Court reduces sentence for recidivist drunk driving by removing prior conviction details from the offense description.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially modified the first-instance judgment by striking specific prior convictions from the offense description and reducing the sentence to six months imprisonment. The defendant argued that citing the 2008 conviction constituted a procedural error since the five-year probation period had expired, rendering the recidivism charge invalid. The court rejected this claim, ruling that the omission of the expired conviction from the description did not negate the established fact of recidivism, which justified the harsher penalty.
Legislator headnote
AI generatedArt. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.: The court may correct the description of the offense by removing references to prior convictions that have expired, but this does not invalidate the finding of recidivism if the statutory conditions for the aggravated penalty were met at the time of the new offense.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 283/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Olewińska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Mińsku Mazowieckim Luizy Bichty-Włoszak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. sprawy M. T. oskarżonego z art.178 a § 4 k w zw. z art.64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II K 870/14 I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: - z opisu czynu zarzucanego i przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenia dotyczące uprzedniego skazania za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2008r. sygn. akt II K 521/08, jak i dopuszczenia się zarzucanego i przypisanego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, - z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje art. 64 § 1 kk, - orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześć) miesięcy, II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy, III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za obie instancje 120 zł oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w wysokości 20 zł.
Sygn. akt II Ka 283/16
UZASADNIENIE
M. T. oskarżony był o to, że: w dniu 2 maja 2014 r. w H. ul. (...), powiat (...), województwo (...) jechał po drodze publicznej, jako kierujący samochodem marki S. nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 0,43 mg /l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie, sygn. akt II K 521 /08, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 178 a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 r. : I. oskarżonego M. T. uznał za winnego tego, że w dniu 2 maja 2014 r. w H., powiat (...) w województwie (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki S. o nr rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania prowadzącym do stężenia 0,43 mg /l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 15 lutego 2007 r.
– sygnatura akt V K 838 /06, a także Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2008 r. – sygnatura akt II K 521 /08, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej kary 6 sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu stanowiącego występek z art. 178 a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 178 a § 4 kk wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, za wyjątkiem pojazdów mechanicznych jednośladowych do których wymagane są uprawnienia do kierowania pojazdami „AM” i „A1” - wskazane w Ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;
III. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 180 złotych oraz zasądził od oskarżonego zwrot wydatków postępowania w kwocie 791,95 złotych. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego i na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk i art. 444 kpk, zaskarżył go w części orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego zarzucając: I. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 64 § 1 kk poprzez jego błędne zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, w sytuacji gdy brak było przesłanki uprzedniego odbycia przez M. T. co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, b) art. 106 kk w zw. z art. 76 § 1 kk w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. wyrażającą się w przyjęciu, że M. T. był karany przez Sąd Rejonowy w Olsztynie za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk, w sytuacji gdy w chwili wyrokowania skazanie to uległo zatarciu z mocy prawa, II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na dowolnym uznaniu, że brak jest okoliczności uzasadniających przyjęcia w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionego wypadku określonego przepisem art. 69 § 4 kk zd. 2, co doprowadziło do orzeczenia wobec M.
T. kary roku pozbawienia wolności, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, III. rażącą surowość, a tym samym niewspółmierność orzeczonej kary roku pozbawienia wolności, wyrażającą się w nienależytym uwzględnieniu celów wychowawczych kary oraz stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, nienależytym uwzględnieniu dyrektywy wymiaru kary, a w szczególności sposobu zachowania się oskarżonego po popełnieniu czynu i jego pozytywnej opinii środowiskowej. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie: - z opisu przypisanego czynu kwestii „uprzedniego skazania za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2008 r.
– sygnatura akt II K 521/08, - z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu przepisu art. 64 § 1 kk i orzeczenie wobec M. T.: - kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na poziomie 30 zł ewentualnie - kary 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje jest w części zasadna i w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Tak więc trafnie podnosi skarżący, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 64 § 1 kk poprzez błędne jego powołanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego M. T.. Okoliczność tą zauważył zresztą Sąd Rejonowy w trakcie sporządzania pisemnych motywów wyroku. Oczywistym jest, iż instytucja recydywy uregulowana w omawianym przepisie możliwa jest do zastosowania jedynie w wypadku uprzedniego odbycia przez sprawcę kary za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze co najmniej 6 miesięcy.
Tymczasem M. T. był karany już w przeszłości m.in. za występek z art. 178 a § 1 kk na karę pozbawienia wolności (odpis wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z 15 lutego 2007 r. – k. 132). Karę tę odbywał w okresie od 4 lutego 2010 r. do 28 lipca 2010 r., a więc w wymiarze niższym niż 6 miesięcy. Dlatego brak było w tej sytuacji podstaw do uznania, iż oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 kk. Powyższe skutkowało stosowną zmianą wyroku sądu I instancji poprzez wyeliminowanie z opisu czynu działania w warunkach powrotu do przestępstwa oraz z kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 kk.
Zgodzić się także należy z zarzutem, iż bezpodstawnie w opisie czynu zamieszczone zostało odwołanie do wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II K 521/08 (k.48). Wyrok ten uprawomocnił się 27 stycznia 2009 r., 5-letni okres próby upłynął 27 stycznia 2014 r., co przy wykonaniu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego spowodowało, że zatarcie przedmiotowego skazania nastąpiło w dniu 28 lipca 2014 r. Z uwagi na wyeliminowanie działania w warunkach recydywy zaszła potrzeba orzeczenia wobec oskarżonego nowej kary.
W tym względzie Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji zawartej w apelacji, której autor wnosił o orzeczenie samoistnej kary grzywny ewentualnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Dokonując wymiaru kary, w tym wyboru jej rodzaju Sąd Odwoławczy miał na względzie aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Powyższe względy przemawiają, w ocenie Sądu Okręgowego, za wymierzeniem wobec M. T. najsurowszej sankcji tj. kary pozbawienia wolności i to w bezwzględnym wymiarze. Dotychczasowa linia życiowa oskarżonego, w szczególności jego uprzednia karalność wskazuje na bezskuteczność stosowanych wobec niego sankcji, także brak poszanowania z jego strony podstawowych reguł obowiązujących w społeczeństwie. M. T. był już w przeszłości karany za takie samo przestępstwo tj. z art. 178 a § 1 kk na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Oskarżony nie zrealizował stawianej wobec niego pozytywnej prognozy, albowiem zarządzono wykonanie tej kary, co i tak nie wpłynęło na zmianę sposobu jego zachowania, czego przejawem jest niniejsze postępowanie. Nie sposób w tej sytuacji podzielić poglądu wyrażonego w apelacji, iż sytuacja osobista i rodzinna oskarżonego jest tego rodzaju aby uzasadniała orzeczenie kary samoistnej grzywny, względnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Osadzenie oskarżonego w zakładzie karnym niewątpliwie pogorszy jego sytuację materialną, będzie również negatywnie odczuwane przez członków jego rodziny, jednakże okoliczności te można określić jako typowe, będące konsekwencją orzeczenia a następnie odbywania kary o charakterze izolacyjnym.
Nie jest to „szczególnie uzasadniony wypadek” dający podstawę do zastosowania instytucji, o której mowa w art. 69 kk. Reasumując powyższe, Sąd Okręgowy uznał, iż karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, odpowiadającą jego stopniowi winy oraz uwzględniającą uprzednią karalność, będzie kara sześciu miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie – a więc co do innych elementów kary – utrzymany został wyrok Sądu I instancji. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł, jak w wyroku.
Orzeczenie o opłatach uzasadnia art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 27, poz. 152), natomiast o wydatkach za postępowanie odwoławcze art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk. ap