Legislator Case Law & Legislation
I C 2022/16 AI generated

Consumer loan dispute where court allowed partial claim but reduced high service fees to 20% of loan amount.

Case Number I C 2022/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court granted a partial judgment against the defendant for the remaining loan balance and interest, while dismissing the excessive service fee claim. The plaintiff alleged a total debt of over 7,800 zł based on a loan of 5,263 zł plus a service fee of 3,592 zł, but the defendant did not appear. The court ruled that the service fee was unreasonably high at nearly 90% of the loan and reduced it to 20% under consumer protection laws, resulting in a net award of approximately 5,020 zł.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim; art. 5 k.c.: The court must reduce unreasonably high service fees in consumer loans to 20% of the loan amount to prevent significant circumvention of maximum interest rate provisions.

Keywords

AI generated
consumer credit service fee unreasonable charge consumer protection partial judgment interest rates loan contract

Cited Legislation

AI generated
art. 339 § 1 k.p.c.
W sprawie wydany został wyrok zaoczny, w związku z niestawieniem się pozwanego na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, na podstawie art. 339 § 1 k.p.c. Zgodnie z art.
art. 339 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 339 § 2 k.p.c. w powyższym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim
W sprawie wydany został wyrok zaoczny, w związku z niestawieniem się pozwanego na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, na podstawie art. 339 § 1 k.p.c.
art. 720 k.c.
z art. 720 k.c., z którego wynika obowiązek zwrotu przez pożyczkobiorcę otrzymanych sum.
art. 353 1 k.c.
Z uwzględnieniem zastrzeżeń wynikających z przepisów wyżej wskazanych ustaw strony mogą, zgodnie z brzmieniem art. 353 1 k.c., ułożyć stosunek prawny według swojego uznania.
art. 5 kc
Tym samym uznać należało, że ustalone przez powoda wynagrodzenie za obsługę w domu stanowiło kwotę rażąco wygórowaną, które powinno na podstawie art. 5 kc podlegać miarkowaniu do wysokości 20%.
art. 481 § 1 i 2 k.c.
Od powyższego należało zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty na podstawie art. 481 § 1 i 2 i art.
art. 482 k.c.
481 § 1 i 2 i art. 482 k.c. W pozostałym zakresie, na podstawie przedstawionej argumentacji, powództwo podlegało oddaleniu (pkt II wyroku).
art. 100 kpc
O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 100 kpc.
art. 333 §1 pk 3 kpc
Rozstrzygniecie w pkt IV wyroku oparto o art. 333 §1 pk 3 kpc.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 2022/16 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Piotr Żywicki Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Karwacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. w O. sprawy z powództwa (...) FINANSE S.A. z siedzibą w P., przeciwko J. K., o zapłatę, I. zasądza od pozwanej J. K. na rzecz powoda (...) FINANSE S.A. z siedzibą w P. kwotę 5.020,22 zł (pięć tysięcy dwadzieścia złotych 22/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22.06.2016r. do dnia zapłaty; II. w pozostałym zakresie oddala powództwo; III. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 190,80 zł (sto dziewięćdziesiąt złotych 80/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. wyrokowi w pkt I i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. /-/ SSR Piotr Żywicki Sygn. akt I C 2022/16

UZASADNIENIE

Powód – (...) S.A. z siedzibą w P. - wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 7.893,95 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu. Uzasadniając swoje roszczenie wskazał, że w dniu 12.11.2014r. udzielił stronie pozwanej pożyczki w wysokości 5263 zł, wraz kwotą zaś ta zobowiązała się do zwrotu kwot pożyczki oraz dodatkowo kwoty 3592,04 zł tytułem opłaty za obsługę pożyczki w domu i kwoty 305,46 zł tytułem oprocentowania pożyczki. Łącznie pozwana miała spłacić kwotę 9160,50 zł w 62 tygodniowych ratach.

Powód rozliczył dokonane przez stronę pozwaną wpłaty w łącznej kwocie 2100 zł. Ponieważ strona pozwana nie uiszczała dalszych rat powód wypowiedział umowę i zażądał od strony pozwanej kwoty dochodzonej pozwem. Pozwana – J. K. – nie odpowiedziała na pozew, nie stawiła się również na rozprawę. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód w dniu 12.11.2014r. udzielił stronie pozwanej pożyczki w wysokości 5263 zł. Strona pozwana zobowiązała się do zwrotu łącznie kwoty 9160,50 zł. Zgodnie z umową, opłatę za obsługę pożyczki w domu ustalono na kwotę 3592,04 zł, tj. 89,90 % kwoty wypłaconej pozwanemu (tj. kwoty 4000 zł).

