Legislator Case Law & Legislation
I1 C 942/16 AI generated

Court partially allowed telecom contract claim for late equipment return penalty and balance, dismissing remainder.

Case Number I1 C 942/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court partially granted the plaintiff's claim for payment against the defendant regarding a telecommunications contract dispute. The plaintiff sought reimbursement for a late return of equipment and a balance, while the defendant argued the claim was invalid due to prohibited clauses. The court ruled that the defendant was liable for a specific penalty for late equipment return and awarded the remaining balance, but dismissed the rest of the claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 481 k.c.; Art. 482 k.c.; Art. 6 k.c. a contrario; Art. 100 k.p.c.; Art. 56 Prawo telekomunikacyjne: The court may award a contractual penalty for late return of equipment and the remaining balance, but dismiss the rest of the claim if the plaintiff fails to prove the full amount.

Keywords

AI generated
telecommunications contract dispute contractual penalty for late return partial claim dismissal procedural costs allocation unjust enrichment claim

Cited Legislation

AI generated
Art. 481 k.c.
Art. 482 k.c.
z art. 482 k.c. zasądził od pozwanego T.
Art. 6 k.c. a contrario
kwotę 402,57 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 27 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty, w pozostałym zaś zakresie (na podstawie art. 6 k.c. a contrario) – powództwo oddalił.
Art. 100 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów, na podstawie art. 100 k.p.c., w zw.
Art. 56 Prawo telekomunikacyjne
kwoty wskazanej w pozwie powoływał się na łączącą pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a zatem roszczenie powoda swoją normatywną podstawę znajdowało w treści art. 56 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz.
§ 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
§ 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
1 oraz § 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity:
art. 6 k.c
Należy wskazać przy tym, że jedynym dokumentem (pouczonym o rozkładzie ciężaru dowodu określonym w art. 6 k.c.) na tę okoliczność było pismo z dnia 16 lipca 2015 roku powoda , z którego wynika, ze wypowiedzenia dokonał pozwany ze skutkiem na dzień 30.6.2015r.
art. 481 k.c
art. 482 k.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I1 C 942/16 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga Protokolant: st. sekr. sądowy Marta Bona po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. w Gdyni sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko T. W. o zapłatę I zasądza od pozwanego T. W. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 402, 57 zł (czterysta dwa złote 57/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27.1.2016r. do dnia zapłaty; II w pozostałej części oddala powództwo; III zasądza od pozwanego T. W. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 325,60 zł (trzysta dwadzieścia pięć złotych 60/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 27 stycznia 2016 roku wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód (...) SA z siedzibą w W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego T. W. kwoty 502,57 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 27 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że swoje żądanie wywodzi z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych łączącej pozwanego T. W. z – (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W.. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 roku referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni.

Po wpłynięciu sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. usunął braki formalne pozwu w trybie art. 505 37 § 1 k.p.c. i wniósł o zasądzenie od pozwanego T. W. kwoty 502,57 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, wskazując, że na podstawie umowy o świadczenie usług abonamentowych , pozwany był zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych, czego nie czynił, wobec tego rozwiązano z nim zawartą umowę . Nadto powód wyjaśnił, że dochodzi od pozwanego zapłaty kwoty 502,57 zł wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu noty księgowej nr (...). (pozew - k. 14-5v.) Nakazem zapłaty z dnia 10.6.2016r Sad rejonowy w Gdyni w sprawie I 1 Nc 2746/16 zasądził od pozwanego T.

W. na rzecz powoda żądaną pozwem kwotę wraz z odsetkami i kosztami procesu ( nakaz zapłaty k.

50) Pozwany T. W. wniosła sprzeciw i w nim o oddalenie powództwa. Pozwany potwierdził, że zawarł z Canal+ (...) SA umowę stanowiącą podstawę żądania. Pozwany zarzucił, że roszczenie jest nienależne, albowiem opiera się na klauzulach niedozwolonych . ( sprzeciw k. 53-54v) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14.12. 2012 roku pomiędzy Canal + (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. a T. W. zawarta została umowa numer (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie telewizji i radia. Umowę zawarto na czas określony, tj. na okres 18 miesięcy.

