Social security court dismisses pension recalculation appeal because the calculated base indicator does not exceed 250%.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to recalculate his mining pension. The insured argued for a higher base using earnings from 1959 to 1979, but the institution and the court found the calculated indicator was only 130.87% and 197.85% respectively, well below the 250% threshold required for recalculation under Article 110a of the Pension Act. Consequently, the court relied on the expert opinion to confirm the indicator did not meet the statutory condition for adjustment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 110a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Recalculation of pension is permitted only if the calculated base indicator exceeds 250%, and failure to establish such a figure precludes the adjustment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IX U 1051/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2016 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Maria Konieczna Protokolant: Iwona Porwoł przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. w Rybniku sprawy z odwołania J. D. ( D. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o przeliczenie emerytury na skutek odwołania J. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 10 września 2015 r. Znak: (...) oddala odwołanie. Sędzia Sygn. akt IX U 1051/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10.09.2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu J. D. ponownego ustalenia wysokości emerytury podnosząc w uzasadnieniu decyzji brak podstaw do jej przeliczenia w trybie art. 110a ustawy emerytalnej wobec faktu, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia wyliczony z uwzględnieniem kwot minimalnego wynagrodzenia, za okresy pozostawania w stosunku pracy, za które nie można ustalić podstawy wymiaru składek przypadających w całości lub części po przyznaniu świadczenia nie jest wyższy od 250%.
Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji sprecyzowanym przed Sądem domagał się jej zmiany przez przeliczenie świadczenia z uwzględnieniem wynagrodzeń z lat 1959 do 1979 z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w R., po ich ustaleniu przed Sądem. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji, wskazując dodatkowo, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia ustalony w oparciu o wynagrodzenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych z uwzględnieniem zarobków z okresu po przyznaniu świadczenia wynosi 130.87% i jest niższy niż 250%.
Rozpoznając sprawę Sąd ustalił co następuje. Ubezpieczony uprawniony jest do emerytury górniczej od dnia 21.11.1984r. przyznanej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 08.02.1985r. Ubezpieczony po przyznaniu prawa do świadczenia kontynuował zatrudnienie w zakładzie, z którego przeszedł na emeryturę do dnia 28.02.1985r. i był też zatrudniony w okresie od dnia 06.11.1989r. do dnia 31.12.1993r. w KWK (...) w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia ustalony został w oparciu o wynagrodzenia z okresu od stycznia 1984r. do grudnia 1984r. ostatecznie w decyzji z dnia 28.11.1996r. na 301,08% i ograniczony do 250%.
Ubezpieczony w okresie od dnia 01.05.1959r. do dnia 28.02.1985r. zatrudniony był w Gwarectwie Budownictwa Górniczego w K. Zakładzie (...) w R. (później w Przedsiębiorstwie (...) w R.) kolejno na stanowiskach: ładowacza pz i górnika pz, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w systemie zmianowym i z tytułu tej pracy był uprawniony do przysługujących powszechnie składników wynagrodzenia, dodatków do wynagrodzenia według obowiązujących w tym zakładzie uregulowań płacowych. Ubezpieczony przedłożył zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu dotyczące lat 1980 do 1984.
Brak jest takiego zaświadczenia za lata 1959 do 1979 z uwagi na brak dokumentacji dotyczącej tego okresu. Ubezpieczony przedłożył zaświadczenie j.w dotyczące lat 1989 do 1993r. dowód: dokumentacja akt ZUS, dokumentacja k.13-18 akt, akta osobowe, zeznania świadka J. S. k.33 akt, protokół elektroniczny k.35 akt, zeznania ubezpieczonego k.33-34 akt, protokół elektroniczny k.35 akt. Ustalone wynagrodzenie ubezpieczonego z lat 1959 do 1979 w oparciu o dane z akt ZUS, akt osobowych, legitymacji ubezpieczeniowej z uwzględnieniem powszechnie obowiązujących uregulowań płacowych w zatrudniającym ubezpieczonego zakładzie pracy, wyliczony z uwzględnieniem tych wynagrodzeń wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia, ostatecznie z 20-tu wybranych najkorzystniejszych lat kalendarzowych, nie dają podstaw do ustalenia wskaźnika o wartości wyższej niż 250%, gdy wyliczenie według danych j.w, a to w oparciu o lata 1960, 1963, 1966, 1967, 1969 do 1984r.daje wskaźnik 197.85%. dowód: opinia biegłej sadowej z zakresu ret, emerytur, kapitału początkowego mgr S. K. k. 47-80 akt.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył co następuje. Zgodnie z art. 110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U z 2015r. poz.748) wysokość emerytury oblicza się ponownie jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust.5, jest wyższy niż 250%.
Z literalnego brzmienia przepisu jednoznacznie wynika możliwość przeliczenia świadczenia w trybie powołanego uregulowania tylko w przypadku ustalenia wskaźnika wysokości podstawy z zastosowaniem zasad jak w regulowaniu wyższego od 250%. Brak takiego ustalenia wyklucza możliwość przeliczenia świadczenia. W sprawie w świetle przeprowadzonego postępowania nie ulega wątpliwości, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyliczony dla celów żądanego przez ubezpieczonego przeliczenia nie przekracza 250%. Za takim przyjęciem przemawia opinia powołanej biegłej sądowej jako wydana w oparciu o wysoce specjalistyczną wiedzę, po przeanalizowaniu dokumentacji akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego, legitymacji ubezpieczeniowej, z uwzględnieniem powszechnie obowiązujących uregulowań płacowych w zatrudniającym ubezpieczonego zakładzie w okresie spornym, obszernie, przekonywująco uzasadniona, gdy Sąd nie stwierdził w wyliczeniach tej opinii błędów matematycznych.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał opinię za wiarygodną, miarodajną dla rozstrzygnięcia w sprawie, dodatkowo w sytuacji, gdy opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron, strony w żaden sposób nie odniosły się do opinii mimo zobowiązania Sądu w tym zakresie. W konsekwencji takiego stanowiska Sąd z mocy art.477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako bezzasadne. Sędzia