Social security court dismissed pension appeal due to lack of proof for 15 years of special conditions employment.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the applicant's appeal regarding his right to early retirement. The applicant claimed he worked under special conditions for 15 years, but the court found no evidence proving this specific requirement was met. The court ruled that the applicant's varied tasks did not constitute continuous full-time work under special conditions as required by law.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach: Praca w warunkach szczególnych wymaga wykonywania jej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a nieprzerwanie wykonywane inne zadania nie mogą być zaliczane do tego okresu.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III U 556/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Anna Kicman Protokolant st. sekretarza sądowy Agnieszka Radochońska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. w Przemyślu na rozprawie sprawy T. Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o emeryturę na skutek odwołania T. Ż. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 27 lipca 2016 r. nr (...) o d d a l a odwołanie. Sygn. akt III U 556/16
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 10 października 2016 r. Decyzją z dnia 27 lipca 2016 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy T. Ż. prawa do emerytury. W podstawie prawnej decyzji powołano ogólnie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016, poz. 887) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r.
Nr 8, poz. 43 ze zm.). W uzasadnieniu organ rentowy powołał się na treść art. 184 ustawy emerytalnej w związku z § 4 powołanego rozporządzenia, z których wynika, iż ubezpieczonemu urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r. emerytura przysługuje, jeżeli spełnił łącznie następujące warunki: - osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, - nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem zakładu, na dochody budżetu państwa, - w dniu wejścia w życie przepisów ustawy emerytalnej, tj. 1 stycznia 1999 r. osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat dla mężczyzn, w tym okres zatrudnienia w szczególnych warunkach, wykonywanego stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy, wynoszący co najmniej 15 lat.
Organ rentowy wyjaśnił, że odmówił przyznania emerytury, bowiem wnioskodawca nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Zakład wskazał, że wnioskodawca nie przedłożył żadnego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Na dzień 1 stycznia 1999 r. Zakład przyjął za udowodnione okresy nieskładkowe w wymiarze 4 miesięcy i 14 dni oraz składkowe w wymiarze 26 lat i 8 dni, tj. łącznie 26 lat, 4 miesiące i 22 dni. Wnioskodawca T. Ż. w dniu 10 sierpnia 2016 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej zmianę.
W uzasadnieniu podał, że w okresie zatrudnienia w Zakładzie Rolnym (...) w M. od 16 lutego 1977 r. do 31 maja 1992 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu Zakład podniósł, iż wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie pracy w szczególnych warunkach. Przedłożona dokumentacja w tym świadectwo pracy, z okresu zatrudnieni w PGR Zakładzie Rolnym (...), nie zawiera adnotacji o zatrudnieniu w warunkach szczególnych w spornym okresie.
Wynika z niego jedynie, że w okresie od 16 lutego 1977 r. do 31 maja 1992 r. wnioskodawca zajmował stanowisko montera instalacji wod-kan i co. Dlatego też, brak było podstaw do uwzględnienia żądania wnioskodawcy i przyznania mu prawa do emerytury. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca T. Ż., urodzony dnia (...), z zawodu monter instalacji wod.-kan., co. i gaz, w dniu 18 lipca 2016 r. złożył wniosek o emeryturę, w którym oświadczył, że jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i wniósł jednocześnie o przekazanie zgromadzonych na rachunku środków, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
We wniosku powołał się na dokumentację zamieszczoną w aktach kapitałowych, a nadto dołączył dodatkowe dokumenty potwierdzające okresy składkowe i nieskładkowe. Decyzją z dnia 27 lipca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury, bowiem nie został udowodniony wymagany 15 - letni okres pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zakład przyjął za udowodnione okresy nieskładkowe w wymiarze 4 miesięcy i 14 dni oraz składkowe w wymiarze 26 lat, 4 miesięcy i 22 dni, tj.
