Legislator Case Law & Legislation
III U 299/16 AI generated

Social Security Court grants pension to firefighter proving special conditions work period via witness testimony.

Case Number III U 299/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court reversed the Social Insurance Institute's denial of a pension, granting the applicant rights starting January 1, 2016. The applicant argued that his time as a firefighter and heavy truck driver constituted special working conditions, while the Institute rejected this based on insufficient documentary evidence and a discrepancy in his parents' farm records. The court ruled that while employers issue certificates based on documentation, the social security court may utilize additional evidence, including witness testimony, to verify the existence of special working conditions periods.

Legislator headnote

AI generated

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: Although employers issue employment certificates based on documentation, the social security court may verify special working conditions periods using additional evidence, including witness testimony, when documentary proof is insufficient.

Keywords

AI generated
special working conditions pension entitlement witness testimony evidence firefighter employment social security court procedure

Cited Legislation

AI generated
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 32 w związku z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
i spełnia wszelkie pozostałe przesłanki do nabycia prawa do emerytury przewidziane w przepisie art. 32 w związku z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
art. 477 14 § 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 477 14 § 2 k.p.c., związku z powołanymi wyżej przepisami prawa Sąd orzekł jak sentencji wyroku.

Cited Case Law

AI generated
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 1984 r. (III UZP 48/84 LEX nr 14630)
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 1984 r. (III UZP 48/84 LEX nr 14630) wskazał również, iż w świetle 2 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III U 299/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący SSO Anna Kicman Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Kowalska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. w Przemyślu na rozprawie sprawy H. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o emeryturę na skutek odwołania H. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 10 marca 2016 r., znak: (...) i z dnia 13 kwietnia 2016 r., znak: (...) oraz z dnia 10 czerwca 2016 r., znak: (...) zmienia zaskarżone decyzje w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy H. W. prawo do emerytury począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. Sygn. akt III U 299/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r. Decyzją z dnia 10 marca 2016 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy H. W. prawa do emerytury. W podstawie prawnej decyzji organ rentowy powołał ogólnie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) oraz ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.

U. z 2015 r. poz. 748). Zakład odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury, ponieważ do dnia 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz 25 letni okres składkowy i nieskładkowy. Organ rentowy nie uznał wnioskodawcy, że w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r., tj. zatrudnienia w (...) S.A., będąc zatrudnionym na stanowisku strażaka stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace związane z pożarnictwem, jak również nie uznał, że będąc na stanowisku kierowcy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu uprzywilejowanego lub ciężarowego o masie pow. 3,5 t.

Nie przyjęto również pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 1974 r. do 1977 r., ponieważ z przedłożonych dokumentów tj. zaświadczenia starosty (...) wnika, że gospodarstwo istniało w latach 1971-1973. W odwołaniu z dnia 25 marca 2016 r. wnioskodawca zakwestionował powyższą decyzję przedkładając zaświadczenie wydane przez Starostę (...) oraz wnosząc o jej zmianę i uznanie pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w latach 1974-1977. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy H.

W. prawa do emerytury. Zakład odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury, ponieważ do dnia 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz 25 letni okres składkowy i nieskładkowy. Organ rentowy nie uznał wnioskodawcy, że w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r., tj. zatrudnienia w (...) S.A., będąc zatrudnionym na stanowisku strażaka stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace związane z pożarnictwem, jak również nie uznał, że będąc na stanowisku kierowcy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu uprzywilejowanego lub ciężarowego o masie pow. 3,5 t.

Zakład uznał natomiast wnioskodawcy okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 18 grudnia 1971 r. do 1 maja 1973 r., od 31 marca 1974 r. do 9 września 1974 r. oraz od 12 marca 1977 r. do 14 czerwca 1977 r. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wskazał, iż po rozpatrzeniu nowych dowodów wydał decyzję z dnia 13 kwietnia 2016 r. Odwołał się do treści art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i § 2 z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach.

W dniu 24 maja 2016 r. wnioskodawca przedłożył nowe dowody. Kolejno, decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy H. W. prawa do emerytury. Zakład odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury, ponieważ do dnia 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. wnioskodawca podtrzymał wniesione odwołanie wskazując, iż nie zgadza się z decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca H. W., urodzony (...), w dniu 29 stycznia 2016 r. złożył wniosek o emeryturę, zaznaczając jednocześnie, iż nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Do wniosku dołączył dokumentację potwierdzającą przebieg jego zatrudnienia w tym, m.in. świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 18 stycznia 2016 r. wystawione przez (...) S.A., z którego wynika, iż wnioskodawca był tam zatrudniony w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 9 maja 2011 r. i w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa na stanowisku strażak – kierowca (funkcjonariusz pożarnictwa) – dział XIV, poz. 23, zaświadczenie z dnia 19 stycznia 2016 r. wydane przez Starostę (...) potwierdzające, iż rodzice wnioskodawcy M. i M.

