Court conditionally dismisses traffic offense with compensation and court costs for minor negligence causing injury.

Sygn. akt II K 1101/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2016 roku Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący - S.S.R Ewa Muzyka Protokolant - Karolina Jaworska w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu – Marcina Witkowskiego po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016r., 28 kwietnia 2016r., 12 lipca 2016r., 20 września 2016r., w Wałbrzychu sprawy J. G. ur. (...) w W. syna A. i J. z domu D. oskarżonego o to, że w dniu 11 kwietnia 2015 roku w U. woj. (...) naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem marki F. (...) nr rej. (...) rozpoczął manewr wyprzedzania jadącego przed nim skuteru marki B. nr rej. (...), którego kierujący W.

W. wykonywał manewr skrętu w lewo czym doprowadził do zderzenia obu pojazdów w wyniku czego skuter przewrócił się na ziemię wraz z kierującym W. W., który doznał obrażeń ciała w postaci złamania lewego obojczyka, potłuczenia ogólnego i urazu kości miednicy z podejrzeniem nadłamania kości kulszowej prawej przy czym obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej dni 7 tj. o czyn z art. 177§1kk I na podstawie art. 66§1 kk i art. 67§1kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec J. G. o to, że: w dniu 11 kwietnia 2015 roku w U. woj. (...) naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem marki F. (...) nr rej. (...) rozpoczął manewr wyprzedzania jadącego przed nim skuteru marki B. nr rej. (...), którego kierujący W.

W. wykonywał manewr skrętu w lewo czym doprowadził do zderzenia obu pojazdów w wyniku czego skuter przewrócił się na ziemię wraz z kierującym W. W., który doznał obrażeń ciała w postaci złamania lewego obojczyka, potłuczenia ogólnego i urazu kości miednicy z podejrzeniem nadłamania kości kulszowej prawej przy czym obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej dni 7 , tj. o czyn z art. 177§1kk wyznaczając okres 2 (dwóch) lat próby; II. na podstawie art. 67§3kk orzeka wobec J. G. zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego W.

W. w kwocie 1000 złotych; III. zasądza od J. G. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1323 złote oraz opłatę w kwocie 60 złotych.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 kwietnia 2015 r. około godziny 11.20 pokrzywdzony W. W. jechał swoim skuterem marki B. o nr rej. (...) drogą nr K-35 w U. w kierunku W.. Droga ta jest jednojezdniowa, dwukierunkowa, ma szerokość 6 metrów. Pasy ruchu są oddzielone znakiem poziomym P-1 „linia pojedyncza przerywana”. Na tym odcinku drogi obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W. W. zamierzając skręcić w lewo – na posesję nr 56a , gdzie zamieszkiwała jego córka W. C. (1), włączył lewy kierunkowskaz, zjechał do osi jezdni i rozpoczął manewr skrętu.

W tym samym czasie lewym pasem drogi, wykonując manewr wyprzedzania, poruszał się oskarżony J. G., który kierował swoim samochodem marki F. (...) o nr rej. (...). J. G. miał możliwość dostrzeżenia włączonego kierunkowskazu oraz miał możliwość zaniechania rozpoczętego manewru wyprzedzania, ponieważ jednak tego nie uczynił doszło do zderzenia się obu pojazdów na lewym pasie drogi. Dowód: opinia biegłego sądowego k. 124, 137-145, częściowo z k. 77-84, 24-67 Zeznania świadka W. C. (2) k.122-123 M. O. k. 123 M. S. k. 123 M.

Ż. k. 123-124 Częściowo W. W. k. 10-11, 110-111 Notatka urzędowa k. 1 Protokoły oględzin k. 4-7, 10, 16-18 Dokumentacja fotograficzna k. 117-121 W wyniku zderzenia skuter przewrócił się, a W. W. doznał obrażeń ciała w postaci złamania lewego obojczyka, potłuczenia ogólnego i urazu kości miednicy z podejrzeniem nadłamania kości kulszowej prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni. W chwili zdarzenia obaj kierujący byli trzeźwi. Dowód: notatka urzędowa k 1 Protokół użycia urządzenia do pomiaru zawartości alkoholu k. 2 -3 Opinia sądowo – lekarska k. 20 J.

G. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przed sądem wyjaśnił, że pokrzywdzony nie sygnalizował w żaden sposób zamiaru skrętu w lewo i zajechał mu drogę w trakcie manewru wyprzedzania. Na końcowym etapie postępowania zmienił linię obrony i przyznał, że nie dążył podjąć manewru obronnego. Jednocześnie złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania z uwagi na „nieznaczny stopień winy i społecznej szkodliwości” . J. G. w przeszłości nie był karany sądownie. Dowód: wyjaśnienia J. G. k. 110, Wniosek o warunkowe umorzenie postępowania k. 161-162 Dane o karalności k. 57-58

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina J. G. nie może budzić wątpliwości. Mimo początkowej postawy kwestionującej swoją odpowiedzialność za spowodowanie wypadku drogowego z udziałem W. W., J. G. po zapoznaniu się z uzupełniającą opinią biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych T. T. zmienił linię obrony i uznając swoją winę w zakresie zarzucanego mu czynu wniósł za pośrednictwem obrońcy o warunkowe umorzenie postępowania. Stanowisko oskarżonego jest ze wszech miar zasadne. Dowody w postaci opinii biegłego sądowego, dokumentacji w postaci protokołów oględzin i notatki urzędowej oraz zeznań świadków W.

