Legislator Case Law & Legislation
VII U 157/15 AI generated

Social security court grants early pension rights by recognizing unproven rural work as special conditions service.

Case Number VII U 157/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Social Security Institution denied the claimant's right to early retirement due to insufficient proven special conditions work, citing a 23-year verified period instead of the required 25. The court found that the claimant had worked in special conditions for over 18 years and included an additional period of agricultural work supported by witness testimony, totaling over 25 years. Consequently, the court reversed the administrative decision to grant the pension and ordered the reimbursement of legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 k.p.c.; Art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 2 k.p.c.; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; The court may recognize periods of work in special conditions for early retirement entitlement when the administrative body failed to verify them, provided the total duration meets the statutory requirement and the work falls within the scope of special conditions regulations.

Keywords

AI generated
early retirement pension special conditions work social security benefits administrative review witness testimony evidence statutory requirements pension entitlement

Cited Legislation

AI generated
Art. 477 § 1 k.p.c.
znak: (...) na podstawie art. 477 ( 14) § 1 k.p.c.
Art. 477 § 2 k.p.c.
znak: (...) na podstawie art. 477 ( 14) § 1 k.p.c.
Art. 184 ust. 1 k.p.c.
(1) nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 184 w związku z art.
Art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (teks.
Art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
Dodatkowo nie został spełniony warunek określony w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(1) kwotę 152,70 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
art. 245 k.p.c
Świadectwo pracy w warunkach szczególnych jest jednak dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 245 k.p.c.
art. 244 § 1 k.p.c
Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanego a contrario art. 244 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 157/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Lucyna Łaciak Protokolant: sekr. sądowy Monika Bąk - Rokicka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. w Warszawie sprawy A. G. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych) na skutek odwołania A. G. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 10 grudnia 2014 r., znak: (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu A. G. (1) prawo do emerytury od dnia 01 listopada 2014 roku.

2. Zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz odwołującego A. G. (1) kwotę 152,70 (sto pięćdziesiąt dwa 70/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony A. G. (1) w dniu 12 stycznia 2015 r. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: (...) odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury. W uzasadnieniu odwołania A. G. (1) podkreślił, że spełnia wszystkie warunki uprawniające go do uzyskania wcześniejszej emerytury, przede wszystkim wskazując na ponad 18 letni okres pracy w warunkach szczególnych. Wobec powyższego odwołujący wniósł o zmianę decyzji poprzez przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. (k. 2 – 3 a.s.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie z dnia 29 stycznia 2015 r. wniósł o oddalenie odwołania od powyższej decyzji z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: (...) na podstawie art. 477 ( 14) § 1 k.p.c. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podniósł, że ubezpieczony A.

G. (1) nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (teks. Jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 748), a mianowicie nie udowodnił wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał za udowodnione 23 lata, 9 miesięcy i 18 dni. Dodatkowo nie został spełniony warunek określony w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z treścią § 4, aby nabyć prawo do wcześniejszej emerytury należy między innymi świadczyć pracę w warunkach szczególnych w wymiarze co najmniej 15 lat. Odwołujący zaś nie udokumentował żadnego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A. G. (1) prawa do wcześniejszej emerytury. (k. 45 – 46 a.s.) Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Odwołujący A.

G. (1) urodzony w dniu (...) z zawodu palacz – murarz, 17 listopada 2014 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. wniosek o przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Do wniosku załączył kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych, umowy o pracę, zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, świadectwa pracy oraz akta osobowe. (wniosek o emeryturę wraz z załącznikami, k. 1 – 40 a.r.) Po przeprowadzeniu przez organ rentowy postepowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazując na nie spełnienie przez odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. warunku osiągnięcia okresu składkowego i nieskładkowego w wymiarze 25 lat, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych odmówił mu prawa do świadczenia emerytalnego. (decyzja z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: (...), k. 47 a.r.) A.

