Plaintiff's claim dismissed due to insufficient evidence and failure to prove loan contract validity.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of a loan amount and associated penalties in a default judgment. The plaintiff failed to provide sufficient evidence to prove the existence of the loan contract and the exact debt amount, while also missing the defendant's presence at the hearing. Consequently, the court rejected the plaintiff's assertions as raising justified doubts and ruled that the burden of proof remained unmet.
Legislator headnote
AI generatedArt. 207 § 6 k.p.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: In default judgments, plaintiff's assertions are accepted only if they do not raise justified doubts; failure to prove the existence of the debt or the contract results in dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 2160/15 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Legionowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Natalia Piasta-Serafin Protokolant: Sebastian Śliwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. w Legionowie sprawy z powództwa (...) (...) w W. przeciwko W. M. o zapłatę I. oddala powództwo; II. obciąża powoda kosztami procesu. Sygn. akt C 2160/15 upr.
UZASADNIENIE
Powód (...) (...) z siedzibą w W. wniósł do tutejszego Sądu przeciwko W. M. pozew o zapłatę kwoty 2479,00 zł z odsetkami umownymi od kwoty 2405,20 zł w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku oraz ustawowymi od kwoty 73,80 zł, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł. W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż na dochodzoną kwotę wynika z niespłaconego przez pozwaną kredytu gotówkowego, zaciągniętego w dniu 7 września 2007r. u poprzednika prawnego powoda (...) Bank SA (następnie (...) Bank SA).
Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 kwietnia 2015 r. (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zawarła z (...) (...) z siedzibą w W. reprezentowanym przez Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych (...) S.A umowę rozporządzającą przelewu wierzytelności. Jak wynika z treści umowy przelewu wierzytelności, przedmiotem przelewu były wierzytelności wyszczególnione w Załączniku nr 1 (k. 13 i n. umowa przelewu wierzytelności). Dnia 22 kwietnia 2015 r. (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystosował do zawiadomienie informujące, że (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. dokonał sprzedaży przysługującej mu wierzytelności z tytułu umowy Kredyt gotówkowy nr (...) na rzecz (...) (...) z siedzibą w W. bez wskazania kwoty przelanych wierzytelności (k. 35 zawiadomienie).
W dniu 5 maja 2015 r. (...) S.A. sporządził w imieniu (...) (...) z siedzibą w W. wezwanie do zapłaty kwoty 2843,81 zł skierowane do pozwanej z wyszczególnieniem tytułów zobowiązania (k. 33 wezwanie do zapłaty). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów złożonych do akt sprawy przez powoda. Sąd na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. postanowił pominąć dowody z dokumentów złożone przy piśmie powoda złożonym w dniu 6 czerwca 2016r. (data prezentaty), tj. umowy prostej pożyczki, karty informacyjnej, wniosku o udzielenie pożyczki, bankowego tytułu egzekucyjnego wraz z wnioskiem o nadaniu klauzuli wykonalności, wnioskiem o wszczęcie egzekucji, wykazu wierzytelności, ponieważ nie wykazano, że powyższe dokumenty nie mogły być złożone wraz z pozwem, a ich dopuszczenie wiązałoby się z koniecznością odroczenia rozprawy (k. 64, protokół z rozprawy).
Podstawą powyższego był art. 207 § 6 k.p.c. Dokumenty zostały złożone 2 dni przed rozprawą, a pozwana mieszka w Ł. i nie stawiła się na rozprawę (k. 64, protokół z rozprawy). Podstawą powyższego był art. 207 § 6 k.p.c. Zgodnie z dyspozycją przytoczonego artykułu Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba, że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności.
W tej sprawie należy stwierdzić, iż złożone w dniu 6 czerwca 2016 roku pismo zawierające wnioski dowodowe jest pismem spóźnionym. Odstęp czasowy pomiędzy datą wpływu tych wniosków, a dniem wniesienia pozwu wynosi ponad 6 miesięcy. Ponadto w rzeczonym piśmie nie wskazano przyczyn takiego stanu rzeczy. Niniejsze pismo wpłynęło 7 dni przed rozprawą a pozwana, która nie była obecna na rozprawie w dniu 8.06.2016 roku zamieszkuje w Ł. Dopuszczenie zawnioskowanych dowodów wiązałoby się zatem z koniecznością odroczenia rozprawy w celu dostarczenia ich pozwanej.
To z kolei stoi w sprzeczności za zasadami ekonomiki procesowej i szybkości postępowania oraz dyspozycją artykułu 207 paragraf 6 KPC. Oczywistym jest, że w zaistniałej sytuacji przedłużyłoby to postępowanie w sposób nieuzasadniony. W związku z tym Sąd postanowił pominąć dowody z tych dokumentów. Powinny były zostać wskazane w pozwie, ponieważ są dowodem na zasadność roszczenia. Negatywne konsekwencje, tj. brak udowodnienia obciąża powoda. Należy też wskazać, że już w pozwie wiedział, że stanowią one dowód jego roszczeń.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na fakt, iż powód nie wykazał dochodzonych pozwem kwot ani co do zasady ani co do wysokości. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Powód powinien udowodnić okoliczności określone w art. 509 k.c. i art. 510 § 1 k.c. dotyczące elementów przedmiotowo istotnych umowy przelewu, jej ważności oraz skuteczności.
Zgodnie z art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Zgodnie zaś z art. 511 k.c. jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. W niniejszej sprawie nie załączono do pozwu wystarczających dowodów, z których wynikałoby, iż wierzytelność przysługująca pierwotnie (...) Bank S.A. wobec pozwanej została przeniesiona na powoda.