Umowa ta została przedłużona w dniu 3.4.2014r na kolejne 15 miesięcy z abonamentem w łącznej wysokości 39,90 zł miesięcznie. Zgodnie z zapisem wynikającym z ust. 4 i 14 rozdziału IX regulaminu świadczenia usług, stanowiącego integralną część umowy, każdej ze stron przysługiwała możliwość rozwiązania umowy w drodze wypowiedzenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia bez podania przyczyn za pomocą listu poleconego lub osobistego doręczenia w siedzibie firmy z obowiązkiem zwrotu w terminie 14-u dni od daty rozwiązania umowy udostępnionego sprzętu pod rygorem kar umownych.

Bieg wypowiedzenia rozpoczyna się w pierwszym dniu okresu rozliczeniowego następującego po dniu złożenia wypowiedzenia. Kara za nieterminowy zwrot sprzętu w przypadku zakończenia umowy wynosi 100 zł / rozdział V/ W przypadku niewykonania powyższego zobowiązania, a także wypowiedzenia umowy przed terminem, gdy z umowy wynikał, że została przyznana ulga, abonent zobowiązany był do zapłaty kary umownej w wysokości ulgi pomniejszonej o proporcjonalną wartość ulgi za okres świadczenia usługi za okres od zawarcia umowy do dnia dezaktywacji .

W razie zbiegu ulg przyznanych abonentowi , a uzasadniających naliczenie kar umownych kwoty kar z tytułu poszczególnych powodów sumują się (IX, ust 5, 6, 7). niesporne, a nadto: umowa – k. 16-16v akt ,regulamin– k. 31-37 akt, umowa z dnia 3.4.2014r k. 71, regulamin, k. 72-77 Wraz z zawarciem umowy numer (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych Canal + (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. dostarczyła T. W. urządzenia potrzebne do korzystania z tych usług w postaci :dekodera (...) , karty nr (...). umowa – k. 16-16v akt Umowa numer (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych została rozwiązana przed upływem okresu, na jaki została zawarta , z dniem 30.6.2015r. niesporne Dekoder wraz z karta zostały zwrócone w dniu 2.9.2015r dowód: formularz zwrotu sprzętu, k. 69 Canal + (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. połączyła się ze spółką (...) SA w dniu 2.6.2014r , która przejęła wszelkie prawa i obowiązki niesporne, nadto , odpis z KRS k. 23-30, (...) SA wystawiła T.

W. następujące dokumenty księgowe: - Notę księgową (...) z dnia 12 lipca 2015 roku na kwotę 98,13 złotych, z terminem płatności do dnia 31.7. 2015 roku, - Notę księgową (...) z dnia 10 sierpnia 2015 roku na kwotę 100 złotych, z terminem płatności do dnia 31.7.2015 roku, niesporne, a nadto: noty– k. 19-20 akt Pismem z datą w nagłówku „dnia 16 lipca 2015 roku” (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. potwierdziła fakt rozwiązania umowy z powodu rezygnacji z usług przez abonenta i treści tego pisma wskazała, iż umowa została rozwiązana z uwagi na rezygnacje z usług, że ulega rozwiązaniu z dniem 30.6.2015r i że z powodu rozwiązania jej przed terminem wynikającym z warunków promocji , naliczona została kara w wysokości 98, 13 zł , ponadto do zapłaty pozostaje kwota 287, 25 zł z tytułu opłat abonamentowych za okres do zakończenia wypowiedzenia. oświadczenie – k. 18 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których prawdziwość nie była przez nie kwestionowana i które nie budziły wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, że pomiędzy (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. a T. W. w dniu 3.4.2015 roku doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na okres 15 miesięcy.

Niesporne było również, iż umowa ta uległa rozwiązaniu przed upływem wskazanego wyżej okresu i że powód w dniu 16 lipca 2015 roku skierował do T. W. pismo, w którym oświadczył, iż wskazana wyżej umowa rozwiązała się z dniem 30.6.2015r i że pozwany powinien dokonać zwrotu sprzętu mu powierzonego . Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zasadnie obciążyła pozwanego T. W. obowiązkiem zapłaty kwot tytułem abonamentu w kwocie 278,15 zł, kara za przedwczesne rozwiązanie umowy i za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu w terminie, zgodnie z wystawionymi notami obciążeniowymi.

