Legislator Case Law & Legislation
III U 148/16 AI generated

Court allows pension claim by recognizing concurrent special conditions work periods totaling over 15 years.

Case Number III U 148/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court reversed the Social Insurance Institution's denial of a pension, ruling that the applicant met the 15-year special conditions requirement. The applicant argued that periods of performing multiple types of work simultaneously at a construction company should count as continuous special conditions employment. The court accepted witness testimony and found that since all tasks performed met the criteria for special conditions and were done continuously, the total qualifying period exceeded the statutory threshold.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 473 § 1 k.p.c.: When an employee performs multiple types of work in special conditions simultaneously and continuously, the total time counts as special conditions employment for pension eligibility.

Keywords

AI generated
pension eligibility special conditions work concurrent employment social insurance law witness testimony admissibility civil procedure code 15 year requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.
§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
Art. 473 § 1 k.p.c.
Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c.
Art. 477 § 14 § 2 k.p.c.
227-309 k.p.c., zwłaszcza że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 i nast.
Art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 473 § 1 k.p.c
Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c
99 i art. 108 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III U 148/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący SSO Anna Kicman Protokolant st. sekr. sądowy Barbara Bełz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. w Przemyślu na rozprawie sprawy J. P. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o emeryturę na skutek odwołania J. P. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 26 stycznia 2016 r., znak: ENS/25/035109784 I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy J. P. (1) prawo do emerytury, począwszy od 16 grudnia 2015 r., II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. na rzecz wnioskodawcy J. P. (1) kwotę 240 zł (słownie złotych: dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt III U 148/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 9 marca 2016 r. Decyzją z dnia 26 stycznia 2016 r., znak: ENS/25/035109784, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy J. P. (1) prawa do emerytury. W podstawie prawnej powołano art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015, poz. 748) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, że Zakład odmówił przyznania emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 9 miesięcy i 5 dni; składkowe – 23 lata, 5 miesięcy i 26 dni; uzupełniające - rola – 2 lata, 3 miesiące i 2 dni; łącznie 25 lat, w tym w szczególnych warunkach – 6 lat, 4 miesiące i 4 dni. Do stażu pracy w szczególnych warunkach nie zaliczono okresów zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P. na podstawie akt osobowych: od 15 kwietnia 1977 r. do 31 grudnia 1981 r. na stanowisku betoniarza, od 1 kwietnia 1985 r. do 31 maja 1988 r. na stanowisku betoniarza-brukarza, od 1 lutego 1990 r. do 16 czerwca 1993 r. (od 1 lutego 1990 r. do 30 czerwca 1991 r. brak podanego stanowiska, od 1 lipca 1991 r. do 16 czerwca 1993 r. wskazano stanowisko betoniarza-brukarza), ponieważ na świadectwie pracy z dnia 29 czerwca 1993 r. ostatnio zajmowane stanowisko to betoniarz-brukarz, a brak w/w stanowiska w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., w łącznym wymiarze 11 lat, 3 miesiące i 2 dni.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca J. P. (1), zaskarżając ją w całości i zarzucając nieuzasadnione odmówienie zaliczenia mu do 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P. od 15 kwietnia 1977 r. do 31 grudnia 1981 r., od 1 kwietnia 1985 r. do 31 maja 1988 r., od 1 lutego 1990 r. do 16 czerwca 1993 r., kiedy to wnioskodawca wykonywał prace betoniarskie i prace brukarzy, które zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez przyznanie mu prawa do emerytury w ustawowej wysokości od dnia 16 grudnia 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na uzasadnienie swojego stanowiska wnioskodawca podał w szczególności, że nazwy stanowisk, które zajmował w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P. w okresach, które przez organ rentowy nie zostały zaliczone do okresu pracy w szczególnych warunkach odpowiadają rodzajom prac wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – prace betoniarskie w dziale V, poz. 4, a prace brukarzy w dziale IX, poz. 6 wykazu A.

