Court dismissed appeal against conviction for malicious road maneuvers citing witness testimony and mandatory sentencing rule.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appeal against the first-instance judgment, finding no sufficient grounds to overturn the findings of fact regarding the defendant's actions. The court relied on direct eyewitness testimony from two witnesses who observed the defendant's maneuvers and found no reasonable explanation other than malicious intent to harass a bus driver. Consequently, the court applied the principle of the most severe penalty, selecting Article 86 of the Offences Act over Article 97, and ordered the defendant to bear the costs of the appeal proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 kw; Art. 97 kw; Art. 9 § 1 kw: When multiple offences are committed by a single act, the provision prescribing the most severe penalty shall be applied exclusively, eliminating those with lighter penalties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 498 / 16
UZASADNIENIE
Apelacja okazała się bezzasadna – brak było dostatecznych powodów, by zdeprecjonowania te ustalenia Sądu I instancji, które wskazywały na obwinionego jako sprawcę zachowań ujętych we wniosku o ukaranie. Sąd Rejonowy miał podstawy do czynienia takich ustaleń dysponując zeznaniami S. P. oraz A. W. (1). Obydwoje ci świadkowie manewry, jakie podejmował jadący przed nimi obwiniony, widzieli naocznie i z bliska. Widoku nie przesłaniały im żadne przeszkody. Zachodziły zatem realne możliwości dokonania przez nich spostrzeżeń w sposób pozwalający na uniknięcie pomyłki i stwierdzenie, że manewry podejmowane przez obwinionego nie wynikały z potrzeby podyktowanej sytuacją na drodze, zwłaszcza zaś nie były wymuszone ruchem pieszych w obrębie wyznaczonych dla nich na jezdni przejść.
W świetle relacji tych świadków – dla manewrów tych nie ma innego wytłumaczenia, aniżeli to, że były spowodowane wyłącznie złośliwością wobec jadącego w pobliżu kierowcy autobusu i chęci dokuczenia mu. Jednocześnie w ocenie sądu odwoławczego z akt nie wyłaniają się żadne rozsądne powody, dla których S. P. oraz A. W. (1) można byłoby zarzucić brak obiektywizmu, czy próbę świadomego wprowadzania w błąd organów procesowych w opisie zachowania obwinionego wbrew obiektywnej rzeczywistości. Manewry podejmowane przez kierującego S. opisywali sposób tożsamy.
Postępowanie nie dostarczyło powodów, dla których którekolwiek z nich mogłoby podawać nieprawdę z niekorzyścią dla obwinionego. Nie mieli ku temu ani interesu prawnego, ani faktycznego. Wniosku powyższego nie zmienia, iż A. W. (2) miała problemy z rozpoznaniem obwinionego jako osoby kierującej S.. Podkreślić należy, iż sam F. S. faktu tego jednak nie negował. Zrozumiałym wydaje się także, że A. W. (2) zaabsorbowana była bardziej obserwacją nagłych i irracjonalnych manewrów jadącego przed jej oczami pojazdu, aniżeli osobą, która pojazdem tym kieruje.
Podkreślić należy, iż żaden z zeznających na niekorzyść F. S. świadków wcześniej go nie znał i nie miał powodów, by go nieprawdziwie obwiniać. Brak zabezpieczenia nagrania z urządzeń monitorujących autobus obciąża nie S. P., lecz organ prowadzący czynności wyjaśniające. W sytuacji, gdy także sąd I instancji w ślad za oskarżycielem publicznym uznał, iż zarzucone obwinionemu zachowania stanowią jedno wykroczenie wyczerpujące znamiona określone w dwóch przepisach części szczególnej kodeksu wykroczeń ( art. 86 § 1 kw i art. 97 kw ) powinien stosować tylko przepis przewidujący karę najsurowszą.
W tego tupu przypadkach – z uwagi na treść art. 9 § 1 kw – te naruszone przepisy, które przewidują łagodniejsze kary, są eliminowane przez przepis przewidujący najsurowszą karę. W związku z powyższym podstawę prawną ukarania i wymiaru kary winien stanowić wyłącznie przepis art. 86 § 1 kw ( jak przewidujący karę surowszą, niż art. 97 kw ). Wobec nieuwzględnienia apelacji obwinionego obciążono go także kosztami za postępowanie odwoławcze.