Legislator Case Law & Legislation
VIII U 713/16 AI generated

Social court allows early retirement by crediting disputed bus driving period as special conditions work.

Case Number VIII U 713/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Social Court reversed the Social Insurance Institution's denial of early retirement by granting the insured a fifteen-year period of special conditions employment. The insured argued that driving heavy buses and buses with over 15 seats constituted special conditions work, supported by witness testimony regarding early morning shifts and long hours. The court accepted this evidence, noting that administrative proceedings do not require the same strict evidentiary limits as civil proceedings, and thus awarded the pension effective February 1, 2016.

Legislator headnote

AI generated

Art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.: The social court may establish facts regarding special conditions employment using all civil procedure means, allowing witness testimony to validate periods of work eligible for reduced retirement age when administrative records are incomplete.

Keywords

AI generated
early retirement conditions special conditions employment social insurance dispute witness testimony admissibility reduced retirement age bus driver profession social court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Stosownie do treści art. 32 ust.
Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od dnia 1 lutego 2016r.
Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.
w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), zawierającego wykaz prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego.

Cited Case Law

AI generated
uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984r. III UZP 6/84
uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984r. III UZP 6/84, uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r.
uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r. III UZP 48/84
wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06
III UZP 48/84, wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06, LEX nr 342283).
I UK 179/06
Supreme Court dismisses social security appeal, ruling court proceedings allow witness testimony unlike administrative limits.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 713/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Iwona Sławińska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. w Gliwicach sprawy S. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o prawo do emerytury na skutek odwołania S. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 29 lutego 2016 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu S. G. prawo do emerytury od 1 lutego 2016r. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Sygn. akt. VIII U 713/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lutego 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu S. G. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym 60 lat. Powołując się na art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy wskazał, że ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił wymaganego 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach a jedynie 14 lat, 10 miesięcy i 23 dni takiej pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do spornego świadczenia.

Podniósł, iż w okresie od 1 lipca 1992r. do 31 października 2000r. pracował cały czas w Przedsiębiorstwie (...) przekształconym w (...) w R. jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony oraz kierowca autobusu. Zakład pracy błędnie wystawił mu świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych za okres od 1 lipca 1992r. do 31 grudnia 2000r. a charakter pracy w tym okresie ubezpieczony może potwierdzić zeznaniami świadków. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

ZUS wskazał, iż ubezpieczony nie przedłożył świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie pracy w szczególnych warunkach w okresie od 1 lipca 1992r. do 31 października 2000r. Sąd Okręgowy w Gliwicach ustalił: Ubezpieczony S. G. urodził się (...) Wiek 60 lat osiągnął (...) W dniu 18 lutego 2016r. ubezpieczony złożył w ZUS kolejny wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 lutego 2016r. (...) Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym 60 lat, z uwagi na brak wymaganego 15 – letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych.

Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji ZUS. ZUS zaliczył ubezpieczonemu na dzień 1 stycznia 1999r. 28 lat, 2 miesiące i 20 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy uwzględnił ubezpieczonemu 14 lat, 10 miesięcy i 23 dni takiej pracy z okresu od 9 sierpnia 1977r. do 30 czerwca 1992r. w Przedsiębiorstwie (...) w R.. Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie uwzględnił ubezpieczonemu okresu zatrudnienia od 1 lipca 1992r. do 31 grudnia 1998r. w (...) Sp. z o.o. w R.. Sąd ustalił, iż w okresie od 1 lipca 1992r. do 31 sierpnia 2000r. ubezpieczony był zatrudniony w przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w R. na stanowisku kierowcy.

Przedsiębiorstwo to powstało w wyniku przekształcenia Przedsiębiorstwa (...) w R.. Przedsiębiorstwo świadczyło usługi przewozowe na terenie całej Polski. W okresie spornym ubezpieczony był kierowcą autobusu. Odwołujący woził pracowników do pracy i z pracy, jak również na wycieczki. Odwołujący zawoził pracowników, głównie z C., ale też z innych terenów do konkretnej remontowanej Huty, np. Huty (...), Huty (...), Huty (...). Pracę rozpoczynał o 3.00 rano, gdyż pracownicy musieli być o 5:30 w hucie. Ubezpieczony zawoził pracowników do huty, po czym odwoził pracowników, którzy skończyli zmianę nocną.

Następnie przywoził tych, którzy zaczynali pracę na drugą zmianę. Pracownicy huty pracowali na 3 zmiany: od 6:00 do 14:00, od 14:00 do 22:00 i od 22:00 do 6:00. Kurs w jedną stronę zajmował ubezpieczonemu 2,5 godziny. Nadto wykonywał obsługę codzienną, tj. nalanie oleju, paliwa. Ubezpieczony jeździł J., Ikarusami, S.. Były to autobusy od 30-50 miejsc. Pracował codziennie ponad 8 godzin, miał 360-400 godzin miesięcznie. Woził wycieczki za granicę: do Hiszpanii, Turcji, Niemiec, W., na Węgry. Za granicę jeździł ze zmiennikiem.

