Court acquits driver of traffic violation because illegal road sign installation by unauthorized entity negates legal basis for penalty.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal overturned the lower court's guilty verdict, acquitting the defendant of a traffic violation. The defendant argued that the traffic sign prohibiting two-way traffic was installed by an unauthorized entity and in violation of technical regulations. The appellate court found that the lower court failed to resolve these legal doubts in the defendant's favor, ruling that non-compliance with an illegal sign does not constitute a violation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 92 § 1 kw; Art. 5 § 2 kpk; Art. 8 kpw; Art. 7 kpk; Art. 437 § 2 kpk; Art. 109 § 2 kpw; Art. 118 § 2 kpw: Non-compliance with a traffic sign installed by an unauthorized subject or without proper procedure does not constitute a violation, as the legality of the sign is a prerequisite for criminal liability.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 1559/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2016r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski Protokolant: st. sekr. sądowy Daria Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016r. sprawy M. S. obwinionego z art. 92 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sadu Rejonowego w (...) z dnia 10 sierpnia 2016r. sygn. II W 20/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionego M. S. uniewinnia od popełnienia zarzuconego mu czynu, II. koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. SSO Ryszard Małachowski Sygn. akt IV Ka 1559 / 16
UZASADNIENIE
M. S. został obwiniony o to, że w dniu 10 listopada 2015r., około godziny 8:05, w Ł., na ul. (...), kierując samochodem marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), nie zastosował się do znaku B - 1 „ zakaz ruchu w obu kierunkach ”, to jest o czyn z art. 92 § 1 kw. Sąd Rejonowy w (...) wyrokiem z dnia10 sierpnia 2016r., sygn. II W 20 / 16, uznał M. S. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 100,- zł. Nadto zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,- zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30,- zł tytułem opłaty.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego. Zaskarżając wyrok w całości skarżący orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że obwiniony nie stosując się do znaku B – 1 „ zakaz ruchu w obu kierunkach ”, wypełnił znamiona wykroczenia z art. 91 § 1 kw, w sytuacji gdy w/w znak został umieszczony przez nieuprawniony do tego podmiot oraz w sposób niezgodny z warunkami umieszczania takich znaków na drogach, wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r., ( Dz.
U., z 2003r., nr 220, poz. 2181 ) w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Podnosząc taki zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego i wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzuconego mu czynu ( kwalifikowanego z art. 92 § 1 kw, a nie jak zapewne omyłkowo wskazał w zarzucie skarżący – art. 91 § 1 kw ) okazały się uzasadnione. Sąd Rejonowy procedując w przedmiotowej sprawie zgromadził kompletny materiał dowodowy, dający podstawę do merytorycznego rozstrzygnięcia w kwestii zawinienia obwinionego, jednakże wadliwie, bo w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw oceniając przeprowadzone dowody uznał winę M.
S.. Nie budzący wątpliwości ustaleniem jest fakt, że obwiniony w dniu 10 listopada 2015r. wjechał kierowanym przez niego samochodem V. (...) na teren Szkoły Podstawowej Nr (...), przy ul. (...) w Ł.. Bezsprzecznym jest także to, że przed wjazdem na teren szkoły umieszczony był znak B – 1 „ zakaz ruchu w obu kierunkach ” z zastrzeżeniem, że nie dotyczy on pracowników szkoły i osób korzystających z centrum rehabilitacji. Przy czym obwiniony nie należał do podmiotów objętych tym wyłączeniem. W toku postępowania dowodowego Sąd Rejonowy zasadnie powziął wątpliwości co do legalności okoliczności umieszczenia przedmiotowego znaku.
W tym celu zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Ł. oraz do Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr (...) w Ł. o informacje w tym zakresie. Jednakże z informacji Starostwa Powiatowego wynikało, że znak B – 1 usytuowany przy drodze wjazdowej do Szkoły nie został ustawiony na mocy decyzji Starosty, ponieważ nie jest to droga publiczna. Z kolei Dyrektor Szkoły w swojej odpowiedzi stwierdził, że sprawa ustawienia znaku „ załatwiana była na poziomie Urzędu Miasta Ł. ”. Z kolei Burmistrz Ł. w odpowiedzi na pismo Sądu Rejonowego w tej kwestii stwierdził, że również nie występował do zarządzającego ruchem o ustawienie spornego znaku, ponieważ jest to droga publiczna.
Podobnie jak Starosta (...) wskazał jako uprawnionego do ustawienia znaku – właściciela terenu. Tak uzyskane przez Sąd Rejonowy informacje nie dały odpowiedzi na pytanie, kto, kiedy oraz czy przy spełnienia warunków określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dn. 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i warunków ich umieszczania na drogach ( Dz. U., nr 220, poz. 2182 z późn. zm. ) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31 lipca 2002r., w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz.
U., nr 170, poz. 1393 z późn. zm. ), jak też rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dn. 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem ( Dz. U., nr 177, poz. 1729 ), umieścił znak B – 1 przed wjazdem na teren Szkoły Podstawowej Nr (...). W tych zaś okolicznościach Sąd Rejonowy winien był powziąć wątpliwość co do legalności tego znaku. W badanej sprawie istniejące obiektywnie wątpliwości Sąd meriti wbrew regule określonej w art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw ustalając zawinienie M.
S. rozstrzygnął na jego niekorzyść. Tymczasem nie stanowi wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw niepodporządkowanie się dyrektywie wynikającej ze znaku drogowego ustawionego przez podmiot nieuprawniony lub bez zachowania obowiązującej procedury, bowiem warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 92 § 1 kw jest legalny charakter tego znaku ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2016r., V KK 34 / 16, OSNKW 2016 / 5 / 33 ). Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw zmienił zaskarżony wyrok uniewinniając M.
S. od popełnienia zarzuconego mu czynu. O kosztach postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpw. SSO Ryszard Małachowski