Legislator Case Law & Legislation
III Ca 830/16 AI generated

Court dismisses appeal in divorce property division, upholding lower court's asset allocation and debt attribution.

Case Number III Ca 830/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court rejected the appellant's appeal against the first-instance judgment regarding the division of marital property and debt allocation. The appellant argued that the court erred in fact-finding by ignoring illegal recordings, disregarding email correspondence, and misclassifying assets and debts. The court found these arguments unpersuasive, noting the lack of evidence to overturn the expert opinion on document authenticity and the clear legal basis for treating personal debt payments as contributions to joint assets.

Legislator headnote

AI generated

Art. 233 k.p.c.; Art. 45 k.r.o.: The court's evaluation of witness testimony and documentary evidence in property division cases is subject to free assessment; appeals must specifically demonstrate logical errors or procedural violations to be admissible.

Keywords

AI generated
marital property division free assessment of evidence debt allocation appellate review standard witness testimony evaluation

Cited Legislation

AI generated
Art. 233 k.p.c.
Art. 45 k.r.o.
Art. 385 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 520 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

poczatektekstu [Przewodniczący 00:00:00.558] W tej sprawie, zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2016 roku, Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi Wydziale I Cywilnym ustalił skład majątku wspólnego byłych małżonków E. K. (1) i M. K., wartość tego majątku wspólnego, dokonał podziału majątku wspólnego w sposób w tym postanowieniu wymieniony. Ustalił nadto, iż z majątku wspólnego podlega zwrotowi, na rzecz majątku osobistego E. K. (1), nakład w kwocie 43.050 złotych w postaci zwaloryzowanej wpłaty z książeczek mieszkaniowych, w kwocie 17.471 złotych 92 grosze w postaci spłaty kredytu mieszkaniowego i na rzecz majątku osobistego M.

K. nakład w kwocie 36.900 złotych w postaci zwaloryzowanej wpłaty z książeczek mieszkaniowych. Dokonując podziału majątku wspólnego przyznał..., zasądził od E. K. (1) na rzecz M. K. dopłatę w kwocie 38.447 złotych 13 groszy, płatną w terminie 5 miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia, nadto kwotę 925 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W pozostałym zakresie nie obciążył uczestników kosztami postępowania i pozostawił ich przy poniesionych kosztach tego postępowania. Stan faktyczny sprawy, ustalony przez Sąd I Instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własny.

Apelację od tego postanowienia złożył wnioskodawca, który w konkluzji apelacji, zmodyfikowanej na rozprawie, wniósł w pierwszej kolejności o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, a w drugiej kolejności wniósł o zmianę tegoż postanowienia poprzez ustalenie, iż ponad przyjęte przez Sąd Rejonowy składniki majątku wspólnego do majątku tego należą: komputer stacjonarny, monitor, zestaw nagłaśniający, aparat fotograficzny i telewizor. Nadto wniósł o zmianę postanowienia przez przyznanie tych składników na rzecz uczestniczki postępowania i zasądzenie spłaty w kwocie 101.899 złotych w miejsce dotychczas zasądzonej kwoty 38.447 złotych 13 groszy i ustalenie terminu spłaty na jeden miesiąc od daty uprawomocnienia się postanowienia i proporcjonalne rozliczenie kosztów postępowania.

Apelacja złożona w tej sprawie przez pana wnioskodawcę nie jest zasadna. W apelacji tej zarzucono, po pierwsze - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wnioskodawca otrzymał od uczestniczki, tytułem spłaty z mieszkania, kwotę 50.000 złotych, obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest obrazę artykułu 233 Kodeksu postępowania cywilnego przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na: pominięciu dowodu z nagrania na płycie CD, jako wykonanego nielegalnie, bez uprzedzenia osoby nagrywającej, pominięcie dowodu z korespondencji mailowej prowadzonej przez strony po dniu 31 maja 2010 roku, niedostatecznego rozważenia opinii biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych imienia profesora S. w K., bezkrytyczne przyjęcie za prawdziwe zeznań świadków P. G. (1) [f 00:04:38.578] , W...., W.

Z. [f 00:04:41.458] , D. G. [f 00:04:43.348] i E. K. (2), wbrew wiedzy i doświadczeniu życiowemu. Te zarzuty dotyczą ustalenia przez Sąd I Instancji, że po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej pomiędzy uczestnikami, doszło do dokonania częściowej spłaty ze strony uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwotą 50.000 złotych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zostało złożone pokwitowanie na kwotę 50.000 złotych na poczet rozliczeń z tytułu podziału majątku wspólnego. Pokwitowanie to zostało sporządzone na komputerze i podpisane przez pana wnioskodawcę.

Wnioskodawca zarzucał, po złożeniu tego pokwitowania, że nie podpisywał żadnego pokwitowania uczestniczce, w związku z czym jego podpis na tymże dokumencie został podrobiony. W tym przedmiocie toczyło się w Prokuraturze postępowanie karne, które zostało ostatecznie umorzone na skutek braku znamion przestępstwa, albowiem przeprowadzony w tamtym postępowaniu dowód z opinii biegłego grafologa jednoznacznie potwierdził fakt, że podpis znajdujący się pod tym pokwitowaniem został nakreślony przez wnioskodawcę. Ponieważ wnioskodawca w dalszym ciągu zarzucał, że pokwitowanie to jest wynikiem manipulacji, że wyjeżdżając za granicę do pracy zostawił małżonce czyste kartki papieru podpisane przez niego, żeby mogła prowadzić różnego rodzaju, w jego imieniu sprawy, Sąd Rejonowy dopuścił dowód z ekspertyzy Instytutu imienia profesora S. w K..

