Legislator Case Law & Legislation
VIII U 3047/15 AI generated

Social Security Court dismissed pension claim as medical expert found no work incapacity. Claimant failed to prove inability to work per qualification level.

Case Number VIII U 3047/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The insured argued for temporary work incapacity, but the court relied on a psychiatric expert opinion stating her anxiety-depressive disorder did not prevent her from working. The court ruled that the medical evidence proved she retained the capacity to perform work matching her qualifications, thus failing the statutory requirement for pension eligibility.

Legislator headnote

AI generated

Art. 57 ust. 1; Art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The court must assess work incapacity based on the insured's specific qualifications and medical evidence; a claim is rejected if the expert opinion confirms the ability to perform work consistent with those qualifications.

Keywords

AI generated
social security pension work incapacity assessment psychiatric expert opinion qualification level standard disability pension eligibility Social Insurance Institution medical evidence evaluation

Cited Legislation

AI generated
Art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
W uzasadnieniu decyzji Zakład wskazał, iż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 22 września 2015 roku ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy, wobec czego nie spełnia określonych w art. 57 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.
Art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zgodnie z treścią przepisu art. 12 przywołanej już ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
lat, niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż lat 5 (art. 13 ust.
Art. 477 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie uznając je za niezasadne.

Cited Case Law

AI generated
Wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999 r., 11 UKN 675/98, OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 624
Aktualny jest również pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999 r., 11 UKN 675/98, OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 624).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 3047/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 września 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił ubezpieczonej A. B. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji Zakład wskazał, iż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 22 września 2015 roku ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy, wobec czego nie spełnia określonych w art. 57 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz.1227) przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. (decyzja -k 38 akt ZUS) W odwołaniu z dnia 30 października 2015 roku ubezpieczona zaskarżyła powyższą decyzję oraz wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu czasowej niezdolności do pracy. (odwołanie - k.

2) W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu decyzji. (odpowiedź na odwołanie - k.3) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczona A. B. urodziła się w dniu (...). Legitymuje się wykształceniem średnim ogólnym, bez wyuczonego zawodu. (okoliczności bezsporne) W okresie od 9 lutego 2010 r. do 28 lutego 2014 r. A. B. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie W (...) w Dobrej, gm. Stryków na stanowisku asystent - sprzedawca. (okoliczności bezsporne, a nadto świadectwo pracy – k. 5 akt ZUS) W dniu 21 lipca 2015 r. ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. (wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy - k. 1-4 akt ZUS) U ubezpieczonej rozpoznano zaburzenie lękowe z objawami lękowo-depresyjnymi o łagodnym nasileniu, które z punktu widzenia psychiatrycznego nie powodują jej niezdolności do pracy zawodowej. (pisemna opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu psychiatrii - dr n. med. K.

K. - k. 6-8 w zw. z pisemną opinią uzupełniającą – k.

30) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone do akt sprawy akta rentowe ubezpieczonej, jej kompletną dokumentację medyczną oraz wydaną w sprawie opinię pisemną oraz pisemną opinię uzupełniającą wydaną przez biegłego sądowego z zakresu psychiatrii, a zatem biegłego, którego specjalizacja odpowiada rodzajowi schorzeń występujących u ubezpieczonej. Biegły zapoznał się z przedłożoną dokumentacją lekarską z przebiegu leczenia ubezpieczonej i na podstawie tej dokumentacji oraz badania bezpośredniego, opisał stan jej zdrowia.

Opinia pisemna oraz pisemna opinia uzupełniająca biegłego są jasne i obiektywne, opisują stan zdrowia A. B. oraz sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegły psychiatra, analizując dodatkową dokumentację lekarską ubezpieczonej, podtrzymał pierwotną opinię pisemną i zawarte w niej wnioski końcowe, zgodnie z którymi dolegliwości zdiagnozowane u wnioskodawczyni nie powodują jej niezdolności do pracy Mając powyższe na względzie Sąd uznał zatem w pełni wartość dowodową opinii biegłego wydanych w przedmiotowej sprawie oraz podzielił, jako przekonywujące, wnioski wypływające z ich treści.

Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny zdolności do pracy ubezpieczonej i tym samym do wydania rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego odwołanie ubezpieczonej nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku (Dz. U. z 2016 r., poz. 887 – j.t. ze zm.) o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełni łącznie następujące warunki:

a) jest niezdolny do pracy całkowicie lub częściowo, b) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy c) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w pkt 3 art. 57 ww. ustawy, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była okoliczność, czy ubezpieczona jest niezdolna do pracy. Zgodnie z treścią przepisu art. 12 przywołanej już ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat, natomiast jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem 5. lat, niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż lat 5 (art. 13 ust. 2 i 3 ustawy). Podnieść należy, że poziom posiadanych kwalifikacji, wyznacza zakres pracy, do której można odnosić ocenę zdolności do pracy w rozumieniu art. 12 i 13 ustawy.

Inaczej mówiąc, ochrona ubezpieczeniowa służy temu kto utracił zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, choćby w stopniu częściowej niezdolności do pracy. Należy zatem, przy ocenie częściowej niezdolności do pracy, odnosić się do poziomu posiadanych kwalifikacji, przy czym w każdym przypadku należy zważyć posiadane wykształcenie oraz charakter dotychczasowego zatrudnienia ubezpieczonego i okres tego zatrudnienia. Nie sposób bowiem dokonać oceny posiadanych kwalifikacji, odnosząc się w sposób alternatywny z jednej strony do posiadanego wykształcenia, a z drugiej, do zatrudnienia wykonywanego przez ubezpieczonego.

Aktualny jest również pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999 r., 11 UKN 675/98, OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 624). W ocenie Sądu ustalenia dokonane w toku postępowania nie uzasadniają zmiany zaskarżonej decyzji i nie stanowią podstawy do przyznania ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ww. ustawy.

Wynika to w sposób jednoznaczny z treści opinii biegłego sądowego o specjalizacji lekarskiej odpowiadającej charakterowi schorzeń występujących u A. B.. Ubezpieczona może zatem wykonywać pracę zgodną z posiadanymi kwalifikacjami. W konsekwencji, wobec stwierdzenia, iż ubezpieczona nie spełnia ww. koniecznej przesłanki warunkującej, w myśl przepisu art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznanie uprawnienia do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy, zaskarżoną decyzję organu rentowego uznać należy za prawidłową, a badanie spełnienia pozostałych przesłanek nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy za bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie uznając je za niezasadne. R.P.