Z powyższych względów nie jest trafny argument organu rentowego podniesiony w zaskarżonej decyzji, że brak stanowiska betoniarz-brukarz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Będąc zatrudnionym od 15 kwietnia 1977 r. do 16 czerwca 1993 r. w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym na stanowisku brukarz, za wyjątkiem okresu od 21 lipca 1990 r. do 30 listopada 1990 r., w którym korzystał z urlopu bezpłatnego i okresu od 4 grudnia 1991 r. do 31 stycznia 1992 r., przez który pracował na eksporcie, wykonywał on pracę brukarza, co związane było z oddawaniem do użytku wznoszonych przez zakład pracy osiedli mieszkaniowych.

Prace brukarzy polegają nie tylko na układaniu chodników z płyt i bruku, ale również krawężników, które są łączone betonem, stąd też w niektórych angażach określano ubezpieczonemu stanowisko betoniarz-brukarz, czy betoniarz. Jednakże wnioskodawca w spornych okresach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a wielokrotnie ponad ten wymiar, wykonywał pracę brukarza. Pracodawca nie wydał wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Wnioskodawca posiada jednak okres takiej pracy wynoszący łącznie 17 lat, 7 miesięcy i 6 dni, i w rezultacie spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania mu prawa do emerytury.

W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy w Przemyślu ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca J. P. (1), ur. (...), w dniu 20 listopada 2015 r. złożył wniosek o emeryturę, oświadczając w nim, że nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Do wniosku wnioskodawca dołączył dokumentację poświadczającą przebieg zatrudnienia, z której wynika w szczególności, że: był on zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P. od 18 marca 1974 r. do 27 sierpnia 1974 r. na stanowisku montera wewnętrznych instalacji budowlanych; był on zatrudniony w Nadleśnictwie O. w O. w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 października 1974 r. do 8 kwietnia 1975 r. na stanowisku sezonowego robotnika leśnego; odbywał zasadnicza służbę wojskową od 25 kwietnia 1975 r. do 8 kwietnia 1977 r.; był on zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P. w okresie od 15 kwietnia 1977 r. do 16 czerwca 1993 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku brukarza oraz betoniarza-brukarza, z tym że korzystał z urlopu bezpłatnego w okresie od 21 lipca 1990 r. do 30 listopada 1990 r. i od 4 grudnia 1991 r. do 31 stycznia 1992 r.

– praca na eksporcie; był on zatrudniony w Zarządzie Dróg Miejskich w P. w okresie od 1 lipca 1993 r. do 31 marca 1995 r., w tym okresie od 1 lipca 1993 r. do 19 lipca 1993 r., od 20 sierpnia 1993 r. do 14 lutego 1994 r., od 20 lutego 1994 r. do 24 lutego 1994 r., od 4 marca 1994 r. do 22 marca 1994 r., od 26 marca 1994 r. do 2 października 1994 r., od 19 października 1994 r. do 12 stycznia 1995 r., od 20 lutego 1995 r. do 12 marca 1995 r., 20 marca 1995 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował w warunkach szczególnych, wykonywał prace brukarzy na stanowisku brukarza; był on zatrudniony w (...) Sp. z o.o. w P. w okresie od 10 kwietnia 1996 r. do 8 października 2000 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku posadzkarza-brukarza.

Na podstawie całości zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, decyzją z dnia 26 stycznia 2016 r., znak: ENS/25/035109784, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił wnioskodawcy J. P. (1) prawa do emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił on 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 9 miesięcy i 5 dni; składkowe – 23 lata, 5 miesięcy i 26 dni; uzupełniające – rola – 2 lata, 3 miesiące i 2 dni; łącznie 25 lat, w tym w szczególnych warunkach/charakterze – 6 lat, 4 miesiące i 4 dni.