W. posiadali gospodarstwo w latach 1971-1973 we wsi U., oświadczenie o pracy w indywidualnym gospodarstwie rodziców oraz zeznania świadków na wskazaną okoliczność, zaświadczenie wystawione dnia 22 lutego 2016 r. przez (...) S.A., z którego wynika, iż wnioskodawca w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na stanowisku strażak – kierowca (samochód pożarniczy uprzywilejowany (...) 6/32). Ustalony przez organ rentowy wymiar okresów składkowych i nieskładkowych wykazanych przez wnioskodawcę na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 24 lata, 2 miesiące i 27 dni, natomiast staż w szczególnych warunkach wyniósł 14 lat, 4 miesiące i 8 dni.

W rezultacie zaskarżoną decyzją z dnia 10 marca 2016 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy przyznania emerytury. Wnioskodawca przedłożył nadto zaświadczenie Starosty (...) z dnia 22 marca 2016 r., z którego wynika, iż rodzice wnioskodawcy posiadali gospodarstwo rolne we wsi U. w latach 1974-1986. W rezultacie organ rentowy wydał decyzję z dnia 13 kwietnia 2016 r. również odmawiającą wnioskodawcy przyznania emerytury. Dowód: - wniosek o emeryturę z dnia 29.10.2016 r., - świadectwo wykonywani prac w szczególnych warunkach z dnia 18.01.2016 r. wystawione przez (...) S.A., - zaświadczenie Starosty (...) z dnia 19.01.2016 r., - oświadczenie wnioskodawcy wraz z zeznaniami świadków, - zaświadczenie z dnia 22.02.2016 r., - decyzja (...) w R. z dnia 10.03.2016 r. - zaświadczenie Starosty (...) z dnia 22.03.2016 r., - decyzja (...) w R. z dnia 13.04.2016 r. w aktach organu rentowego.

Wykonując zobowiązanie Sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, iż wnioskodawcy H. W. uznano następujące okresy składkowe: - od 2.05.1973r. do 30.03.1974r. - od 10.09.1974r. do 11.03.1977r. - od 15.06.1977r. do 1.04.1980r. - od 2.04.1980r. do 28.02.1990r. - od 1.04.1990r. do 30.06.1991r. - od 2.07.1991r. do 30.09.1991r. - od 10.10.1991r. do 30.11.1991r. - od 1.12.1993r. do 31.12.1998r. w łącznym wymiarze 22 lat, 7 m-cy i 14 dni, okresy nieskładkowe: - od 29.11.1994r. do 3.12.1994r. - od 19.01.1995r. do 18.02.1995r. - od 30.09.1997r. do 29.10.1997r. - od 17.05.1998r. do 7.06.1998r. w łącznym wymiarze 2 miesiące i 29 dni.

Dodatkowo organ rentowy uznał okresy uzupełniające: - od 19.12.1971r. do 1.05.1973r. - od 31.03.1974r. do 9.09.1974r. - od 12.03.1977r. do 14.06.1977r. w łącznym wymiarze 2 lat i 29 dni. Łącznie na dzień 1.01.1999r. organ rentowy uznał za udokumentowany staż pracy w wymiarze 24 lata, 11 miesięcy i 11 dni. Dowód: - pismo ZUS z dnia 16.05.2016 r. – k. 17, Jednocześnie Sąd ustalił, iż w okresie od 1 lutego 1993 r. do 31 grudnia 1994 r. wnioskodawca był zatrudniony w Urzędzie Gminy P. na ¼ etatu na stanowisku kierowca OSP w U.. Wykonując zobowiązanie Sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu dodatkowych środków dowodowych przedłożonych przez wnioskodawcę w dniu 10 czerwca 2016 r. wydał kolejną decyzją, którą to uchylił decyzję z dnia 13 kwietnia 2016 r. uznając, iż H.

W. udowodnił wymagany 25 letni okres składkowy i nieskładkowy, jednakże nadal odmówił prawa do emerytury z uwagi na brak 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Dowód: - zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 23.05.2016 r. – k. 20, - zaświadczenie z dnia 23.05.2016 r. wystawione przez (...) – k. 21, - pismo ZUS z dnia 10.06.2016 r. – k. 28, - decyzja ZUS O/R. z dnia 10.06.2016 r. Sąd ustalił nadto, iż wnioskodawca H. W. w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. był zatrudniony w (...) S.A. w P. na stanowisku strażaka – kierowcy.

Do zakresu jego obowiązków należało przede wszystkim zabezpieczanie oraz utrzymywanie sprzętu w gotowości, kontrola sprzętu pożarniczego, hydrantów, gaśnic na terenie zakładu, stałe kontrolowanie poziomu wody w rzece Wiar, skąd pochodzi woda znajdująca się w hydrantach, a w przypadku zdarzenia – gaszenie pożaru. Zakład pracy jest stale obstawiony pod względem zabezpieczenia pożarowego. Zatrudnia 5 strażaków – kierowców, na zmianie stale pracuje jeden. Każdy z nich posiada uprawnienia do prowadzenia samochodu uprzywilejowanego, a nadto w sytuacji zagrożenia ma gasić pożar do momentu przyjazdu Państwowej Straży Pożarnej.