W rezultacie kwestią sporną pozostawało ustalenie, czy powodowi, w związku z zawartą z Canal + (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umową połączenia spółek, przysługuje względem pozwanego wierzytelność w wysokości dochodzonej w niniejszym procesie. W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części. Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. domagając się zasądzenia od pozwanego T. W. kwoty wskazanej w pozwie powoływał się na łączącą pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a zatem roszczenie powoda swoją normatywną podstawę znajdowało w treści art. 56 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz.

U. z 2014 roku, poz. 231 ze zmianami). Jak wskazano w powyższej części uzasadnienia, w niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, że przedmiotowa umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych uległa rozwiązaniu przed upływem 15-miesięcznego okresu, na który została zawarta, przy czym wskazać należy, że zarówno pozwany, jak i powód wykazali, w jakiej dacie umowa ta uległa rozwiązaniu, tj. z dniem 30.6.2015r. Pozwany T. W. kwestionując żądanie powoda powoływał się przede wszystkim na okoliczność dokonania przez niego wypowiedzenia umowy, jaka łączyła go z poprzednikiem prawnym powoda, wskazując, iż podstawą wypowiedzenia była przeprowadzka do innego mieszkania, gdzie powód nie miał możliwości świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Na poparcie swoich twierdzeń pozwany nie przedłożył jednakże żadnych dowodów, w tym w szczególności dowodu w postaci wypowiedzenia umowy, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, iż takie oświadczenie i to w konkretnej dacie zostało przez niego złożone. Należy wskazać przy tym, że jedynym dokumentem (pouczonym o rozkładzie ciężaru dowodu określonym w art. 6 k.c.) na tę okoliczność było pismo z dnia 16 lipca 2015 roku powoda , z którego wynika, ze wypowiedzenia dokonał pozwany ze skutkiem na dzień 30.6.2015r.

Tym samym, powód wykazał , że wypowiedzenie w istocie nastąpiło, chociaż sam, w pismach procesowych wskazywał, ze to on wypowiedział umowę przed terminem z powodu niepłacenia abonamentu, czemu pozwany nie zaprzeczał wprost. Zważyć należy, iż z treści łączącej strony umowy, w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, iż wszelkie kwestie dotyczące rozwiązania lub zmiany umowy wymagały zachowania formy pisemnej oraz przesłania przez operatora na wskazany przez abonenta adres korespondencyjny, a przez abonenta – na adres siedziby operatora lub złożenia osobiście w siedzibie operatora bądź na wskazany numer faksu.

W niniejszej sprawie brak jest jednak jakichkolwiek dowodów, czy to z dokumentów w postaci pisemnego wypowiedzenia, tudzież rozwiązania umowy, poza pismem z dnia 16.7.2015r, na poparcie twierdzeń zarówno stronty powodowej, jak i pozwanej, co do daty rozwiązania przedmiotowej umowy. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że powód nie wykazał, że dochodzona przez niego wierzytelność z tytułu abonamentu rzeczywiście mu przysługuje i za jaki okres. Powód uchybiając obowiązkowi mającemu swoje źródło w art. 6 k.c., nie wykazał bowiem, w jakim okresie, o którym mowa wyżej, umowa wiązała strony, a w związku z tym powód był uprawniony do naliczania pozwanemu opłat abonamentowych.

Zważyć należy, iż zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą rozkładu ciężaru dowodu, strona, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, obowiązana jest fakt ów wykazać. Stosownie bowiem do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ponadto, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, to strony mają dążyć do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w razie nieuzasadnionej bierności strony narażają się na sankcję w postaci przegrania procesu.

