debt claim due to statute of limitations expiration on business-related loan debt.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of a loan debt, ruling that the statute of limitations had expired. The defendant argued the claim was time-barred, citing the three-year limitation period applicable to business-related debts, while the plaintiff failed to prove the debt was still enforceable. Consequently, the court found the defendant's defense valid and ordered the plaintiff to bear the litigation costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 117 § 1, 2 k.c.; Art. 118 k.c.: Business-related claims are subject to a three-year limitation period; failure to demonstrate the claim's enforceability within this period results in dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 2132/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Wojciech Zatorski Protokolant Natalia Całka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 roku w Ś. sprawy z powództwa P. S. przeciwko W. Ł. (1) o zapłatę I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt I C 2132/16
UZASADNIENIE
P. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego W. Ł. (1) kwoty 7.818,54 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 14 marca 2016 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu. Powód wskazał, iż sporna wierzytelność wynika z umowy zawartej z pozwanym przez (...) Bank (...) S.A. w L. Oddział w W., który to Bank dokonał następnie przelewu wierzytelności na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., która po zmianie nazwy na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. i postawieniu w stan likwidacji sprzedała wierzytelność powodowi w drodze umowy zawartej w dniu 30 kwietnia 2009 r.
Nakazem zapłaty wydanym dnia 17 czerwca 2016 r. w postępowaniu upominawczym w sprawie I Nc (...) Sąd Rejonowy w Dąbrowie Tarnowskiej uwzględnił powództwo w całości wraz z kosztami procesu w kwocie 75,00 zł. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w L. zawarł w dniu 6 sierpnia 2000 r. z W. Ł. (2) umowę kredytu nr (...), na kwotę 2.619,75 zł, celem sfinansowania kursu językowego.
Spłata kredytu miała nastąpić w 36 równych miesięcznych ratach, a termin płatności pierwszej raty przypadał na dzień 6 września 2000 r. Strony postanowiły w § 6 pkt 4 umowy, iż brak wpłaty dwóch rat i odsetek w wyznaczonych w umowie terminach powoduje postawienie całej wierzytelności w stan natychmiastowej wymagalności i upoważnia Bank do żądania spłaty całego pozostałego zadłużenia kredytowego wraz z odsetkami oraz podjęcia czynności prawnych związanych z windykacją. Dowód: - umowa kredytowa – k. 5, - zgłoszenie –k.
4. Kredyt nie został przez pozwanego spłacony. Bezsporne W dniu 8 lutego 2001 r. wierzytelność z tytułu umowy nr (...) z dnia 6 sierpnia 2000 r. została przeniesiona przez (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., która następnie zmieniła nazwę na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Wierzytelność z tytułu umowy nr (...) z dnia 6 sierpnia 2000 r. została sprzedana przez (...) Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na rzecz P. S. na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2009 r. Dowód: - przeniesienie wierzytelności z dnia 8 lutego 2001 r. – k. 6 - umowa przelewu wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2009 r. - k. 9-10 - odpis pełny Numer KRS (...) – k. 7-8 v. Pismem z dnia 17 maja 2012 r. P. S. wezwał W. Ł. (1) do zapłaty kwoty 2.565,05 zł. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Dowód: - pismo powoda z dnia 17 maja 2012 r. – k. 11
Sąd zważył, co następuje
Bezspornym między stronami pozostawało, iż dochodzona pozwem wierzytelność wynika z umowy kredytowej zawartej przez W. Ł. (1) w dniu 6 sierpnia 2000 r. ze (...) Bankiem (...) S.A. z siedzibą w L., którą to wierzytelność kredytodawca sprzedał, a nabył ostatecznie powód. Ponadto bezspornym jest, iż kredytodawca pozostawał w tamtym czasie przedsiębiorcą zajmującym się udzielaniem kredytów na zakup dóbr konsumpcyjnych, zatem sporna wierzytelność pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Poza sporem jest również okoliczność niespłacenia przez pozwanego rat oznaczonych w przedmiotowej umowie, skoro pozwany okoliczności tej nie kwestionował, a przede wszystkim nie przedstawił dowodu spełnienia świadczenia, podnosząc inny zarzut (przedawnienie).
Upoważnia to do wniosku, ze powód wykazał istnienie swej wierzytelności co do zasady i wysokości. Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, który należy uznać za słuszny i stanowiący podstawę oddalenia roszczenia powoda. Zgodnie z art 117 § 1 i § 2 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, a po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może się uchylić od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Zgodnie natomiast z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Zarzut przedawnienia jest więc zasadny, skoro roszczenie dotyczy należności z umowy kredytowej spłacanych w ratach i związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podmiot, który udzielił pozwanemu kredytu, od którego powód nabył wierzytelność. Powód nie przedstawił jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, kiedy została wypowiedziana umowa kredytu, tym samym datę wymagalności należy liczyć od daty płatności ostatniej raty, tj. od dnia 6 września 2003 r., od której, w sytuacji braku zapłaty dwóch rat i odsetek (k. 5 v.), cała wierzytelność została postawiona w stan natychmiastowej wymagalności.
Ponadto, gdyby nawet wypowiedziano umowę z racji braku wpłat, to zapewne doszłoby do tego przed końcem okresu trwania umowy, to jest przed dniem 6 września 2003 r. (co wskazywałoby na jeszcze wcześniejsze przedawnienia tego roszczenia). Powód złożył pozew przeciwko pozwanemu w dniu 14 marca 2016 r. a więc po upływie 3-letniego okresu przedawnienia, który – jak wynika z powyższych wyliczeń – zakończył swój bieg w dniu 6 września 2006 r. Roszczenie zatem jako przedawnione, na podstawie cytowanych powyżej przepisów, podlegało oddaleniu.
Orzeczenie o kosztach procesu zapadło na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, stąd też zasądzono je od powoda na rzecz pozwanego, , w kwocie 2.417,00 zł stanowiącej sumę opłaty skarbowej od złożenia pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł i stawki minimalnej za zastępstwo procesowe w wysokości 2.400,00 zł.