Do zatrudnienia w szczególnych warunkach ZUS uwzględnił: okresy pracy od 1 stycznia 1982 r. do 31 marca 1985 r. oraz od 1 czerwca 1988 r. do 31 stycznia 1990 r. w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P., a ponadto okresy pracy okresie od 1 lipca 1993 r. do 19 lipca 1993 r., od 20 sierpnia 1993 r. do 14 lutego 1994 r., od 20 lutego 1994 r. do 24 lutego 1994 r., od 4 marca 1994 r. do 22 marca 1994 r., od 26 marca 1994 r. do 2 października 1994 r., od 19 października 1994 r. do 12 stycznia 1995 r., od 20 lutego 1995 r. do 12 marca 1995 r., 20 marca 1995 r. w Zarządzie Dróg Miejskich w P..

Dowód – akta emerytalne wnioskodawcy: - wniosek o emeryturę z dnia 20.11.2015 r., - świadectwa pracy, świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, - decyzja ZUS z dnia 26.01.2016 r., - raport ustalenia uprawnień do świadczenia. Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawca został zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym od dnia 15 kwietnia 1977 r. na stanowisku brukarza-betoniarza. Od początku zatrudnienia pracował przy wykonywaniu prac brukarskich i betoniarskich. Do obowiązków wnioskodawcy należało układanie płyt chodnikowych, krawężników na terenie budów prowadzonych w P..

Zajmował się betonowaniem dróg dojazdowych do budowanych osiedli. Ponadto pracodawca powierzał mu prace betoniarskie związane z wykonywaniem betonowych podłóg w budowanych przez zakład pracy blokach mieszkalnych, betonowaniu piwnic. Wnioskodawca pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast w okresie od 21 lipca 1990 r. do 30 listopada 1990 r. i od 4 grudnia 1991 r. do 31 stycznia 1992 r. wnioskodawca korzystał z urlopu bezpłatnego w macierzyńskim zakładzie pracy i wówczas pracował na budowie eksportowej we L.. Zakład pracy budował 10-piętrowe bloki mieszkaniowe we L..

Wnioskodawca w trakcie pracy na budowie eksportowej wykonywał te same prace, co w kraju, a więc pracował przy budowie dróg betonowych, układaniu chodników z płyt, wykonywaniu betonowych wylewek podłogowych w mieszkaniach. Przy wykonywaniu ww. czynności wnioskodawca pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Dowód: - dokumentacja zgromadzona w aktach osobowych wnioskodawcy z okresu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P., - zeznania świadka C. Ś., - zeznania świadka J. R., - zeznania świadka J. P. (2), - przesłuchanie wnioskodawcy.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach emerytalnych wnioskodawcy oraz w aktach osobowych wnioskodawcy z okresu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P., których domniemanie prawdziwości wynika z art. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków C. Ś., J. R. i J. P. (2) oraz wnioskodawcy J. P. (1), jako logiczne, spójne, wzajemnie się uzupełniające. Wynika z nich jednoznacznie charakter zatrudnienia, rodzaje powierzonych wnioskodawcy obowiązków w spornym okresie zatrudnienia w tym zakładzie pracy.

Świadkowie pracowali wraz z wnioskodawcą, stąd też mieli bezpośrednie wiadomości potwierdzające faktyczny rodzaj powierzonych mu prac.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie wnioskodawcy J. P. (1) należy uznać za uzasadnione. Na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2 art. 184). Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 2 i 3.

Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2). Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32).

Przepisy dotychczasowe to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) - pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.