Taką pracę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym okresie sporadycznie jeździł samochodami ciężarowymi. W spornym okresie zatrudnienia w przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w R. jak i wcześniej w Przedsiębiorstwie (...) w R. pracowali świadkowie M. S. i J. K.. Świadek M. S. – pracowała w latach 1966 – 1996 jako samodzielny ekonomista w sekcji rozliczeń. Świadek J. K. pracował w latach 1989 – 1999 jako kierownik przygotowania produkcji, szef eksploatacji żurawi, zastępca prezesa d/s eksploatacji, członek zarządu.

Za okres sporny pracodawca nie wystawił ubezpieczonemu świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Bezsporne było, że ubezpieczony posiada 28 lat, 2 miesiące i 20 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz ukończył 60 lat życia z dniem 10 listopada 2015r. Ubezpieczony złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego, akt osobowych ubezpieczonego, zeznań świadków:

J. K. (nagranie z rozprawy z dnia 19 lipca 2016r., min. 18.22 i n. k.21) i M. S. (nagranie z rozprawy z dnia 19 lipca 2016r., min. 04.22 i n. k.21) oraz przesłuchania ubezpieczonego (nagranie z rozprawy z dnia 19 lipca 2016r., min. 37.03 i n. k.21). Sąd uznał materiał dowodowy za kompletny i wiarygodny. Co do charakteru wykonywanej przez ubezpieczonego pracy, Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, którzy pracowali razem z ubezpieczonym w spornym okresie zatrudnienia. Zeznania te pokrywają się z wyjaśnieniami ubezpieczonego i znajdują potwierdzenie w jego aktach osobowych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 887) w powiązaniu z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.) ubezpieczonym mężczyznom urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przy pracach wymienionych w wykazie A, przysługuje prawo do emerytury w razie łącznego spełnienia następujących warunków:

1. osiągnięcia wieku emerytalnego 60 lat 2. posiadania wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Z kolei zgodnie z treścią art. 184 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. W myśl art. 184 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013r. tj. w dacie złożenia wniosku oraz wydania zaskarżonej decyzji – emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Na podstawie tego przepisu, prawo do emerytury w obniżonym wieku, przysługuje ubezpieczonemu, który w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999r. spełnił warunki w zakresie posiadania ogólnego stażu pracy oraz pracy wykonywanej w warunkach szczególnych a nie osiągnął wymaganego wieku.

Okoliczność sporna w przedmiotowej sprawie dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1 stycznia 1999r.) wymaganego 15 – letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Do pracy w szczególnych warunkach organ rentowy uwzględnił ubezpieczonemu 14 lat, 10 miesięcy i 23 dni. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczony legitymuje się wymaganym 15 – letnim okresem pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem do takiej pracy należało zaliczyć mu sporny okres zatrudnienia od 1 lipca 1992r. do 31 grudnia 1998r. w przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w R..

W okresie spornym ubezpieczony był kierowcą autobusu. Jeździł J., Ikarusami, S.. Były to autobusy od 30-50 miejsc. Odwołujący woził pracowników do pracy i z pracy, jak również na wycieczki. Odwołujący zawoził pracowników do remontowanych hut. Pracownicy huty pracowali na 3 zmiany: od 6:00 do 14:00, od 14:00 do 22:00 i od 22:00 do 6:00. Ubezpieczony pracę rozpoczynał o 3.00 rano. Zawoził pracowników do huty, po czym odwoził tych, którzy skończyli zmianę nocną. Następnie przywoził pracowników drugiej zmiany. Kurs w jedną stronę zajmował ubezpieczonemu 2,5 godziny.

Nadto wykonywał obsługę codzienną, tj. nalanie oleju, paliwa, która stanowi integralną część pracy kierowcy. Taką pracę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, również w czasie kiedy woził pracowników na wycieczki za granicę – pracował codziennie ponad 8 godzin. Jedynie sporadycznie jeździł samochodami ciężarowymi. Wykonywane przez ubezpieczonego prace zaliczają się pracy wykonywanej w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Prace kierowców autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, są bowiem wymienione pod poz. 2, działu VIII, wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), zawierającego wykaz prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków potwierdzającym charakter pracy odwołującego w okresach spornych, uznając te dowody za spójne logiczne i wzajemnie się uzupełniające.

W postępowaniu odwoławczym przed Sądem nie obowiązują bowiem ograniczenia dowodowe jakie występują w postępowaniu o świadczenia emerytalno-rentowe przed organem rentowym, a Sąd może ustalić okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość jak: okresy zatrudnienia, w tym wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, za pomocą wszelkich środków dowodowych, przewidzianych w kodeksie postępowania cywilnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984r. III UZP 6/84, uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r.

III UZP 48/84, wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06, LEX nr 342283). Reasumując, należało uznać, że ubezpieczony legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. wymaganym 15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Nie było sporne, iż odwołujący posiada ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, ukończył wymagany wiek 60 lat oraz złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od dnia 1 lutego 2016r. tj. od miesiąca złożenia wniosku. (-) SSO Patrycja Bogacińska – Piątek