Legislator Case Law & Legislation
X Ga 421/16 AI generated

Court dismissed appeal, ruling that the plaintiff proved collection costs exceeding the fixed 40 euro compensation under the Commercial Payment Terms Act.

Case Number X Ga 421/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendants' appeal against the lower court's judgment ordering the plaintiff to receive 120 PLN for legal costs. The plaintiff successfully proved collection expenses of 510 PLN, which exceeded the statutory fixed compensation of 40 euros under the Commercial Payment Terms Act. The court rejected the defendants' argument that the claim constituted an abuse of rights, noting their failure to pay on time violated social norms.

Legislator headnote

AI generated

Art. 10 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych; Art. 6 k.c.: The fixed compensation of 40 euros is presumed sufficient, and the creditor must prove only that actual collection costs exceeded this amount to claim the surplus.

Keywords

AI generated
Commercial Payment Terms Act fixed compensation 40 euros collection costs reimbursement burden of proof costs abuse of rights defense social norms violation legal costs appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 10 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych
Natomiast zgodnie z art. 10 ust.
Art. 10 ust. 2 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych
Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, oprócz kwoty rekompensaty w wysokości 40 euro, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę.
Art. 6 k.c.
Słusznie uznał Sąd Rejonowy, iż powód temu obowiązkowi, zgodnie z regułą ciężaru dowodu określoną w art. 6 k.c., sprostał.
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 385 k.p.c., należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zaś w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
art. 6 k.c
Słusznie uznał Sąd Rejonowy, iż powód temu obowiązkowi, zgodnie z regułą ciężaru dowodu określoną w art. 6 k.c., sprostał.
art. 385 k.p.c
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 385 k.p.c., należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji.
art. 98 k.p.c
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zaś w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
Uchwała SN z 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15
Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te rzeczywiście zostały poniesione (vide uchwała SN z 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15).
Wyrok SA w Łodzi z dnia 25 maja 2016 r., I ACa 1700/15
wyrok SA w Łodzi z dnia 25 maja 2016 r., I ACa 1700/15, LEX nr 2069287).
V GC 470/15
III CZP 94/15
Polish Supreme Court allows 40 euro fee without proving actual collection costs incurred by creditor.
I ACa 1700/15
Appellate court dismisses appeal against declaration of gift and sale contracts void for creditor's detriment under Polish Civil Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., 14 października 2016 r., Sąd Okręgowy w Poznaniu, X Wydział Gospodarczy Odwoławczy, w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Kaźmierczak, po rozpoznaniu 14 października 2016 r. w P., na posiedzeniu niejawnym, sprawy z powództwa A. G. przeciwko K. C., P. G., R. G. o zapłatę na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w Pile z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt V GC 470/15/1, 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Ewa Kaźmierczak

UZASADNIENIE

Apelacja pozwanych nie zasługiwała na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia nie sposób zgodzić się z pozwanymi, iż Sąd Rejonowy naruszył przepisy ustawy z 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych poprzez błędną ich wykładnię. Zgodnie z art. 10 ust. 1 przedmiotowej ustawy wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 40 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

Cytowany przepis stanowi implementację art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. U. UE L z dnia 23 lutego 2011 r.). W preambule przedmiotowej dyrektywy wskazano, że aby zniechęcić do opóźnień w płatnościach, konieczna jest uczciwa rekompensata za ponoszone przez wierzycieli koszty odzyskiwania należności w związku z opóźnieniami w płatnościach. Rekompensata w postaci stałej kwoty powinna mieć na celu ograniczenie kosztów administracyjnych i wewnętrznych związanych z odzyskiwaniem należności (pkt 19 preambuły).

Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te rzeczywiście zostały poniesione (vide uchwała SN z 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15). Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, oprócz kwoty rekompensaty w wysokości 40 euro, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę. Przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, należało więc rozważyć, czy powód udowodnił, że poniósł uzasadnione koszty odzyskiwania należności w wysokości przewyższającej kwotę 40 euro przeliczoną na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

Słusznie uznał Sąd Rejonowy, iż powód temu obowiązkowi, zgodnie z regułą ciężaru dowodu określoną w art. 6 k.c., sprostał. W błędzie pozostają pozwani wskazując, że „realne koszty” związane z podjętą przez powoda windykacją wynosiły równowartość kilku lub kilkunastu złotych, co ma wynikać z zestawienia listów poleconych z 6 marca 2015 r. Otóż poniesione przez powoda koszty, w rzeczywistości wyniosły, jak słusznie uznał Sąd Rejonowy, 510 zł. Dowodzi tego faktura VAT nr (...) (k.

18) oraz potwierdzenie wykonanych operacji (k. 19). Nie ma przy tym znaczenia, jakie były rzeczywiste koszty poniesione przez firmę windykacyjną (...) sp. z o.o., której powód windykację opóźnionych należności od pozwanych zlecił. Przedmiotem niniejszej sprawy nie były bowiem koszty poniesione przez ową firmę windykacyjną, lecz koszty powoda związane z windykacją poniesione przez powoda. Nie sposób również zgodzić się z zawartymi w uzasadnieniu apelacji twierdzeniami pozwanych, iż żądanie powoda zapłaty zasadzonej należności stanowi nadużycie prawa.

W ocenie Sądu Okręgowego, bezzasadne jest powoływanie się przez pozwanych na nadużycie prawa przez powoda, skoro ich zachowanie, polegające na nieregulowaniu należności w terminie, było niezgodne z zasadami współżycia społecznego (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 25 maja 2016 r., I ACa 1700/15, LEX nr 2069287). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 385 k.p.c., należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zaś w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

SSO Ewa Kaźmierczak