Opinia sporządzona przez ten Instytut nie została zakwestionowana przez wnioskodawcę, ani przez uczestniczkę postępowania. Z opinii tej jednoznacznie wynika to, że podpis pod pokwitowaniem został nakreślony ręką wnioskodawcy, że jest to podpis oryginalny, to znaczy niebędący wynikiem manipulacji, polegającej na przykład na skopiowaniu podpisu z innego dokumentu. Z opinii tej wynika dalej, że pokwitowanie, jako całość, zostało sporządzone niejako w dwóch fazach, w pierwszej fazie znalazła się jego treść, a w drugiej imię i nazwisko wydrukowane wnioskodawcy, a pod nim podpis.

Z tego faktu wnioskodawca wywodzi, że musiało dojść do manipulacji, albowiem w jakim celu drukowano dwukrotnie ten dokument. Zgodnie z zasadą onus probandi, wyrażoną przepisem artykułu 6 Kodeksu cywilnego, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne, musi fakt ten udowodnić. To na wnioskodawcy ciążył obowiązek udowodnienia, że doszło do manipulacji. Żadnego dowodu na tę okoliczność w tej sprawie wnioskodawca nie przeprowadził. Nadto, gdyby przyjąć, że doszło do tej manipulacji, oznaczałoby to, że pan wnioskodawca pozostawił małżonce czyste kartki papieru z naniesionym nadrukiem swojego imienia i nazwiska i podpisem, celem wpisania jakiejś treści, bo taki byłby sens ewentualnej manipulacji.

Natomiast takiej tezy, nawet w tej sprawie, nie podniesiono. Wbrew tezie apelacji, nie korespondują z tymi okolicznościami dowody w postaci nagrań, rozmów ze świadkiem G. [f 00:10:03.337] . Sąd Okręgowy uznał, że nagrania te mogą stanowić dowód w sprawie, ale z nagrania tego wynika, że świadek przedstawiał wnioskodawcy metodologię sfałszowania pokwitowania, co miało nastąpić w ten sposób, że podpis wnioskodawcy został przeniesiony z innego dokumentu, konkretnie z faktury za okna. Sąd I Instancji stanął na stanowisku, że świadek G. [f 00:10:50.807] nie posiada wiedzy na temat związany z pokwitowaniem, to zarzuca się w tej apelacji.

Teza Sądu Rejonowego jednak jest prawidłowa, dlatego że istotnie nie doszło do manipulacji, poprzez przeniesienie podpisu na pokwitowanie z innego dokumentu, co jednoznacznie i w niekwestionowany sposób wynika z opinii Instytutu (...). Skoro tak, skoro nie przeprowadził wnioskodawca dowodu, które mogłyby obalić złożony przez uczestniczkę dokument, musi ten dokument stanowić podstawę rozstrzygnięcia, stąd ustalenie Sądu I Instancji, iż doszło do częściowej spłaty, uznać należy za prawidłowe. Nie ma tu znaczenia treść maili pomiędzy uczestnikami postępowania, albowiem z maili tych nie wynika, żeby do takiej spłaty nie doszło.

Zarzut naruszenia artykułu 233, poprzez błędną ocenę zeznań świadków E. K. (2), W. Ż. [f 00:12:24.127] , P. G. (2)..., G. [f 00:12:26.657] i D. G. [f 00:12:28.177] nie został w zasadzie, w tej apelacji, rozwinięty. Jeżeli stawia się zarzut naruszenia artykułu 233 Kodeksu postępowania cywilnego, należy wskazać na czym ma polegać to naruszenie, na czym ma polegać nielogiczne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego rozumowanie Sądu przy dokonywaniu oceny zeznań świadków. Sąd Okręgowy nie widzi tu tego, by ta ocena dokonana została z takim naruszeniem.

Postawiono dalej zarzut, że uczestniczka samodzielnie błąd w ustaleniach faktycznych, że uczestniczka samodzielnie spłaciła kredyt mieszkaniowy w wysokości 17.471 złotych 92 grosze i tu jednocześnie postawiono zarzut naruszenia artykułu 45 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przez uznanie, że spłata kredytu jest nakładem z majątku osobistego uczestniczki na majątek dorobkowy, podczas gdy pasywa nie stanowią majątku dorobkowego. Ten zarzut świadczy o niezrozumieniu istoty sprawy przez autora apelacji. Oczywiście, że pasywa nie wchodzą w skład majątku wspólnego i Sąd I Instancji pasywami nie dzielił w tej sprawie, natomiast dokonanie spłaty wspólnego obciążenia kredytowego, przez jednego z byłych małżonków, czy jednego z małżonków w czasie nawet trwania wspólności, ale z jego majątku osobistego, jest nakładem z majątku osobistego na majątek wspólny.

Sąd I Instancji jednoznacznie wskazał skąd pochodziły te środki finansowe, pochodziły z darowizn, które de facto nie były przez wnioskodawcę w tej sprawie kwestionowane. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że komputer, monitor, zestaw nagłaśniający, aparat fotograficzny, stanowią własność córki stron, a telewizor własność matki uczestniczki, nie jest zasadny. Sąd I Instancji wskazał na czym to ustalenie..., ustalenie oparł. Jeżeli chodzi o majątek należący do córki stron, wynika to przede wszystkim z zeznań córki stron, które zostały złożone w charakterze świadka, i które nie budzą wątpliwości co do prawdziwości, zaś prawo własności telewizora ustalone zostało w oparciu o dokument w postaci faktury.

Inne dowody nie przemawiały za tym, by przyjąć inny skład majątku wspólnego. A skoro tak, apelacja jako niezasadna, z mocy artykułu 385, w związku z artykułem 13 paragraf 2 kpc, podlega oddaleniu. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w treści przepisu artykułu 520 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego. [koniec 00:16:10.149]