Court dismissed appeal against 6-month driving ban for intentional road safety violation. Appeal rejected due to rational proportionality of sanction. Court upheld first instance verdict on driving ban. Appeal deemed inadmissible and costs awarded to state.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dorota Maciejewska-Papież Protokolant: st. prot. sąd. Joanna Kurkowiak przy udziale oskarżyciela publicznego - - - po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016r. sprawy H. M. ukaranego za wykroczenie z art. 92 § 1 kw i art.86 § kw w zw. z art.9 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez H. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 25 lipca 2016r., sygn. akt. (...) 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. zasądza od H. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania przed sądem drugiej instancji oraz wymierza mu opłatę za drugą instancję w kwocie 300 złotych. Dorota Maciejewska-Papież

UZASADNIENIE

H. M. obwiniony został o to, że w dniu 12 sierpnia 2014 r. około godziny 21.25 w K., na ulicy (...), spowodował bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc jako kierujący motocyklem marki Y. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 „linia podwójna ciągła”, wyprzedzając samochód na skrzyżowaniu oraz oznakowanym przejściu dla pieszych, zmusił swoim zachowaniem kierujących pojazdami jadącymi z przeciwka do hamowania w celu uniknięcia zderzenia tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 kw, art. 92 § 1 kw, art. 97 kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 PRD, art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 PRD i art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw Wyrokiem z dnia 23 października 2015r (sygn. akt (...)) Sąd Rejonowy w Kościanie :

1. uznał obwinionego H. M. za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej, przyjmując je za wykroczenie z art. 94 § 1 kw, art. 92 § 1 kw, art. 97 kw i art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw i w zw. z art. 24 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 800 złotych, 2. na podstawie art. 92 § 3 kw w zw. z art. 24 § 1 kw orzekł wobec obwinionego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi na okres 6 miesięcy, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od 12 sierpnia 2014 r. do 01 września 2014 r., przy czym zobowiązał obwinionego do zwrotu prawa jazdy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. na podstawie art. 118 k.p.w. oraz art. l, art. 3 ust 1 w zw. z art. 21 pkt 2) ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U. 1983/49/223 z późn. zm.) obciążył obwinionego zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 100,00 zł i wymierzył mu opłatę w kwocie 80 zł.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy obwinionego Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2016r (sygn. akt (...)):

1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w pkt 1) z podstawy ukarania obwinionego H. M. wyeliminował art. 94 § 1 k.w. i art. 97 k.w., b) uchylił orzeczenie zawarte w pkt.

2) wyroku i w zakresie orzeczenia o środku karnym - zakazie prowadzenia pojazdów - sprawę obwinionego H. M. przekazał Sądowi Rejonowemu w Kościanie do ponownego rozpoznania, 2. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, 3. obciążył obwinionego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł w całości a nadto wymierzył obwinionemu opłatę za II instancję w kwocie 80 zł. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Kościanie wyrokiem z dnia 25 lipca 2016r sygn. akt (...), na podstawie art. 86 § 3 kw orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A na okres 6 miesięcy, zaliczając jednocześnie na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 12.08.2014r do dnia 1.09.2014r (art. 29 § 4 kw) i zobowiązując obwinionego do zwrotu prawa jazdy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku (art. 29 § 3 kw).

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony zarzucając niezasadność orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez nieorzekanie takowego zakazu prowadzenia pojazdów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego okazała się bezzasadna. Przede wszystkim należy wskazać, iż wspomnianym na wstępie wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 23 października 2015r (sygn. akt (...) utrzymanym w mocy – poza rozstrzygnięciem dotyczącym środka karnego – wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 7 marca 2016r, prawomocnie przesądzono o zasadności przypisania obwinionemu wykroczenia z art. 92 § 1 kw i art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw, polegającego na tym, że w dniu 12.08.2014r w K., na ul. (...) spowodował bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc jako kierujący motocyklem marki Y. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 „linia podwójna ciągła”, wyprzedzając samochód na skrzyżowaniu oraz oznakowanym przejściu dla pieszych, zmusił swoim zachowaniem kierujących pojazdami jadącymi z przeciwka do hamowania w celu uniknięcia zderzenia.

