Legislator Case Law & Legislation
VIII U 1693/16 AI generated

Court allows pension by recognizing tractorist work as special conditions despite industry classification mismatch.

Case Number VIII U 1693/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court overturned the Social Insurance Institution's refusal of a pension, ruling that the applicant's tractorist work constituted employment under special conditions. Although the Social Insurance Institution excluded periods where the applicant worked in agricultural cooperatives, the court found the applicant had proven continuous transport work meeting the 15-year threshold. Consequently, the court granted the pension entitlement effective from the date of the applicant's request.

Legislator headnote

AI generated

Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: Employment in special conditions is determined by the specific hazards of the trade rather than strict industry classification, allowing recognition of work in one sector if it matches the hazardous nature of another.

Keywords

AI generated
pension entitlement special working conditions tractorist employment agricultural cooperatives Social Insurance Institution hazardous industry classification 15 year service requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Na podstawie art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych prawo do emerytury powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jej nabycia.
Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zgodnie zaś z art. 129 ust.
Art. 477 § 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c,, zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał R.
art. 245 k.p.c
Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach w postępowaniu sądowym traktuje się jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 1693/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r. (znak: ENS/25/021123079) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił R. K. prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy do pracy w szczególnych warunkach nie uwzględnił okresu zatrudnienia w Kółku Rolniczym w D.: od 2 kwietnia 1973 r. do 31 lipca 1974 r., w Kółku Rolniczym w C. od 4 września 1974 r. do 30 grudnia 1975 r. oraz w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Ł. od 15 marca 1978 r. do 4 czerwca 1986 r. na stanowisku kierowca ciągnika ponieważ z treści przedłożonego świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 4 czerwca 1986 r. nie można jednoznacznie wywnioskować czy R.

K. wyłącznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracował na stanowisku „kierowca ciągnikowy” i wykonywał wyłącznie prace transportowe, czy też oprócz prac transportowych wykonywał inne prace nie związane z transportem, które nie mogą zostać uznane jako praca w szczególnych warunkach, np. prace polowe. /decyzja – k. 39 plik II akt ZUS/ R. K. w dniu 14 czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) złożył odwołanie od w/w decyzji z dnia 2 czerwca 2016 r., wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do emerytury.

W uzasadnieniu wskazał, że przedłożone zaświadczenie z dnia 4 czerwca 1986 r. wyraźnie wskazuje, iż stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował na stanowisku „kierowca ciągnikowy” /odwołanie – k. 2 – 4/ W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podając te same argumenty, co w zaskarżonej decyzji. /odpowiedź na odwołanie – k. 6-7/ Na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. wnioskodawca poparł odwołanie natomiast pełnomocnik ZUS wniósł o jego oddalenie. /e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2016 r., czas nagrania: 00:37:47 – 00:38:08 – płyta CD – k. 43/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca R. K. urodził się (...) /bezsporne/ W dniu 14 kwietnia 2016 r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę. /wniosek – k. 1–4 plik II akt ZUS/ R. K. w okresie od 2 kwietnia 1973 r. do 15 lipca 1974 r. był zatrudniony w Kółku Rolniczym w D. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku traktorzysty. /świadectwo pracy z 23.07.1974 r. – k. 6 plik I akt ZUS/ Od 4 września 1974 r. do 30 grudnia 1975 r. wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku traktorzysty w Kółku Rolniczym w C.. /świadectwo pracy z 10.08.1984 r.

– k. 5 plik I akt ZUS/ W okresie od 15 marca 1978 r. do 4 czerwca 1986 r. R. K. był zatrudniony w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Ł. w pełnym wymiarze czasu pracy na kierowcy ciągnikowego. /świadectwo pracy z 04.06.1986 r. – k. 10 plik I akt ZUS/ Wnioskodawca nie był członkiem ww. kółek rolniczych, ani spółdzielni tylko pracownikiem. /bezsporne/ Podczas całego spornego okresu zatrudnienia ubezpieczony pracował w transporcie jako traktorzysta (kierowca ciągnikowy). Wszędzie wykonywał takie same czynności. Woził żwir na drogi, buraki cukrowe z pól do cukrowni, w ramach obsługi zakładów (...) transportował szafy elektryczne na stacje PKP, a z wagonów do ww. zakładów przewodził węgiel i miał, przewoził także opakowania dla ww. zakładów.