łącznie 26 lat, 4 miesiąc i 22 dni. Dowód: - wniosek o emeryturę z dnia 18.07.2016 r., - dokumenty potwierdzające okresy składkowe i nieskładkowe, - decyzja ZUS O/R. z dnia 27.07.2016 r. w aktach organu rentowego. Sąd ustalił, że wnioskodawca T. Ż. w okresie od 16 lutego 1977 r. do 31 maja 1992 r. był zatrudniony w Państwowym Gospodarstwie Rolnym M. na stanowisku montera instalacji wod.-kan. i co. W skład (...) wchodziło 8 zakładów rolnych. Do obowiązków wnioskodawcy należały wszelkie remonty i naprawy instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania we wszystkich zakładach rolnych.
Wnioskodawca zajmował się również remontowaniem kotłów i pieców, zakładał instalacje wodne i centralnego ogrzewania. Pracował również w wykopach (1,70 m) przy zakładaniu rur, doprowadzaniu wody. Do obowiązków wnioskodawcy należało też udrażnianie studzienek kanalizacyjnych oraz naprawa mechanicznych zgarniaczy obornika zainstalowanych w oborach i chlewniach. Ponadto wymieniał i naprawiał dojarki, grzejniki. Wnioskodawca pracował również przy spawaniu. Dowód: - akta osobowe z okresu zatrudnienia wnioskodawcy w PGR M., - zeznania świadków: - S. M., k. 25 - T.
W., k. 25 - zeznania wnioskodawcy, k. 25 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego oraz archiwalnej dokumentacji osobowej wnioskodawcy z okresu jego zatrudnienia w PGR M., których domniemanie prawdziwości wynika z art. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków S. M. i T. W., jako logiczne, spójne, wzajemnie się uzupełniające. Sąd dał wiarę nadto zeznaniom wnioskodawcy na okoliczność jego pracy w PGR M..
Przesłuchani w sprawie świadkowie, z uwagi na to, iż byli współpracownikami T. Ż. mieli bezpośrednie wiadomości o tym, w jakim charakterze pracował wnioskodawca i co należało do jego obowiązków.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie wnioskodawcy T. Ż. należy uznać za nieuzasadnione. Na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2 art. 184). Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 2 i 3.
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2). Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32).
Przepisy dotychczasowe to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) - pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia.
Bezspornym jest, iż wnioskodawca T. Ż. w dniu 26 marca 2015 r. ukończył wymagany wiek 60 lat dla mężczyzn, na dzień 1 stycznia 1999 r. wykazał ogólny staż pracy wynoszący co najmniej 25 lat, a ponadto oświadczył, że jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i wniósł o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku na dochody budżetu państwa. Istotą sporu w niniejszej sprawie w rezultacie była kwestia ustalenia, czy wnioskodawca był zatrudniony co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że wnioskodawca T.
Ż. w okresie pracy w Państwowym Gospodarstwie Rolnym M. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach. Wskazać należy, iż wprawdzie czynności spawacza, czy roboty wodnokanalizacyjne oraz budowa rurociągów w głębokich wykopach, które wnioskodawca niewątpliwie wykonywał, mogłyby zostać uznane jako praca w szczególnych warunkach, to jednak podkreślenia wymaga, że muszą być one wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast wnioskodawca wykonywał różne prace w zależności od potrzeb.
Chociażby naprawiał zgarniacze obornika, wymieniał i naprawiał dojarki, grzejniki. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 lipca 2014 r., III AUa 334/14). Nie jest dopuszczalne uwzględnianie przy ustaleniu okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika.
Jednocześnie wskazać należy, że Sąd nie prowadził postępowania na okoliczność charakteru pracy wnioskodawcy w okresie od 18 sierpnia 1972 r. do 14 lutego 1977 r. w (...) Przedsiębiorstwie (...) w R., ponieważ okres ten byłby nie wystarczający do przyznania prawa do emerytury z art. 184 ustawy emerytalnej. W konsekwencji T. Ż. nie legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa, odwołanie wnioskodawcy należało oddalić, o czym orzeczono w sentencji wyroku.