W takim stanie rzeczy nie sposób zatem mówić, by doszło do przedawnienia karalności badanego wykroczenia, a tym samym, by zaistniała przesłanka pociągająca za sobą konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania. Kwestia będąca przedmiotem niniejszego postępowania odnosiła się natomiast wyłącznie do elementu składającego się na represję prawno-karną wobec popełnionego, a prawomocnie przypisanego wykroczenia – tj. co do środka karnego. Przechodząc do kwestii środka karnego należy wskazać, że zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 33 kw, przy uwzględnieniu wymienionych tam elementów mających znaczenie dla prawidłowego orzeczenia o środku karnym, Sąd I instancji należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego w tym zakresie zarzutu apelacyjnego trzeba stwierdzić, że nie może on zostać uwzględniony. Badając okoliczności niniejszej sprawy należy uznać za błędną i nie znajdującą oparcia w poczynionych ustaleniach konstatację wynikającą z wyprowadzonej apelacji, iż orzeczenie środka karnego jest krzywdzące. Nie sposób uznać, iż Sąd I instancji nie dość wnikliwie rozważył okoliczności kształtujące zakres tej sankcji, Sąd ten określając jej wymiar uwzględnił bowiem wszelkie związane z tą materią dyrektywy, odnosząc się zarówno do okoliczności popełnienia wykroczenia, zasad prewencji indywidualnej, jak też prewencji generalnej.

Przedstawione przez Sąd I instancji argumenty uzasadniające tak rodzaj, jak i wymiar orzeczonego środka karnego zasługują za uwzględnienie i aprobatę. Słusznie Sąd I instancji objął zakazem prowadzenia pojazdy objęte kategorią A, takim bowiem pojazdem obwiniony kierował popełniając wykroczenie. Trafnie Sąd I instancji podkreślił przede wszystkim zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakie stwarzał obwiniony swoim zachowaniem. Jednoznacznie wskazuje to na umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i to zasad o fundamentalnym znaczeniu.

Nie sposób też doszukać się jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających postępowanie obwinionego Niezaprzeczalnie, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych było prawem Sądu I instancji (przepis art.86 § 3 kw nie nakłada bowiem na sąd obowiązku takiego rozstrzygnięcia). Tym niemniej jednak, w ustalonych okolicznościach zdarzenia, w szczególności wobec umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu o tak priorytetowym charakterze, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy jest jak najbardziej uzasadnione.

Nieuprawnionym jest odwoływanie się przez obwinionego do czasu, jaki minął od popełnienia przypisanego czynu – trzeba mieć na uwadze, iż same czynności związane z prowadzonym postępowaniem (któremu trudno zarzucić nieuzasadnioną opieszałość) wiążą się z upływem czasu od samego zdarzenia do chwili wyrokowania. Podkreślić trzeba, iż tak jak w przypadku orzekanej kary, tak i w odniesieniu do środka karnego decydujące znaczenie mają uwarunkowania konkretnego zdarzenia i konkretnego sprawcy. Realia przedmiotowej sprawy nie czynią owego środka karnego i jego wymiaru nieracjonalnym, nawet w kontekście czasu, jaki minął do chwili popełnienia wykroczenia.

Podsumowując należy uznać, iż Sąd Rejonowy rozważył wszystkie elementy związane z okolicznościami czynu, zachowaniem obwinionego, jego warunkami i właściwościami osobistymi, i nadał im odpowiednią wagę i znaczenie. Ogół okoliczności implikujących wymiar środka karnego, zarówno tych korzystnych, jak i tych negatywnych, nie pozostał poza polem rozważań Sądu I instancji. Elementy te składają się w spójną, racjonalną całość pozwalającą na uznanie, iż środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A na okres 6 miesięcy (a więc w minimalnym wymiarze) odpowiada poczuciu sprawiedliwości, nie rażąc swoją niewspółmiernością przez pryzmat nieuzasadnionej surowości.

W świetle powyższego żadnych zastrzeżeń nie można czynić Sądowi I instancji również w zakresie pozostałych rozstrzygnięć wyroku opartych na art. 29 § 3 i 4 kw. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia apelacji obwinionego, choćby w części, i w całości utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za bezzasadną. Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego znalazło swoje uzasadnienie w treści przepisów art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.119 k.p.w. i art.11 w zw. z art.21 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.

U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.). Dorota Maciejewska-Papież