Zimą przewoził z cegielni cegłę oraz pustaki dla rolników. Wnioskodawca przy użyciu przyczepy z siedzeniami dowoził również dzieci na zajęcia szkolne. Latem, w czasie żniw, przez ok. 1,5 miesiąca, wnioskodawca pracował wyłącznie przy pracach polowych, jako kierowca kombajnu żniwnego. Nie wykonywał innych prac polowych. Ww. praca była wykonywana przez wnioskodawcę w pełnym wymiarze czasu pracy i przez cały rok. /zeznania świadka W. K. – e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:24:01 – 00:30:59 – płyta CD – k. 43; zeznania świadka W.

R. – e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:31:00 – 00:36:10 – płyta CD – k. 43, zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:01:14 – 00:15:06 oraz 00:37:32 – 00:37:47 - płyta CD – k. 43/ Spółdzielnia Kółek Rolniczych w Ł. wystawiła w dniu 4 czerwca 1986 r. świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach i wskazała, że podczas zatrudnienia w Kółku Rolniczym w D. w okresie od 2 kwietnia 1973 r. do 15 lipca 1974 r., w Kółku Rolniczym w C. w okresie od 4 września 1974 r. do 30 grudnia 1975 r. oraz w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Ł. w okresie od 15 marca 1978 r. do 4 czerwca 1986 r.

R. K. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace ciągnikiem, będąc zatrudnionym na stanowisku kierowcy ciągnikowego, wymienionym w wykazie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej, dziale VIII, poz. 43, pkt 3 wykazu stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy Resortu (...). /świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 04.06.1986 r.

– k. 11 plik I akt ZUS/ W okresie od 5 czerwca 1986 r. do 31 maja 1990 r. R. K. pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku „kierowca samochodowy – powyżej 3,5 t.” w (...) Spółdzielni (...) w K. Gospodarstwo (...) w T.. Pracodawca w dniu 4 czerwca 1990 r. wystawił świadectwo wykonywania przez wnioskodawcę w ww. okresie zatrudnienia stale i w pełnym wymiarze czasu prac w szczególnych warunkach na stanowisku kierowcy samochodowego – powyżej 3,5 t., wymienionym w dziale VIII poz. 2 pkt 1 wykazu A stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały nr 16/83 zarządu Centralnego Związku Spółdzielni (...) z dnia 27 czerwca 1983 w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy spółdzielczości mleczarskiej, do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. /świadectwo pracy z 04.06.1990 r.

– k. 12 plik I akt ZUS; świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 04.06.1990 r. – k. 13 plik I akt ZUS/ W okresie od 1 czerwca 1990 r. do 24 marca 1997 r. wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowca w (...) Spółdzielni (...) w T.. Pracodawca w dniu 19 marca 2001 r. wystawił świadectwo wykonywania przez wnioskodawcę w ww. okresie zatrudnienia stale i w pełnym wymiarze czasu prac w szczególnych warunkach na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 t., wymienionym w wykazie A , dział VIII, pkt 2 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. oraz w dziale VIII poz. 2 pkt 1 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr 16/83 zarządu Centralnego Związku Spółdzielni (...) z dnia 27 czerwca 1983. /świadectwo pracy z 07.03.2001 r.