W szczególności, jak wynika z treści umowy przelewu wierzytelności z dnia 22 kwietnia 2015 r., przedmiotem przelewu były wierzytelności wyszczególnione w Załączniku nr 1, którego powód nie załączył do przedmiotowej umowy przelewu wierzytelności. Tym samym powód nie wykazał, jakie wierzytelności, w jakiej wysokości i w stosunku do kogo były przedmiotem umowy przelewu. Wskazać należy, iż pismo stanowiące zawiadomienie pozwanej o tym, że przelew wierzytelności miał miejsce oraz wezwanie pozwanej do zapłaty określonej kwoty pieniężnej może wprawdzie świadczyć o tym, że następstwo takie miało miejsce, jednak na tej tylko podstawie Sąd nie jest w stanie ocenić, czy istotnie doszło do przeniesienia tej konkretnej wierzytelności i w wysokości określonej w pozwie, na rzecz powoda.
Trzeba też wskazać, że kopia załączonej umowy zawiera liczne wykreślenia. Część jej postanowień została wymazana. W ich miejscu znajdują się białe plamy. Nie wiadomo co zostało usunięte i czy nie są to postanowienia istotne z punktu widzenia oceny skuteczności przelewu. Powyższe obciąża powoda. Nie przedstawiając Sądowi kompletnego dokumentu naraża się na negatywne konsekwencje wynikające z braku udowodnienia (art. 6 kc). Powód nie wykazał nadto zasadności i wysokości roszczenia dochodzonego w niniejszym postępowaniu.
Wynika to zaś z faktu, że nie złożono do akt sprawy pierwotnej umowy zawartej w dniu 7 września 2007r. pomiędzy pozwaną a (...) Bankiem S.A., na którą to powód powoływał się w uzasadnieniu pozwu. Wobec tego nie wykazano istnienia wierzytelności, a w konsekwencji daty wymagalności roszczenia, ani też wysokości odsetek. W szczególności, że w uzasadnieniu pozwu powód wskazuje, że roszczenie wynika z umowy kredytu, a przy piśmie z dnia 31 maja 2016r. złożono umowę pożyczki. Nie ma więc jasności jaki stosunek prawny łączył te dwa podmioty.
Poza tym Sąd nie był w stanie zweryfikować dochodzonych pozwem kwot ani tego, czy mają one oparcie w łączących pozwanego z pierwotnym wierzycielem postanowieniach umownych. Skoro nie jest znana Sądowi treść postanowień umownych nie było możliwości ustalenia, czy pozwana powinna zwrócić powodowi opisane w pozwie kwoty oraz czy są one żądane przez powoda od pozwanej zasadnie, czy też może określone zostały w arbitralny sposób. Powyższe jest istotne ponieważ powód dochodzi zapłaty, m.in. z tytułu zaległych odsetek karnych, a nie jest znana ani ich wysokość ani zasady naliczania ani termin wymagalności roszczenia.
Trzeba przypomnieć, że Sąd na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. postanowił pominąć dowody z dokumentów złożone przy piśmie powoda z dnia 31 maja 2016 r., ponieważ nie wykazano, że powyższe dokumenty nie mogły być złożone wraz z pozwem, a ich dopuszczenie wiązałoby się z koniecznością odroczenia rozprawy (k. 64, protokół z rozprawy). Podstawą powyższego był art. 207 § 6 k.p.c. Negatywne konsekwencje obciążają powoda (art. 6 k.c.). Na marginesie należy wskazać, że powód sam nie jest pewien jaka jest podstawa faktyczna jego żądania.
W uzasadnieniu pozwu powoływał się na umowę kredytu, a przy piśmie z dnia 31 maja 2016r. wnosił o dopuszczenie dowodu z umowy pożyczki. Wobec tego jego twierdzenia są tym bardziej wątpliwe. Wyrok w niniejszej sprawie wydawany był w trybie zaocznym, zaś w sytuacji tego rodzaju, zgodnie z art. 339 § 2 k.p.c. przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W ocenie Sądu rozważania poczynione powyżej prowadzą do wniosku o tym, że twierdzenia powoda zawarte w pozwie budzą uzasadnione wątpliwości, zatem nie mogły zostać uznane za prawdziwe tylko dlatego, że pozwany nie wypowiedział się co do nich w toku procesu. W art. 339 § 2 k.p.c. nie chodzi bowiem o prawne domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda, gdyż domniemania prawne wiążą sąd (art. 234 k.p.c.). W omawianym przypadku związanie nie zachodzi, skoro Sąd ocenia, czy okoliczności nie budzą uzasadnionych wątpliwości albo nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Chodzi tu raczej o fikcję albo domniemanie przyznania okoliczności faktycznych przez pozwanego (por. orzeczenie SN z dnia 5 lipca 1958 r., 3 CR 448/58, RPEiS 1959, z. 3, s. 346). Sąd w niniejszej sprawie nie był zatem zobligowany do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Inną kwestią jest zaś, że dowody podane przez powoda okazały się niewystarczające do uwzględnienia powództwa. Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy.
Ponadto niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Czy oświadczenia powoda uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. m.in. wyrok SN z dnia 7 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, LEX nr 7094). Mając na uwadze, że powód nie udowodnił kwot dochodzonych pozwem, jak również nie wykazał bez żadnych wątpliwości legitymacji procesowej czynnej w tym procesie, Sąd oddalił powództwo w całości.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., obciążając nimi w całości powoda, jako stronę przegrywającą sprawę.