Pożyczki udzielono na okres 62 tygodni. Powód rozliczył wpłaty pozwanego na poczet pożyczki. (bezsporne, por. umowa pożyczki – k. 10-11) W związku z niewywiązaniem się z postanowień umownych powód wypowiedział umowę. Przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego, powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty. (dowód: wypowiedzenie umowy z wezwaniem do zapłaty k.

12)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w części. W sprawie wydany został wyrok zaoczny, w związku z niestawieniem się pozwanego na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, na podstawie art. 339 § 1 k.p.c. Zgodnie z art. 339 § 2 k.p.c. w powyższym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Odpowiedzialność pozwanej względem powoda wynika z art. 3 ust.

1. ustawy o kredycie konsumenckim, z dnia 12 maja 2011 r. (Dz.U.2011.126.715), w której przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, w zw. z art. 720 k.c., z którego wynika obowiązek zwrotu przez pożyczkobiorcę otrzymanych sum. Z uwzględnieniem zastrzeżeń wynikających z przepisów wyżej wskazanych ustaw strony mogą, zgodnie z brzmieniem art. 353 1 k.c., ułożyć stosunek prawny według swojego uznania.

Jak wynika z twierdzeń pozwu oraz załączonych dokumentów pozwana nie zwróciła powodowi żądanej kwoty z tytułu zawartej umowy pożyczki. Tym samym zgodnie z powołanymi wyżej przepisami obowiązek zwrotu kwoty wynikającej z zadłużenia co do zasady nie budzi wątpliwości. Jednakże żądanie powoda w zakresie dochodzenia kosztów za obsługę pożyczki w domu w kwocie określonej przez powoda uznano za sprzeczne ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem prawa do wynagrodzenia (art. 5 kc) Koszty za obsługę pożyczki w domu byłyby w tym wypadku zbyt wysokie w stosunku do kwoty rzeczywiście wypłaconej pozwanej, jak również wygórowane w stosunku do kosztów i nakładów pracy poniesionych przez powoda.

Wskazać bowiem należy, że stanowiły 89,80 kwoty wypłaconej pożyczki. Wynagrodzenie za udzielenie pożyczki jest przewidziane w postaci odsetek i musi rekompensować pożyczkodawcy wszystkie koszty związane z udzieleniem pożyczki. Koszty przekraczające wysokość określonych w umowie odsetek mogą być przyznane wyjątkowo i jedynie po wykazaniu, że nie dochodzi w ten sposób do rażącego obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Tym samym uznać należało, że ustalone przez powoda wynagrodzenie za obsługę w domu stanowiło kwotę rażąco wygórowaną, które powinno na podstawie art. 5 kc podlegać miarkowaniu do wysokości 20%.

Podkreślić przy tym należy, iż wysokość na poziomie 20% ustalono tylko w związku z brakiem inicjatywy po stronie pozwanej. Od kwoty dochodzonej w pozwie należało zatem odjąć koszt obsługi pożyczki w domu i dodać jej 20% (tj. 7.893,95 zł – 3592,04 zł + 718,41 zł = 5.020,22 zł). W tych warunkach wobec braku innych twierdzeń i dowodów należało na podstawie zawartej przez strony umowy pożyczki oraz art. 720 k.c. powództwo uwzględnić do wyżej wskazanej kwoty (pkt I wyroku). Od powyższego należało zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty na podstawie art. 481 § 1 i 2 i art. 482 k.c. W pozostałym zakresie, na podstawie przedstawionej argumentacji, powództwo podlegało oddaleniu (pkt II wyroku).

O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 100 kpc. Ponieważ powód wygrał sprawę w 63,60 %, należało zasądzić na jego rzecz od pozwanej kwotę 190,80 zł. Rozstrzygniecie w pkt IV wyroku oparto o art. 333 §1 pk 3 kpc. /-/ SSR Piotr Żywicki