C. (2), M. O., W. W., M. Ż. i M. S. składają się na jedną, spójną wersję wydarzeń, zgodnie z którą oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż przeprowadził z lewej strony manewr wyprzedzania pojazdu kierowanego przez W. W., który sygnalizował zamiar skrętu w lewo. W ocenie biegłego, który przeprowadził szczegółową analizę sytuacji wypadkowej, kierujący F. miał możliwość dostrzeżenia włączonego kierunkowskazu oraz możliwość zaniechania rozpoczętego manewru wyprzedzania, a tym samym uniknięcia wypadku.

Na uwagę zasługuje fakt, iż biegły wydał w przedmiotowej sprawie opinię główną oraz dwukrotnie opinie uzupełniające, w których odnosił się do wątpliwości występujących w toku całego postępowania karnego. Był również przesłuchiwany przed Sądem i odpowiadał na pytania obrońcy oskarżonego. Trudno zatem uznać jego opinię za niepełną i niejasną. Konieczność wydania opinii uzupełniających była również spowodowana tym, że pierwotną opinię biegły złożył w oparciu o zeznania J. G. złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadka.

Uchybienie to zostało jednak na etapie postępowania jurysdykcyjnego konwalidowane poprzez udział biegłego w rozprawie i opiniowanie ponowne – uzupełniające – przy uwzględnieniu wyjaśnień oskarżonego. We wnioskach swoich opinii biegły podnosił, że w zależności od oceny materiału osobowego materiału dowodowego można wyprowadzić dwie przeciwstawne tezy. Dokonując zatem oceny zeznań świadków i dając prymat spójnym zeznaniom świadków M. S., W. C. (2), M. O. i M. Ż. utrzymujących, że W. W. w sposób prawidłowy sygnalizował zamiar skrętu w lewo nad zaprzeczającymi temu wyjaśnieniami oskarżonego Sąd przyjął za podstawę stanu faktycznego tę tezę, zgodnie z którą to J.

G. przeprowadził manewr wyprzedzania niezgodnie z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym i tym samym to on, a nie W. W. ponosi odpowiedzialność za spowodowanie zderzenia pojazdów. W tym miejscu wskazać należy, że ponieważ obrońca oskarżonego podał we wniosku o umorzenie postępowania karnego, że okoliczności popełnienia przez J. G. czynu z art. 177 §1 kk „nie budzą wątpliwości” to tym samym, jak się wydaje, podzielił stanowisko sądu w w/w zakresie i dalsze rozważania w tym przedmiocie są bezprzedmiotowe.

J. G. w ocenie Sądu swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 177 §1 kk. Przeprowadził manewr wyprzedzania niezgodnie z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadził do zderzenia obu pojazdów, na skutek którego W. W. doznał obrażeń określonych przez biegłego z zakresu medycyny sądowej jako naruszających czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Sąd uznał, że zarówno wina – w postaci nieumyślnej, jak i społeczna szkodliwość czynu, jakiego dopuścił się J. G. nie są znaczne, ponieważ siła zderzenia pojazdów nie była duża, a naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie było rażące.

J. G. ostatecznie przyznał się do winy, a jego postawa – dotychczasowy sposób życia i niekaralność uzasadniają przypuszczenie, że J. G. wyciągnął wnioski z postępowania karnego i będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Mając na uwadze powyższe Sąd przychylił się do wniosku obrońcy oskarżonego i nie widząc powodu, dla którego należałoby J. G. wymierzyć karę, warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne o czyn z art. 177§1 kk. wyznaczając mu jednocześnie okres próby na 2 lata.

Zgodnie z art. 67 §3 kk Sąd był zobligowany do orzeczenia o charakterze majątkowym, zdecydował więc o obowiązku zadośćuczynieniu płatnym na rzecz W. W., który boryka się z problemami zdrowotnymi związanymi z doznanymi w wypadku obrażeniami. Sąd uznał ponadto - zgodnie z art. 627 kpk, że sytuacja materialna oskarżonego, który korzystał z pomocy obrońcy w wyboru i otrzymuje zasiłek w wysokości 800 euro pozwala mu na uiszczenie kosztów sądowych w sprawie , w skład których wchodzą również koszty opinii biegłego oraz opłata.