– k. 14 plik I akt ZUS; świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 19.03.2001 r. – k. 15 plik I akt ZUS/ Wnioskodawca posiada uprawnienia do kierowania pojazdami następujących kategorii: A i T – od 3 lutego 1973 r., C, BE i CE – od 30 sierpnia 1982, B – od 18 października 1983 r. /bezsporne/ Obecnie wnioskodawca nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego. /bezsporne/ Ogólny staż ubezpieczeniowy wnioskodawcy na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 25 lat. /bezsporne - wyliczenia ZUS/ Organ rentowy, jako okres pracy w warunkach szczególnych, uwzględnił wnioskodawcy okres pracy w wymiarze 10 lat, 9 miesięcy i 20 dni, to jest okresy zatrudnienia w (...) Spółdzielni (...) w K.

Gospodarstwo (...) w T. - od 5 czerwca 1986 r. do 31 maja 1990 r. oraz w (...) Spółdzielni (...) w T. - od 1 czerwca 1990 r. do 24 marca 1997 r. /bezsporne/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów zarówno w postaci dokumentów, jak i osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań świadków W. K. i W. R. . Zgromadzonym dowodom Sąd w całości dał wiarę. Zeznania świadków – osób niezainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy na korzyść którejkolwiek ze stron, a jednocześnie pracowników tego samego zakładu w tym samym czasie co wnioskodawca - nie budzą wątpliwości przy ocenie ich wiarygodności, nie są sprzeczne wzajemnie ze sobą, ani z zeznaniami wnioskodawcy, czy też z treścią załączonych do akt sprawy dokumentów; przeciwnie - wzajemnie ze sobą korespondują.

W ocenie Sądu zeznania świadków i wnioskodawcy oraz świadectwo pracy w szczególnych warunkach ubezpieczonego potwierdzają jednoznacznie, że ubezpieczony w spornym okresie czasu pracował jako kierowca ciągnika.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie i jako takie skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji. W myśl art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zaś ust. 2 w/w przepisu stanowi, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 w/w ustawy, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.

Według treści § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Analiza treści wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. wskazuje, że do prac w warunkach szczególnych należą wymienione w dziale VIII (zatytułowanym „W transporcie i łączności”) pod poz. 3 „Prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych”.

Stosownie zaś do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach w nim określonych są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest - w myśl § 2 ust. 2 - świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawione według określonego wzoru lub świadectwo pracy, w którym zakład pracy stwierdza charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach.

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca spełnił warunki do uzyskania emerytury w zakresie wymaganego wieku (ukończone 60 lat) i ogólnego stażu pracy (co najmniej 25 lat). Jako okres pracy w warunkach szczególnych organ rentowy ostatecznie zaliczył wnioskodawcy okres pracy w łącznym wymiarze 10 lat, 9 miesięcy i 20 dni (od 5 czerwca 1986 r. do 31 maja 1990 r. oraz od 1 czerwca 1990 r. do 24 marca 1997 r). Spór dotyczył okresów zatrudnienia wnioskodawcy w Kółku Rolniczym w D. - od 2 kwietnia 1973 r. do 31 lipca 1974 r., w Kółku Rolniczym w C. - od 4 września 1974 r. do 30 grudnia 1975 r. oraz w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Ł. - od 15 marca 1978 r. do 4 czerwca 1986 r. na stanowisku traktorzysty/kierowcy ciągnikowego.

Odmowa uwzględnienia wymienionych okresów zatrudnienia wynikała z tego, że dokumenty załączone przez wnioskodawcę nie spełniały przesłanek określonych przepisami. Odnosząc się do powyższej spornej kwestii należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że świadectwo pracy w warunkach szczególnych, wydane pracownikowi przez pracodawcę z zachowaniem warunków przewidzianych normą § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., stanowi domniemanie i podstawę do przyjęcia, iż okres pracy w nim podany jest okresem pracy w warunkach szczególnych.

Samo jednakże posiadanie świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie zatrudnienia w warunkach szczególnych, organu rentowego nie wiąże i nie przesądza automatycznie o przyznaniu świadczenia emerytalnego na podstawie art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach w postępowaniu sądowym traktuje się jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.