Wnioskodawca prowadzi samochód uprzywilejowany - pojazd pożarniczy o ciężarze całkowitym pow. 3,5 tony. Zakład pracy traktował to stanowisko jako pracę w szczególnych warunkach, wystawił świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Wnioskodawca nie wykonywał innej pracy. Pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Dowód: - akta osobowe wnioskodawcy z okresu jego zatrudnienia w (...) S.A., - przesłuchanie wnioskodawcy H. W. - k. 18, - zeznania świadków: Z. B. – k. 37, A. K. – k. 37, Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych oraz w ramach toczącego się w sprawie sądowego postępowania dowodowego, których domniemanie prawdziwości wynika z art. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron.

Za wiarygodne Sąd uznał ponadto dowody z zeznań świadków Z. B. i A. K. wobec ich zgodności co do charakteru zatrudnienia wnioskodawcy w (...) S.A. w P.. Świadkowie posiadali szczegółowe informacje na temat charakteru pracy wnioskodawcy, jej warunków, a także struktury organizacyjnej zakładu oraz zasad wynagradzania pracowników przede wszystkim z uwagi na zajmowanie takich samych stanowisk pracy jak wnioskodawca. Za polegający na prawdzie Sąd uznał dowód z przesłuchania wnioskodawcy. Zeznania te precyzują m.in. przedłożone świadectwa pracy poprzez uściślenie, jakiego rodzaju prace i na jakim stanowisku wykonywał wnioskodawca w okresie będącym przedmiotem badania.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie wnioskodawcy H. W. zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje wydane bowiem zostały w oparciu o niedostateczne ustalenia faktyczne, a w konsekwencji z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 887), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. na dzień 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. W myśl przepisu art. 184 ust. 2 cyt. Ustawy emerytura, o której mowa powyżej, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r. będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3 zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku niższym, niż określony w art. 27 pkt. 1 ustawy (co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn).

Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2 cyt. ustawy). Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32 cyt. ustawy).

Przepisy dotychczasowe to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny (który dla mężczyzn wynosi 60 lat), ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy (25 lat dla mężczyzn), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.

W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia”, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Bezsporne jest, że wnioskodawca H. W. wykazał, iż ukończył 60 lat oraz na etapie postępowania sądowego wykazano, iż posiada 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Organ rentowy przyjął również, iż wnioskodawca udowodnił staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat, 4 miesiące i 8 dni.

Istotą sporu w niniejszej sprawie była zatem kwestia ustalenia, czy wnioskodawca H. W. przepracował co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych, a okres ten przypadał przed dniem 1 stycznia 1999 r. Na podstawie zgromadzonego materiału Sąd przyjął, że odwołanie wnioskodawcy jest zasadne, a jego żądanie co do zmiany zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że wnioskodawca H. W. również od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w (...) S.A. w P. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace funkcjonariusza pożarnictwa oraz kierowcy samochodu uprzywilejowanego na stanowisku strażak – kierowca.

Charakter pracy wnioskodawcy w tym okresie w pełni odpowiadał pracom w szczególnych warunkach wymienionym w wykazie A, dział XIV (prace różne) poz. 23 (prace funkcjonariuszy pożarnictwa) oraz dział VIII (w transporcie i łączności) poz. 2 (prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Stanowiska te wymienione są również w wykazie A, dział XIV (prace rożne) poz. 23 (prace funkcjonariuszy pożarnictwa) pkt 1 (funkcjonariusz pożarnictwa) oraz dział VIII (w transporcie i łączności) poz. 2 (prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów) pkt 1 (kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej; 3,5 tony) Zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Podnieść jednocześnie należy, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi dowodami przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, w tym również zeznaniami stron i świadków. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 1984 r. (III UZP 48/84 LEX nr 14630) wskazał również, iż w świetle 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8, poz.

43) zakład pracy wydaje zaświadczenie o zatrudnieniu w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji, natomiast w sądowym postępowano odwoławczym możliwe jest ustalenie tych okresów także w oparciu o inne dowody. W związku z powyższym Sąd uznał, iż wnioskodawca wykazał ponad 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach przypadających na dzień 1 stycznia 1999 r. i spełnia wszelkie pozostałe przesłanki do nabycia prawa do emerytury przewidziane w przepisie art. 32 w związku z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Z powołanych względów Sąd orzekł o przyznaniu wnioskodawcy prawa do emerytury począwszy od dnia 1 stycznia 2016r. tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 477 14 § 2 k.p.c., związku z powołanymi wyżej przepisami prawa Sąd orzekł jak sentencji wyroku.