G. (1) w dniu 12 stycznia 2015 r. od powyższej decyzji organu rentowego odwołał się do Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie inicjując tym samym postepowanie w niniejszej sprawie. (odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 stycznia 2015 r., znak: (...), k. 2 – 3 a.s.) W załączniku pisma procesowego z dnia 20 czerwca 2016 r. organ rentowy wskazał, iż przy wyliczeniu hipotetycznym okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych staż wykonywanej pracy wyniósłby 14 lat, 9 miesięcy i 11 dni, wyłączając ze stażu pracy w szczególnych warunkach następujące okresy zasiłków chorobowych przypadających po dniu 14 listopada 1991 r.:

Od 11 maja 1993 r. do 13 maja 1993 r., Od 10 listopada 1993 r. do 31 grudnia 1993 r. Od 4 stycznia 1998 r. do 8 marca 1998 r. Od 4 czerwca 1998 r. do 20 czerwca 1998r. tj. łączny okres nieskładkowy wyłączony z okresów wykonywania pracy w szczególnych warunkach wyniósł 4 miesiące i 17 dni. (k. 188 -189 a.s., pismo z dnia 2 września 2016 r. k. 198 a.s.) Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie w toku postępowania ustalił, że w okresie od 25 sierpnia 1971 r. do 6 listopada 1972 r. ubezpieczony pracował w gospodarstwie rolnym rodziców o powierzchni 3 ha 3 akry.

W tym czasie pomagał w pracach polowych, pracując w okresie sezonowym od rana do wieczora. Odwołujący wykonywał wszelkie prace rolnicze, które były konieczne w danym momencie, tzn. zbierał zboże, pracował przy orce, kosił czy też siał. Rodzina ubezpieczonego uprawiała ziemniaki, truskawki, zboże, posiadała również krowy i trzodę chlewną. Często wynajmowali również do pracy ciągnik lub konie. Praca w gospodarstwie była głównym źródłem utrzymania dla odwołującego oraz jego rodziny. Ubezpieczony w dalszej kolejności w okresie od 7 listopada 1972 r. do 10 września 1973 r. pracował w charakterze betoniarza w (...) w W., przy ulicy (...).

Następnie w okresie od 14 września 1973 r. do 10 sierpnia 1976 r. wykonywał obowiązki murarza, pracując na rzecz Przedsiębiorstwa (...) w W.. Od 15 października 1976 r. do dnia 30 kwietnia 1977 r. odwołujący zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) w W. również na stanowisku murarza, po czym od 1 maja 1977 r. otrzymał zatrudnienie w Ośrodku (...) Głównego Urzędu Statystycznego w J.. U powyższego pracodawcy wypełniał obowiązki palacza kotłów centralnego ogrzewania, za które otrzymywał wynagrodzenie 2 300,00 zł za wykonywanie pracy w godzinach 22:00 – 6:00, w wysokości 15 % stawki godzinowej oraz premię uznaniową w wysokości 10 % za pracę wykonywaną w warunkach szkodliwych dla zdrowia.

W ramach swoich obowiązków sprawował nadzór nad piecami, zasypywał je węglem, koksem, jak również dokonywał ich czyszczenia. Swoją pracę świadczył do dnia 24 lutego 1978 r., po czym w okresie od 23 maja 1978 r. do 1 października 1982 r. podjął zatrudnienie w Zakładzie Usługowym (...) wykonując obowiązki pracownika fizycznego. W okresie od 2 listopada 1982 r. do 2 kwietnia 1989 r. był zatrudniony na stanowisku palacza centralnego ogrzewania w Sanatorium „ (...)” w J.. Odwołujący otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 36 000,00 zł, premię uznaniową do 30 % od wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatek za staż pracy w wysokości 6 % od wynagrodzenia.