Dokument taki może być więc weryfikowany pod kątem prawdziwości wskazanych w nim faktów / por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. III AUa 3113/08, opubl. LEX nr 552003; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 listopada 2006 r. sygn. III AUa 466/06, opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2007, Nr 3, poz. 8; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 24 września 2008 r. sygn. III AUa 795/08, opubl: Orzecznictwo Sądów Apelacji B. rok 2008, Nr 4, str. 60/. Jednocześnie w judykaturze ugruntowane jest stanowisko, iż regulacja § 2 statuująca ograniczenia dowodowe nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.

W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym nawet zeznaniami świadków / por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. III UZP 5/85; uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84; wyrok Sądu Najwyższego z 30 marca 2000 r. II UKN 446/99, opubl. OSNAPiUS 2001, nr 18, poz. 562/. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność rodzaju i charakteru wykonywanych przez wnioskodawcę czynności przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę złożonej do akt sprawy dokumentacji pracowniczej oraz zeznania zgłoszonych świadków i wnioskodawcy.

W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał dostateczne podstawy do tego, aby pracę świadczoną przez odwołującego się w Kółku Rolniczym w D. - od 2 kwietnia 1973 r. do 31 lipca 1974 r., w Kółku Rolniczym w C. - od 4 września 1974 r. do 30 grudnia 1975 r. oraz w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Ł. - od 15 marca 1978 r. do 4 czerwca 1986 r. na stanowisku traktorzysty/kierowcy ciągnikowego zaliczyć – za wyjątkiem corocznie 1,5 miesięcznego okresu żniw, kiedy wykonywał wyłącznie pracę kierowcy kombajnu zbożowego - do prac w warunkach szczególnych.

Lektura dotyczących spornego okresu dokumentów wskazuje, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowiskach traktorzysty i kierowcy ciągnikowego. Wykonywanie przez wnioskodawcę pracy kierowcy ciągnika - traktorzysty potwierdziły również zeznania słuchanych w sprawie świadków. Na ich podstawie, a także zeznań samego wnioskodawcy, Sąd ustalił, że w spornym okresie pracy – za wyjątkiem corocznie 1,5 miesięcznego okresu żniw, kiedy wykonywał wyłącznie pracę kierowcy kombajnu zbożowego - wnioskodawca wykonywał pracę w transporcie jako kierowca ciągnika.

Woził żwir na drogi, buraki cukrowe z pól do cukrowni, w ramach obsługi zakładów (...) transportował szafy elektryczne na stacje PKP, a z wagonów do ww. zakładów przewodził węgiel i miał, przewoził także opakowania dla ww. zakładów. Zimą przewoził z cegielni cegłę oraz pustaki dla rolników. Wnioskodawca przy użyciu przyczepy z siedzeniami dowoził również dzieci na zajęcia szkolne. Była to praca w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że pracę traktorzysty w spornym okresie, z zastrzeżeniem ww. wyjątku, wnioskodawca wykonywał stale, codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. co najmniej przez 8 godzin dziennie - w wymiarze pełnego etatu w ramach stosunku pracy.

Wnioskodawca był pracownikiem ww. kółek rolniczych i spółdzielni, natomiast nie był jej członkiem. Wnioskodawca posiadał kwalifikacje do kierowania tego typu pojazdami – prawo jazdy kategorii T, zezwalającą na kierowanie ciągnikiem rolniczym, posiadał od 3 lutego 1973r. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma przeszkód, aby zaliczyć prace transportowe wykonywane przez wnioskodawcę do stażu pracy w warunkach szczególnych, mimo że ubezpieczony pracował w spółdzielni rolniczej, a nie w przedsiębiorstwie transportowym. Transport jest działem gospodarki, związanym z przemieszczaniem ludzi i ładunków w przestrzeni przy wykorzystaniu odpowiednich środków transportu.

