Appeal dismissed; court upheld partial fee waiver as client could pay 2000zł during notice period.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against a first-instance decision granting a partial waiver of court costs. The lower court determined the appellant could afford the 2000 zł fee based on her current salary during the employment notice period, despite her arguments about future financial hardship. The appellate court agreed that the fee is essential for accessing the court and that the appellant's ability to pay currently prevents a denial of justice.
Legislator headnote
AI generatedArt. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; A partial waiver of court costs is appropriate when the party can afford the fee, and further reduction is unjustified if the fee is necessary to preserve the right to court and potential income.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V Pz 37/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Legnicy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący SSO Jacek Wilga Sędziowie SSO Adrianna Mongiałło, SSO Andrzej Marek po rozpoznaniuw dniu 19 października 2016 roku w Legnicy na posiedzeniu niejawnym sprawyz powództwa A. K. przeciwko Przedsiębiorstwu (...) Spółka Akcyjna w L. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Lubinie IV Wydział Pracy z dnia 26 września 2016 r. sygn. akt IV P 202/16 postanawia - oddalić zażalenie. SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Adrianna Mongiałło
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 września 2016 roku Sąd Rejonowy w Lubinie zwolnił powódkę A. K. od kosztów sądowych w części ponad opłatę od pozwu przekraczającą 2 000 zł. W uzasadnieniu powołał się na przepis art 102 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych osiągane przez powódkę dotychczas dochody ze stosunku pracy oraz ponoszone stałe wydatki i stwierdził, iż powódka jest w stanie uiścić opłatę od pozwu w wysokości 2000 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła powódka. Domagała się jego zmiany poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarzuciła obrazę prawa procesowego w szczególności art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) polegający na uznaniu, iż sytuacja materialna i rodzinna powódki pozwala jej na uiszczenie części kosztów sądowych. W uzasadnieniu zażalenia polemizowała z oceną dokonaną przez Sąd I instancji. Dodatkowo podniosła, iż wynagrodzenie ze stosunku pracy będzie otrzymywała jedynie w okresie wypowiedzenia. W następnym zaś okresie dochody jej męża nie wystarczą na spłatę zobowiązań pieniężnych, utrzymania domu i zaspokojenia potrzeb 4 osobowej rodziny.
Zwolnienie powódki od kosztów sądowych umożliwi jej realizację prawa do sądu, którego zostałaby pozbawiona w razie negatywnej decyzji w tym przedmiocie. Sąd Okręgowy zważył: Zażalenie nie jest zasadne. Orzekając o częściowym zwolnieniu powódki od kosztów Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w zażaleniu przepisów ustawy o kosztach w sprawach cywilnych. Prawidłowo ocenił, iż powódka zasługuje na częściowe zwolnienie. Trafnie też określił jego granice. Zasadnie też uwzględnił aktualny poziom dochodów rodziny powódki.
Niewątpliwie w okresie wypowiedzenia otrzymuje ona nadal stosunkowo wysokie wynagrodzenie z którego bez uszczerbku dla utrzymania swojego i swojej rodziny jest w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 2 000 zł. Dalsze jej zwolnienie od kosztów nie było zatem uzasadnione nawet w oparciu o argument, który zdaje się wynikać z treści zażalenia, o potrzebie poczynienia oszczędności na czas po upływie okresu wypowiedzenia. Przeciwny wniosek byłby sprzeczny z dotychczasowym dorobkiem orzecznictwa, z którego wynika, iż wydatki związane z koniecznością uiszczenia opłat sądowych nie należą do kategorii drugorzędnych.
W opinii Sądu Okręgowego są one o tyle istotne, iż ich uiszczenie pozwoli na wszczęcie postępowania, w rezultacie którego powódka może potencjalnie zachować swoje dotychczasowe miejsce pracy i dotychczasowe dochody. A zatem skoro powódka aktualnie posiada możliwość uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Sąd I instancji to brak jest również podstaw do przyjęcia, aby pozbawiona została prawa do sądu poprzez jej ustalenie na kwotę 2 000 zł. Mając powyższe na uwadze na podstawie art 385 kpc w zw. z art 397 §2 kpc orzeczono jak na wstępie.
SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Adrianna Mongiałło