Legislator Case Law & Legislation
X C 1980/15 AI generated

Plaintiff's claim dismissed because non-bank assignee cannot rely on bank's enforcement action to interrupt statute of limitations.

Case Number X C 1980/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, ruling that the statute of limitations had expired. Although the plaintiff argued that the original bank's enforcement proceedings interrupted the limitation period, the court held that only banks could utilize such procedures to achieve this effect. Consequently, the ten-year limitation period began running from the contract termination in 2010 and expired before the lawsuit was filed in 2015.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.: A non-bank assignee of a claim cannot rely on the enforcement proceedings initiated by the original creditor (a bank) to interrupt the statute of limitations, as such proceedings are a special procedure available exclusively to banks.

Keywords

AI generated
statute of limitations enforcement proceedings bank title of execution assignment of claim limitation period interruption

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 k.c.
Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
Zebrane dowody nie potwierdziły jednak, aby w okresie 3 lat od wypowiedzenia umowy, powód dokonał jakiejkolwiek czynności, która mogła przerwać bieg przedawnienia zgodnie z treścią art. 123 § 1 kc.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 2 k.p.c.
art. 118 k.c
Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
art. 123 § 1 pkt 2 k.c
Zebrane dowody nie potwierdziły jednak, aby w okresie 3 lat od wypowiedzenia umowy, powód dokonał jakiejkolwiek czynności, która mogła przerwać bieg przedawnienia zgodnie z treścią art. 123 § 1 kc.
art. 98 k.p.c
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.
art. 108 §2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: X C 1980/15 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Maria Żuchowska Protokolant: st. sekr. sądowy Elżbieta Jakubowska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. w Toruniu sprawy z powództwa (...) Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko I. W. o zapłatę orzeka: I. oddala powództwo; II. kosztami procesu poniesionymi przez powoda obciąża powoda.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 25.06.2015 r. powodowy (...) Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanej I. W. kwoty 1025,54 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu, do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie, powołał się na nabycie od (...) Bank (...) SA we W. wierzytelności przeciwko pozwanej z tytułu umowy bankowej, na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 27.06.2014r. Wyjaśnił, że dług pozwanej na składa się: należność główna w kwocie 465,40zł, koszty w kwocie 165 zł, odsetki umowne w kwocie 64,62zł, odsetki karne w wysokości 330,52 zł.

Postanowieniem z dnia 24.07.2015 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Toruniu. Po przekazaniu sprawy, powód przedłożył pełnomocnictwo i dokumenty na poparcie twierdzeń zawartych w pozwie. Pozwana nie stawiła się na rozprawie dnia 15.02.2016 r., będąc zawiadomiona prawidłowo. Na tej rozprawie wydano wyrok zaoczny uwzględniający powództwo w całości oraz zasądzono na rzecz powoda koszty procesu.

W ustawowym terminie pozwana wniosła sprzeciw od wyroku zaocznego. W uzasadnieniu sprzeciwu wniesiono o oddalenie powództwa w całości z uwagi przedawnienie roszczenia. Pozwana wskazała, że zawarła umowę z L. Bankiem w dniu 10.12.2008r., a do przelewu wierzytelności doszło w dniu 17.07.2014r. W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje stanowisko oraz przedłożył dokumenty potwierdzające dokonywanie przez pierwotnego wierzyciela, tj. bank czynności, które przerwały bieg przedawnienia. W kolejnym piśmie procesowym pozwana podniosła zarzut, iż nie wyrażała zgody na dokonanie cesji przez pierwotnego wierzyciela.

W odpowiedzi powód wskazał, iż zgoda taka nie była wymagana. Na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. wydano wyrok uchylający wyrok zaoczny w całości. Na rozprawę w dniu 09 listopada 2016r. nie stawiła się żadna ze stron, nie wnoszono o uzupełnienie postępowania dowodowego. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 10.12.2008 r. L. Bank we W. (obecnie (...) Bank (...) SA ) zawarł umowę o przyznanie limitu kredytowego z pozwaną I. W. , do kwoty 500 zł. Okoliczność bezsporna oraz dowód: Umowa o przyznanie limitu kredytowego – k. 33, Bank wypowiedział pozwanej umowę z dniem 20.06.2010r. wobec niespłacania należności w terminie.