Skoro więc powód nie wykazał daty, do której przysługiwało mu uprawnienie do naliczania opłaty abonamentowej. Tym samym, powód nie dowiódł, iż wierzytelności dochodzone z tytułu abonamentu podliczone do kwoty 278, 15 zł są mu należne tak, co do zasady, jak i wysokości, jednakże pozwany nie kwestionował żądania pozwu w tej części. Zakwestionował tylko żądanie pozwu w zakresie opłaty z tytułu kar w wysokości 98, 13 zł i 100 zł , podnosząc, że w tym zakresie są to postanowienia niedozwolone, nie przedstawiając żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Art. 385 1. Kc w § 1.stanowi, że :” Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.” Wyznaczona przez powoda kara w wysokości 100 zł, nie jest kwotą rażąco wygórowaną w porównaniu z ceną dekodera, dlatego nie można przyjąć, że postanowienia umowy w tej sprawie, przy braku dowodów pozwanego na okoliczność abuzywności w/w zapisu zawartego w umowie z 3.4.2014r, są niedozwolone , rażąco naruszają interesy pozwanego, a tylko łączne wystąpienie przesłanek opisanych w art. 385 kc ,może powodować uznanie postanowień za niedozwolone.

W ocenie Sądu oddaleniu podlegało żądanie pozwu dotyczące kar umownych w kwotach 98,13 zł, albowiem, umowa obowiązywać miała 15 miesięcy poczynając od 3.4.2014r tj. do 3.7.2015r, a nie jak wskazał powód 13 miesięcy. Wobec tego kara umowna za przedwczesne rozwiązanie umowy w kwocie 98,13 zł nie jest udowodniona zarówno co do wysokości, jak i zasady, dlatego w tej części oddalono powództwo. Mimo, iż podstawą obciążenia abonenta taką opłatą wyrównawczą jest już sam fakt rozwiązania umowy przed upływem okresu jej obowiązywania, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, to jednak nie można przyjąć, iż bez znaczenia pozostaje tutaj zarówno data rozwiązania stosunku zobowiązaniowego łączącego strony, jak też kwestia wysokości przyznanych abonentowi ulg, rabatów i obniżek.

W ocenie Sądu żądanie przez powoda kary za niezwrócenie sprzętu w wysokości 100 zł jest natomiast zasadne, albowiem pozwany zwrócił sprzęt dopiero w dniu 2.9.2015r, a wysokość kary wynika z cennika i z wystawionej noty księgowej, powód bowiem wykazał zarówno to, z jakiego tytułu jest to opłata, jak też wykazał, w jaki sposób została ustalona jej wysokość. Z zapisów umowy i regulaminu w sposób jednoznaczny wynikał zarówno termin zwrotu urządzenia, jak i to, że dostarczone abonentowi w ramach umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych urządzenie, potrzebne do korzystania z usług, jest własnością operatora.

Ponadto umowa precyzowała, iż w przypadku niewykonania zobowiązania w zakresie zwrotu sprzętu, abonent zobowiązany był do zapłaty kary umownej w wysokości 100 złotych za każde niezwrócone urządzenie, w terminie 14 dni od daty wystawienia noty obciążeniowej. Skoro więc pozwany bezsprzecznie dokonał zwrotu sprzętu po upływie terminu, należało przyjąć, iż powodowi należy się z tego tytułu kara umowna w wysokości 100 złotych, , albowiem pozwany korzystał urządzenia i zostało ono przez pozwanego zwrócone. Wobec zaś uznania, iż strona powodowa wykazała swoje żądanie jedynie w zakresie kwoty 100 złotych (wraz z kwotą 26,29 złotych stanowiącą skapitalizowane odsetki ustawowe) i nienegowanej przez pozwanego kwoty 278, 15 zł Sąd, na podstawie art. 56 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz.

U. z 2014 roku, poz. 231 ze zmianami) w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 482 k.c. zasądził od pozwanego T. W. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 402,57 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 27 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty, w pozostałym zaś zakresie (na podstawie art. 6 k.c. a contrario) – powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów, na podstawie art. 100 k.p.c., w zw. z § 2 ust. 1 oraz § 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity:

Dz. U. z 2013 roku, poz. 490). W niniejszej sprawie koszty procesu poniesione przez powoda wyniosły łącznie kwotę 407 złotych (opłata sądowa od pozwu w kwocie 30 złotych, koszty zastępstwa procesowego – wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 360 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych)W. związku z tym, iż powód wygrał niniejszy proces w 80%, Sąd na podstawie powyżej powołanych przepisów zasądził od pozwanego T. W. na rzecz powoda kwotę 325,60 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. ZARZĄDZENIE 1. odnotować w kontrolce uzasadnień, 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda, 3. akta przedłożyć z wpływem lub za 30 dni. {KONIEC}