Transport, w szczególności transport towarowy, jest przy tym ściśle powiązany z pozostałymi działami gospodarki, przy czym niejednokrotnie jest on wykonywany nie tylko przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorstwa, firmy), których przedmiotem działalności są wyłącznie usługi transportowe i które z tego powodu nie są przyporządkowane do tego właśnie działu gospodarki. Prace kierowców ciągników w transporcie wymienione zostały w dziale VIII poz. 3 wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.

Skoro więc skarżący wykonywał de facto prace transportowe, to nie ma przeszkód, aby zakwalifikować je jako wykonywane w warunkach szczególnych, choć niewątpliwie Spółdzielnia Kółek Rolniczych nie była przedsiębiorstwem transportowym. Przyporządkowanie w przywołanym wykazie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w warunkach szczególnych (stanowiskowo-branżowy charakter wykazu), jednakże chodzi tu o narażenie procesami technologicznymi stanowiska pracy na czynniki szkodliwe, wynikające ze specyfiki danego działu przemysłu.

Bowiem w sytuacji gdy stopień uciążliwości nie wykazuje żadnych różnic w zależności od branży, to brak jest podstaw do negowania kwalifikacji pracy, jako pracy w warunkach szczególnych tylko dlatego, że w załączniku do rozporządzenia praca ta przyporządkowana została do innego działu przemysłu. Oznacza to, że zasadą jest przyporządkowanie określonego pracodawcy do danej branży przemysłu, gdyż uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia wynika właśnie z owej branżowej specyfiki. Odmówić trzeba wówczas waloru pracy w szczególnych warunkach pracy na podobnym stanowisku wykonywanej w innym dziale przemysłu lub gospodarki (tak Sąd Najwyższy również wyroku z dnia 26 marca 2014 r., II UK 368/13, LEX nr 1458633).

Nie jest to jednak reguła bezwzględna, ponieważ dopuszcza się możliwość uznania pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach także w sytuacji, gdy zakład zatrudniający ubezpieczonego nie należy do określonej branży - według nomenklatury przyjętej w rozporządzeniu, ale wykonuje zadania całkowicie odpowiadające branżowej specyfice (zob. także wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13, LEX nr 1458817, z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 314/13, OSNP 2015 Nr 5, poz. 66). (podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r.

III AUa 900/15; LEX nr 2008341). W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że wnioskodawca wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy czynności transportowe, a zatem sporny okres winien zostać zaliczony do pracy w warunkach szczególnych, z wyłączeniem corocznie okresu 1,5 miesiąca na prace polowe. Reasumując, mając na uwadze, że organ rentowy uznał jako okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych 10 lat, 9 miesięcy i 20 dni, zaś wnioskodawca w toku postępowania udowodnił dalszy okres pracy jako traktorzysta. W spornych kółkach i spółdzielni odwołujący się był zatrudniony przez 11 lat 6 miesięcy i 1 dzień na stanowisku traktorzysty czy kierowcy ciągnika.

Nawet po pomniejszeniu tego okresu o łączny okres pracy jako kierowcy kombajnu zbożowego, wynoszący nie więcej, niż 1,5 miesiąca w roku (11 x 1,5 m-ca), czyli łącznie 16,5 miesiąca, uzasadnione jest przyjęcie, że w odniesieniu do wnioskodawcy spełniona została przesłanka posiadania co najmniej 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Na podstawie art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych prawo do emerytury powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jej nabycia.

Zgodnie zaś z art. 129 ust. 1 świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Wnioskodawca osiągnął wiek emerytalny w dniu 23 kwietnia 2014 r., jednak z wnioskiem o emeryturę wystąpił dopiero w dniu 14 kwietnia 2016 r. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c,, zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał R. K. prawo do emerytury od dnia 1 kwietnia 2016 r., to jest od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożony został wniosek o emeryturę.

ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi organu rentowego, wypożyczając akta rentowe. /RP/