Okoliczność bezsporna oraz dowód: - załącznik do umowy przelewu – k. 17 L. Bank wystawił w dniu 16.11.2010r. Bankowy Tytuł Egzekucyjny, któremu Sąd nadał klauzulę wykonalności w dniu 25.07.2011r. Na tej postawie prowadzone było postepowanie egzekucyjne z wniosku pierwotnego wierzyciela, które zostało umorzone w dniu 30.06.2012r. Dowód: - załącznik do umowy przelewu – k. 17 - postanowienie o nadaniu klauzuli – k. 34-35, - (...) k. 36 - postanowienie o umorzeniu egzekucji – k. 62 Na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 27.06.2014r., (...) Bank (...) SA we W. przelał wierzytelności na (...) Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W..

Na podstawie tej umowy powód nabył wierzytelność wobec I. W. z tytułu umowy numer (...) z dnia 10.12.2008r., która została wypowiedziana w dniu 20.06.2010r. Dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 24-31, 63-70 - załącznik do umowy przelewu – k. 17 , 71-73, Pismem z dnia 17.07.2014r. poinformowano pozwaną o przelewie wierzytelności. Dowód: zawiadomienie o przelewie – k. 32 W dniu 25.06.2015r. Fundusz wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych, w którym stwierdzono, że dług pozwanej wynosi 1025,54 zł, na który składają się należność główna w kwocie 465,40 zł, kwota 395,14 zł tytułem odsetek i kwota 165 zł tytułem kosztów.

Dowód: wyciąg z ksiąg funduszu – k. 16

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów. Dokumentom tym Sąd w pełni dał wiarę, ponieważ układały się w logiczną całość, a ich prawdziwość nie była w żaden sposób kwestionowana przez strony. Bezspornym w sprawie jest to, że pozwana zawarła z wierzycielem pierwotnym umowę limitu kredytowego w dniu 10 grudnia 2008 r. , a umowa wobec niespłacania kredytu została wypowiedziana w dniu 20.06.2010r. Bezsporny jest również fakt, że wierzyciel pierwotny z uwagi na niewywiązanie się pozwanej ze zobowiązania wystawił przeciwko niej bankowy tytuł egzekucyjny, na podstawie którego prowadził postępowanie, które w skutek bezskuteczności zostało umorzone w dniu 30.06.2012 r.

Spornym w sprawie pozostaje fakt czy pozwana jest zobowiązana do zapłaty należności wobec podniesionego przez nią zarzutu przedawnienia dochodzonego roszczenia i braku zgody na dokonanie cesji wierzytelności. Jakkolwiek zarzut niewyrażenia zgody na przelew wierzytelności przez dłużnika okazał się niezasadny, tym niemniej zasadny, w ocenie Sadu, okazał się podniesiony zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Strona powodowa zawarła umowę, której przedmiotem była wierzytelność przysługująca pierwotnie bankowi, a zatem związana z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwaną należy uwzględnić. Jak wynika z uchwały Sądu Najwyższego o sygnaturze III CZP 29/16 z dnia 29 czerwca 2016 r., którą Sąd w pełni podziela, „​nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.).

W uchwale tej wskazano, że procedura wystawienia i stosowania (...) miała charakter szczególny i posługiwać się nią mogły tylko banki, wszczęcie zatem na tej podstawie egzekucji skutkowało przerwaniem biegu przedawnienia tylko wobec banku, a nie wobec innych podmiotów. A zatem, skoro z zebranego materiału dowodowego wynika, że umowa będąca podstawą dochodzonego roszczenia została wypowiedziana w dniu 20 czerwca 2010r. , to od tego momentu dla powoda zaczął biec termin przedawnienia roszczenia. Zebrane dowody nie potwierdziły jednak, aby w okresie 3 lat od wypowiedzenia umowy, powód dokonał jakiejkolwiek czynności, która mogła przerwać bieg przedawnienia zgodnie z treścią art. 123 § 1 kc.

Pozew został wniesiony w dniu 25 czerwca 2015r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Biorąc pod uwagę fakt, że roszczenie, z którym wystąpił powód uległo przedawnieniu, Sąd orzekł o oddaleniu powództwa zgodnie z art. 118 k.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 §2 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu, pozwana wygrała proces w całości, nie ponosząc przy tym żadnych kosztów. Należało zatem orzec o obciążeniu powoda kosztami procesu przez niego poniesionymi.