Zadaniem odwołującego zimą był nadzór nad odpowiednią temperaturą oraz ogrzewanie całego budynku, natomiast latem zadaniem odwołującego było zapewnienie ciepłej wody. Ponadto do zadań ubezpieczonego należało czyszczenie i zasypywanie pieca węglem, czy też wyrzucanie popiołu. W dalszej kolejności ubezpieczony podjął zatrudnienie w Kamieniarstwie (...) A. S., u którego to pracodawcy świadczył pracę w okresie od 2 maja 1989 r. do dnia 15 czerwca 1990 r. W tym czasie wykonywał obowiązki pracownika fizycznego, pracując jako kamieniarz w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem godzinowym w wysokości 200,00 zł.

W dniu 18 czerwca 1990 r. wnioskodawca podjął zatrudnienie w (...) Ośrodku (...) w D. w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonując obowiązki na stanowisku palacza centralnego ogrzewania. Odwołujący otrzymywał na powyższym stanowisku wynagrodzenie w wysokości 1 800 000,00 zł + 20 % premii miesięcznej wynagrodzenia zasadniczego oraz 9 % wysługi lat. Odwołujący w okresie zatrudnienia u w/w pracodawcy ukończył kurs palacza centralnego ogrzewania. Ubezpieczony na rzecz (...) Ośrodka (...) świadczył pracę do 31 stycznia 1994 r., a następnie od 14 września 1994 r. do 26 kwietnia 2005 r. był zatrudniony w Zespole Szkół w D. w charakterze palacza - obsługa kotłów typu (...) (c.o., c.w., para technologiczna). (świadectwo pracy z dnia 28 lutego 1978 r. dot. zatrudnienia w Ośrodku (...) w J., k. 8 a.s., świadectwo pracy z dnia 2 kwietnia 1989 r. dot. zatrudnienia w Sanatorium „ (...)” w J., k. 9 a.s., świadectwo pracy z dnia 31 stycznia 1994 r. dot. zatrudnienia w (...) Ośrodku (...) w D., k. 32 a.s., zaświadczenie z 8 grudnia 2014 r. dot. zatrudnienia w Zespole Szkół w W., k. 44 a.s., świadectwo pracy z dnia 30 marca 1984 r. dot. zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w W., k. 17 a.r., świadectwo pracy z dnia 24 kwietnia 1984 r. dot. zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w W., k. 19 a.r., zaświadczenie z dnia 10 listopada 1982 r. k. 23 a.r., zeznania świadków W.

P., R. J., B. S., T. K., K. P., T. J., k. 147, 148, 149, 180, 181 a.s.) W toku postepowania Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie dopuścił dowód z zeznań świadków W. P., R. J., B. S., T. K., K. P., T. J. na okoliczność prac wykonywanych przez odwołującego w warunkach szczególnych oraz w gospodarstwie rolnym. Świadkowie zeznali, że ubezpieczony pracował w charakterze palacza centralnego ogrzewania. Wszyscy świadkowie wskazali zgodnie jakie obowiązki wykonywał odwołujący, co należało do jego zakresu pracy na powyższym stanowisku.

Wszyscy świadkowie podkreślili również, że była to praca w pełnym wymiarze czasu pracy, szkodliwa z uwagi na wydzielający się dym i czad. Ponadto powołani świadkowie zeznali, iż ubezpieczony A. G. (1) pracował w gospodarstwie rolnym należącym do rodziców, pomagając w bieżących pracach na roli. W zależności od pory roku obowiązki odwołującego zmieniały się, ale były to prace typowe, wykonywane przez rolników. Sianie, zbieranie plonów, koszenie czy też wykonywanie orki. Świadkowie ponadto wskazali, że odwołujący z rodzicami posiadał w gospodarstwie rolnym zwierzęta hodowlane: krowy oraz trzodę chlewną.

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy, w tym aktach rentowych, a także na podstawie zeznań świadków W. P., R. J., B. S., T. K., K. P., T. J. na okoliczność prac wykonywanych przez odwołującego w warunkach szczególnych oraz w gospodarstwie rolnym. Zdaniem Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy, w zakresie, w jakim Sąd oparł na nim swoje ustalenia, jest wiarygodny, pełny, wzajemnie się uzupełnia i tworzy spójny stan faktyczny. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, potwierdzające okresy zatrudnienia odwołującego nie były przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.