W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Bezspornym jest, iż wnioskodawca J. P. (1) w dniu 16 grudnia 2015 r. ukończył 60 lat; we wniosku o emeryturę zawarł oświadczenie, iż nie jest członkiem OFE; a ponadto wykazał na dzień 1 stycznia 1999 r. wymagany okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 9 miesięcy i 5 dni; składkowe – 23 lata, 5 miesięcy i 26 dni; uzupełniające – rola – 2 lata, 3 miesiące i 2 dni; łącznie 25 lat, w tym w szczególnych warunkach – 6 lat, 4 miesiące i 4 dni. Do zatrudnienia w szczególnych warunkach ZUS uwzględnił: okresy pracy od 1 stycznia 1982 r. do 31 marca 1985 r. oraz od 1 czerwca 1988 r. do 31 stycznia 1990 r. w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P., a ponadto okresy pracy okresie od 1 lipca 1993 r. do 19 lipca 1993 r., od 20 sierpnia 1993 r. do 14 lutego 1994 r., od 20 lutego 1994 r. do 24 lutego 1994 r., od 4 marca 1994 r. do 22 marca 1994 r., od 26 marca 1994 r. do 2 października 1994 r., od 19 października 1994 r. do 12 stycznia 1995 r., od 20 lutego 1995 r. do 12 marca 1995 r., 20 marca 1995 r. w Zarządzie Dróg Miejskich w P..

Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia ustalenia, czy wnioskodawca był zatrudniony, co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że wnioskodawca był zatrudniony w szczególnych warunkach również w spornych okresach od 15 kwietnia 1977 r. do 31 grudnia 1981 r., od 1 kwietnia 1985 r. do 31 maja 1988 r., od 1 lutego 1990 r. do 16 czerwca 1993 r. (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w P., gdzie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał on prace brukarskie i betoniarskie na stanowiskach brukarza i betoniarza.

Wskazane wyżej stanowiska wymienione zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w wykazie A, dziale V – „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, poz. 4 – „Prace zbrojarskie i betoniarskie”, dziale IX – „W gospodarce komunalnej”, poz. 6 – „Prace brukarzy” oraz w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy podległych ministrowi budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach w wykazie A, dziale V, poz. 4, pkt 3 – „betoniarz”, dziale IX, poz. 6, pkt 1 – „brukarz”.

Pełne zatrudnienie w warunkach szczególnych pojmowane jest jako bezwzględna cecha tego zatrudnienia, które uprawnia do świadczeń z ubezpieczenia emerytalnego. Możliwe jest przy tym łączenie w przebiegu dniówki prac o różnym charakterze polegające na wykonywaniu nie jednego, lecz kilku rodzajów prac w szczególnych warunkach, wymienionych w wykazie. W takim wypadku do czasu pracy w warunkach szczególnych zlicza się czas równolegle wykonywanych czynności wtedy, gdy różne prace wszystkie łącznie lub każda z osobna odpowiadają pracom w szczególnych warunkach i wszystkie razem wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2012 r., II UK 103/11, niepubl. i 24 stycznia 2013 r., III UK 47/12, niepubl.; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2015 r., III AUa 1461/14).

W przypadku wnioskodawcy te warunki zostały bez wątpienia spełnione. Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi dowodami przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, w tym również zeznaniami świadków i stron. W postępowaniu wszczętym odwołaniem od decyzji organu rentowego Sąd kieruje się regułami dowodzenia określonymi w art. 227-309 k.p.c., zwłaszcza że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 i nast. k.p.c.) nie ma jakichkolwiek odrębności lub ograniczeń.

Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z tego zakresu nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron, co oznacza, że fakty, od których uzależnione jest prawo do emerytury i renty oraz wysokość tych świadczeń, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi, w tym także zeznaniami świadków i stron. Z poczynionych wyżej ustaleń wynika, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. wykazał więc łącznie ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a tym samym spełnił wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania mu prawa do emerytury w świetle wyżej powołanych przepisów.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. W niniejszej sprawie wnioskodawca wszystkie przesłanki do nabycia świadczenia spełnił od dnia 16 grudnia 2015 r., a więc od ukończenia 60 lat życia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 98, art. 99 i art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Wskazać należy, iż rozstrzygając o kosztach zastępstwa procesowego Sąd miał na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy, wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, stąd też zasadnym okazało się zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz wnioskodawców solidarnie kwoty 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.