Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1155/16 AI generated

Appeal allowed: Court reversed default judgment on 300zł claim due to lack of reasonable doubt under Art. 339§2 k.p.c.

Case Number III Ca 1155/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal reversed the District Court's default judgment regarding a 300zł portion of the plaintiff's claim. The plaintiff argued the lower court erred by not accepting undisputed facts about an additional loan payment, while the defendant contended the claim was procedurally flawed. The appellate court held that the plaintiff's assertions regarding the single loan contract covering both amounts did not raise reasonable doubts, thus validating the full claim under the presumption of truth for facts.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 505 § 3 pkt 2 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; Art. 100 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: In default judgments, the court must accept the plaintiff's factual assertions unless they raise reasonable doubts; a single loan contract covering multiple payments validates a combined claim without procedural expansion.

Keywords

AI generated
default judgment presumption reasonable doubt standard loan contract validity procedural expansion rules costs allocation ratio appeal admissibility undisputed facts

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 2 k.p.c.
Wobec więc tego, że działanie art. 339 § 2 k.p.c. nie rozciąga się na dziedzinę prawa materialnego, obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenie strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.
Art. 505 § 3 pkt 2 k.p.c.
Należy podnieść, że stosownie do art. 505 3 § 2 k.p.c.
Art. 386 § 1 k.p.c.
Art. 100 k.p.c.
Za pierwszą instancję Sąd Okręgowy orzekł o kosztach w oparciu o treść art. 100k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania drugą instancję Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 98§1 k.p.c.
art. 339§2 k.p.c
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 339§2 k.p.c.
art. 386 §1 k.p.c
art. 98§1 k.p.c
O kosztach postępowania drugą instancję Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 98§1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
Izba Cywilna SN z dnia 31 marca 1999 I CKU 176/97

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1155/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 13 kwietnia 2016r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi (1) zasądził od K. H. na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka (...) akcyjna spółka jawna z siedzibą w W. kwotę 576,36zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 26 marca 2015r. do dnia zapłaty, przy czym za okres od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty w wysokości nie większej niż odsetki maksymalne za opóźnienie, jak również kwotę 122,58zł tytułem zwrotu kosztów procesu; (2) oddalił powództwo w pozostałym zakresie; (3) nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności.

Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżył go w części oddalającej powództwo co do kwoty 300zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 339§2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo w części bez wykazania, iż okoliczności przez powoda budzą uzasadnione wątpliwości, których następstwem było wydanie wyroku oddalającego powództwo w części, podczas gdy przedstawione przez powoda dokumenty w sposób jednoznaczny poświadczają fakt, iż powodowi przysługuje roszczenie należności głównej w kwocie 800zł.

Wskazując na powyższe wnosił o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem wraz z odsetkami od dnia wskazanego w pozwie do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie wnosił o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Trafne są zarzuty apelacyjne naruszenia w zaskarżonym zakresie art. 339§2 k.p.c. Przy czym należy zaznaczyć, że powód zaskarżył wyrok tylko w części oddalającej powództwo w zakresie kwoty 300zł wraz z odsetkami od dnia wskazanego w pozwie. Sąd Okręgowy odniesie się tylko do tej części zaskarżenia pomimo, iż ostatecznie powód we wnioskach końcowych wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem wraz z odsetkami od dnia wskazanego w pozwie do dnia zapłaty.

Należy podnieść, że prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do wydania wyroku zaocznego, bowiem pozwany nie stawił się na rozprawę. Zgodnie z art. 339§2 k.p.c. w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Należy tu przytoczyć, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego -Izba Cywilna z dnia 31 marca 1999 I CKU 176/97 przewidziane w art. 339 § 2 KPC domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego.

Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe i to tylko wówczas, gdy twierdzenia powoda nie budzą uzasadnionych wątpliwości (por, uzasadnienie SN z 18.2.1972 r., III CRN 539171, OSNCP 1972, z. 7-8, poz.150). Wobec więc tego, że działanie art. 339 § 2 k.p.c. nie rozciąga się na dziedzinę prawa materialnego, obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenie strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania. Przepis art. 339 § 2 k.p.c. przewiduje domniemanie zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy (wyr.

SN z 6.6.1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. 1997 - wkładka, Nr 10, poz. 44). Oznacza to, że sąd wydając wyrok zaoczny nie dokonuje weryfikacji prawdziwości twierdzeń o faktach przytoczonych przez powoda, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W świetle przedstawionych przez powoda dowodów, należało uznać, że twierdzenia powoda co roszczenia o zapłatę należności głównej w kwocie 300 zł nie budziły wątpliwości. Nie uprawnione było twierdzenie Sądu, że powód dokonał rozszerzenia powództwa o przedmiotową kwotę.

Należy podnieść, że od razu w pozwie powód dochodził kwoty 800 zł tytułem niespłaconej kwoty pożyczki. Co prawda do pozwu załączył pierwotnie dowód przelania na konto pozwanej kwoty 500zł, jednakże później do pisma procesowego z dnia 21 marca 2016r. załączył dowód przelania na konto pozwanej dodatkowo kwoty 300 zł ( k.37). Należy podnieść, że stosownie do art. 505 3 § 2 k.p.c. w postępowaniu uproszczonym dopuszczalne jest połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie tylko wtedy gdy wynikają z tej samej umowy lub umów tego rodzaju.

Jak wynika z dowodów w postaci poleceń przelewów kwot 500 zł i 300zł kwoty te zostały pozwanej wypłacone w ramach tej samej umowy pożyczki. Również okoliczności faktyczne przytoczone w pozwie przez powoda wskazują, że roszenie powoda wynikało z tej samej umowy. Tak więc z całą pewnością na podstawie twierdzeń powoda można było wywnioskować, że pozwana zobowiązała się do zapłaty kwoty wynikającej z umowy pożyczki opiewającej również dodatkowo na kwotę 300 zł. Pozwana pożyczyła od powoda łącznie kwotę 800zł.

Sąd Okręgowy uznał, że błędnie Sąd Rejonowy nie przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie dotyczących udzielenia pozwanej w ramach tej samej umowy pożyczki dodatkowo kwoty 300zł , bowiem nie budziły te okoliczności uzasadnionych wątpliwości w zakresie żądania również zapłaty kwoty 300zł z odsetkami oznaczonymi jak pozwie i dlatego też na podstawie art. 386 §1 k.p.c. w zw. art. 505 10 i 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. Konsekwencją zamiany wyroku jest również zmiana rozstrzygnięcia o kosztach.

Za pierwszą instancję Sąd Okręgowy orzekł o kosztach w oparciu o treść art. 100k.p.c. stosunkowo je rozdzielając. Powód wygrał proces w 82% dlatego też w takiej proporcji należy mu się zwrot. Na koszty postępowania za pierwszą instancję złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 30,00zł i wynagrodzenie pełnomocnika powoda za pierwszą instancję w kwocie 180zł.i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda ustalono na podstawie § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461).

W związku z tym, że powód wygrał proces w 82% należy mu się zwrot kosztów od pozwanej w kwocie 186,16 zł. O kosztach postępowania drugą instancję Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 98§1 k.p.c. mając na względzie wynik sprawy. Apelacja powoda została uwzględniona w całości. Na koszty tego postępowania złożyły się: opłata od apelacji w kwocie 30,00zł i wynagrodzenie pełnomocnika powoda za drugą instancję w kwocie 120zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda, została ustalona w oparciu o §10 ust 1 pkt 1 w zw. z §2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji w oparciu o powołane powyżej przepisy prawa.