Zatem wynikające z treści tych dokumentów okoliczności należało zdaniem Sądu Okręgowego uznać za bezsporne i mające wysoki walor dowodowy. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie A. G. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 10 grudnia 2014 r., znak:(...) jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie. Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015r., poz. 748 ze zm.) wskazuje, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1. okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do Otwartego Funduszu Emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w Otwartym Funduszu Emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Przy określaniu prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie ma żadnej swobody. Prace te ściśle i jasno zostały określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983r., Nr 8, poz. 43) – zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego. Na wykazach prac zawartych w tym akcie prawnym, nie kończą się jednak ograniczenia dotyczące uprawnień z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Aby daną pracę uznać za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracownik musi ją wykonywać stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy. Dodatkowo, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, aby mężczyzna mógł nabyć prawo do emerytury powinien:

1. posiadać 25-letni okres zatrudnienia, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia);

2. wykonywać pracę wymienioną w Wykazie A (Prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego), będącym załącznikiem do rozporządzenia;

3. osiągnąć wiek emerytalny wynoszący 60 lat (§ 4 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia) oraz 4. być zatrudnionym przez co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach (§ 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia). Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1997 roku, II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, II UKN 598/00).

Świadectwo pracy w warunkach szczególnych jest jednak dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 245 k.p.c. i nie stanowi dowodu tego co zostało w nim odnotowane. Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanego a contrario art. 244 § 1 k.p.c. nie zalicza się świadectwa pracy, skoro nie zostało sporządzone przez organy władzy publicznej ani inne organy państwowe (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2013r., III AUa 783/13, Lex nr 1409118). Dodatkowo należy podkreślić, że w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego w sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym, dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia.

W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być więc udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. W rozpatrywanej sprawie okolicznością, co do której istniał spór pomiędzy stronami, było to, czy ubezpieczony legitymuje się 25 letnim okresem składkowym i nieskładkowym, w tym co najmniej 15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Oceniając spełnienie spornej przesłanki zatrudnienia należy podnieść, iż organ rentowy nie uwzględnił ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu jego zatrudnienia w Ośrodku (...) od dnia 1 maja 1977 r. do 24 lutego 1978 r., okresu zatrudnienia w Sanatorium „ (...)” w J. od 2 listopada 1982 r. do 2 kwietnia 1989 r., okresu zatrudnienia w (...) Ośrodku (...) od 18 czerwca 1990 r. do 31 stycznia 1994 r. oraz nie został uznany okres zatrudnienia w Zespole Szkół w D. od 14 września 1994 r. do 31 grudnia 1998 r. jako wykonywanej w warunkach szczególnych.

Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż świadectwo pracy nie jest w postępowaniu sądowym jedynym dopuszczalnym dowodem mogącym potwierdzić pracę w warunkach szczególnych, Sąd dopuścił inne dostępne dowody, aby ustalić, czy faktycznie ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych. Na okoliczność prac wykonywanych przez odwołującego w warunkach szczególnych powołani zostali świadkowie: W. P., R. J., B. S., T. K., K. P., T. J.. Nadto, zostały pozyskane akta osobowe odwołującego ze spornego okresu zatrudnienia i na tej podstawie również został ustalony stan faktyczny w sprawie.

Przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzili okresy zatrudnienia w warunkach szczególnych zakwestionowane przez organ rentowy. Świadkowie powołani przez odwołującego byli współpracownikami odwołującego, którzy wykonywali tożsame obowiązki lub pracowali na innym stanowisku, ale mieli okazję współpracować i widzieć odwołującego w miejscu pracy. Każdy ze świadków potwierdził pracę świadczoną przez odwołującego w pełnym wymiarze czasu pracy, podkreślając jej szczególnie trudny i niekorzystnie wpływający na organizm charakter, z uwagi na dym, pył, tworzący się tlenek węgla oraz wysoką temperaturę miejsca pracy.

