Appeal dismissed because the court's ruling on the bailiff's complaint does not end the execution proceedings. The court held that only rulings ending the entire execution are appealable. The appeal was rejected as the disputed issues were already decided in the first instance. The court ruled that the appeal does not fit the statutory list of appealable decisions. The court determined the appeal is inadmissible under the Civil Procedure Code. The court found the appeal lacks a specific legal basis for review.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the debtor's appeal against the lower court's decision to refuse drafting a reasoned order. The debtor argued that the lower court should have provided reasons for rejecting their complaint against the bailiff's seizure actions. The court ruled that the order resolving the bailiff's complaint does not terminate the execution proceedings and is not listed as appealable under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was inadmissible because the substantive issues were already finally decided in the first instance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 357 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 767 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: An appeal against a court order resolving a complaint against a bailiff's action is inadmissible if the order does not conclude the execution proceedings as a whole and is not specified in the statutory list of appealable decisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 535/16 POSTANOWIENIE K., dnia 29 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt Sędziowie: SSO Marian Raszewski – spr. SSO Henryk Haak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym na skutek skargi dłużnika J. W. na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wągrowcu Ł. P. w sprawie o sygn. akt Km 553/15 w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela D. G. w przedmiocie zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I Co 729/15 p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. SSO M. Raszewski SSO W. Vogt SSO H.Haak Sygn. akt II Cz 535/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy odrzucił wniosek dłużnika o sporządzenia uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 11 maja 2016r. wydanego w sprawie I Co 729/15 oddalającego skargę dłużnika na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wągrowcu Ł. P. w sprawie Km 553/15. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotową skargą dłużnik zaskarżył czynność zajęcia przez Komornika majątku dłużnika. Postanowienie Sądu zapadłe w wyniku rozpoznania skargi na tę czynność jest niezaskarżalne, w konsekwencji czego nie podlega uzasadnieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł dłużnik, domagając się – w istocie – uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji celem sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 11 maja 2016 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniesiona przez niego skarga na czynność Komornika w rzeczywistości dotyczyła zaniechania przez Komornika zwolnienia spod zabezpieczenia ruchomości dłużnika, pomimo umorzenia postępowania zabezpieczającego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 357 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom […], a gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. Jak stanowi art. 767 4 § 1 k.p.c. w zw. z art. 767 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania skargi na czynności komornika przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Z powyższego przepisu wynika, że przedmiotowe zażalenie nie przysługuje, gdy nie kończy postępowania w sprawie i nie jest wyszczególnione w punktach 1 – 12 przepisu art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., jak również nie przewiduje jego przepis szczególny (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1998 r., III CZP 1/98, OSNC 1998, nr 10, poz. 153, oraz z dnia 20 listopada 2008 r., III CZP 107/08, OSNC 2009, nr 10, poz. 139).
Nie każde postanowienie sądu rozstrzygające skargę na czynność komornika jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie - w rozumieniu regulacji art. 394 § 1 k.p.c. - jest postanowienie kończące sprawę jako całość. Należy więc przyjąć, że zaskarżalne zażaleniem będzie tylko takie postanowienie, które zakończy postępowanie egzekucyjne jako całość, a nie postanowienie rozstrzygające sprawę wpadkową, za którą uznać należy rozstrzygnięcie skargi na czynność komornika (M.
Gajewska, Zaskarżalność postanowień sądowych rozstrzygających skargę na czynność komornika, Rejent 2002, nr 1, s. 63). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że na czynność komornika w postaci zarówno zajęcia, jak i zaniechania zwolnienia majątku dłużnika spod zajęcia, przysługuje skarga z art. 767 k.p.c., jednak na postanowienie sądu o rozstrzygnięciu skargi w tym przedmiocie zażalenie nie przysługuje, co można wywnioskować a contrario z art. 767 4 k.p.c. Wynika to faktu, że postanowienie sądu rozstrzygające skargę w tym przedmiocie nie kończy postępowania egzekucyjnego jako całości, nie jest wymienione w katalogu zawartym w art. 394 § 1 pkt 1 -12 k.p.c., jak również jego zaskarżenie nie jest przewidziane w żadnym przepisie szczególnym.
Podnoszone przez skarżącego zarzuty stanowiły przedmiot rozpoznania w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą na czynność komornika i nie podlegają ponownemu rozpatrzeniu w postępowaniu toczącym się w wyniku rozpoznania zażalenia na odmowę sporządzenia uzasadnienia postanowienia Sądu wydanego w wyniku rozpoznania przedmiotowej skargi. Należy zatem uznać, że Sąd I instancji zasadnie odmówił - na podstawie wskazanych przepisów - sporządzenia uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 11 maja 2016 r. wydanego w sprawie I Co 729/15.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. SSO M. Raszewski SSO W. Vogt SSO H.Haak