Reasumując, zaliczeniu przez Sąd do pracy w warunkach szczególnych podlegał cały okres zatrudnienia odwołującego w n/w zakładach pracy (bez wyłączenia ze stażu pracy w szczególnych warunkach okresów zasiłków chorobowych w okresach od 11 maja 1993 r. do 13 maja 1993 r., od 10 listopada 1993 r. do 31 grudnia 1993 r., od 4 stycznia 1998 r. do 8 marca 1998 r., od 4 czerwca 1998 r. do 20 czerwca 1998r.) , który to okres łącznie wynosi ponad 15 lat, tj. od dnia 1 maja 1977 r. do 24 lutego 1978 r. w Ośrodku (...), od 2 listopada 1982 r. do 2 kwietnia 1989 r. w Sanatorium „ (...)” w J., od 18 czerwca 1990 r. do 31 stycznia 1994 r. w (...) Ośrodku (...) oraz w Zespole Szkół w D. od 14 września 1994 r. do 31 grudnia 1998 r.

Należy zwrócić jednak uwagę, iż do okresu pracy w szczególnych warunkach wliczają się okresy zasiłku chorobowego w czasie trwania stosunku pracy. W konsekwencji utrwalił się w judykaturze pogląd, że art. 32 ust. 1 ustawy nie ma zastosowania do oceny nabycia prawa do emerytury przed dniem 1 lipca 2004 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 r., II UK 219/04, OSNP 2005 Nr 22, poz. 361 oraz II UK 215/04, OSNP 2005 Nr 22, poz. 360 oraz z dnia 7 lutego 2006 r., I UK 154/05, niepublikowany). Wobec powyższego nie uwzględnienie przez organ rentowy okresów niewykonywania pracy w sytuacji ustalania okresu pracy w szczególnych warunkach nie może mieć zastosowania na gruncie niniejszej sprawy.

Sytuacja osób wymienionych w art. 184, opisywana w doktrynie jako ekspektatywa prawa podmiotowego, polega właśnie na spełnieniu się tylko części stanu faktycznego koniecznego do nabycia prawa, które poprzedza i zabezpiecza przyszłe prawo podmiotowe. Odwołujący wykonywał obowiązki palacza centralnego ogrzewania spełniając wymogi rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Praca ta została uregulowana w załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia, Wykaz A, Dział XIV pkt 1 – prace różne (prace nie zautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego). Ponadto Sąd zważył, iż zasługiwało na uwzględnienie zaliczenie odwołującemu okresu od 25 sierpnia 1971 r. do 6 listopada 1972 r. do stażu pracy jako okres składkowy, w którym to okresie ubezpieczony A. G. (1) pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Na podstawie dowodów osobowych w postaci świadków powołanych przez ubezpieczonego, Sąd doszedł do przekonania, iż odwołujący wykonywał w tym czasie pracę w gospodarstwie rolnym należącym do jego rodziców.

Z uwagi na sąsiedztwo zamieszkania powołanych świadków, którzy naocznie widzieli jak odwołujący pracował w owym gospodarstwie pomagając rodzicom, wykonując prace rolne, Sąd dał wiarę zeznaniom świadków i zaliczył odwołującemu powyższy okres do stażu pracy, który łącznie wyniósł ponad 25 lat .Podkreślić należy, iż sam organ rentowy w piśmie z dnia 27 sierpnia 2015 roku przyznał , że odwołujący posiada 25 letni okres składkowy i nieskładkowy po uzupełnieniu postępowania dowodowego. W związku z tym Sąd mając na uwadze treść przepisu art.10 ust.1 pkt 3.

Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zaliczył okres pracy odwołującego w gospodarstwie rolnym rodziców do okresu składkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, działając na podstawie art . 477 ( 14) § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 10 grudnia 2014 r., znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu A. G. (1) prawo do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych od dnia 1 listopada 2014 r., o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 wyroku Sąd Okręgowy zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz A. G. (1) kwotę 152,70 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. 2013.461 ze zm.) zgodnie ze złożonym rachunkiem. ZARZĄDZENIE (...) (...)