Legislator Case Law & Legislation
VII U 783/15 AI generated

Social Security Court dismisses appeal against pension denial due to lack of medical incapacity finding.

Case Number VII U 783/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court rejected the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The applicant, a doctor, argued that his health condition had worsened, but the court relied on expert medical opinions confirming he was not incapacitated. The court held that it cannot override expert findings and denied the pension because the statutory requirement of total or partial incapacity was not met.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The court must base its assessment of work incapacity on expert medical opinions and cannot disregard them based on its own conviction.

Keywords

AI generated
disability pension medical incapacity expert opinion social security law pension appeal work disability medical assessment

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 12 ust. 1
Stosownie do treści przepisu art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
art. 12 ust. 2
Do ustalenia całkowitej niezdolności do pracy mają zastosowanie zasady i tryb określony w cytowanej ustawie wyrażone w art. 12-14.
art. 12 ust. 3
Do ustalenia całkowitej niezdolności do pracy mają zastosowanie zasady i tryb określony w cytowanej ustawie wyrażone w art. 12-14.
art. 13 ust. 1
Przy dokonywaniu oceny stopnia niezdolności do pracy należy kierować się wskazaniami określonymi w art. 13 ust.
art. 477 14 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 783/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Lucyna Stąsik - Żmudziak Protokolant - starszy sekretarz sądowy Wioletta Wójtowicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 roku w Lublinie sprawy P. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania P. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 11 marca 2015 roku, znak:(...) oddala odwołanie. Sygn. akt VII U 783/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 marca 2015 roku, znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440 ze zm.), odmówił P. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS nie uznała ubezpieczonego za osobę niezdolną do pracy (decyzja – k. 23 akta rentowe). W odwołaniu P. K. nie zgodził się z powyższą decyzją oraz wnosił o jej zmianę i przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W uzasadnieniu odwołania podnosił argumenty związane z pogarszającym się stanem zdrowia (odwołanie – k. 2 – 3 akt sądowych). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie - k. 4 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: P. K. w dniu 22 grudnia 2014 roku złożył wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek – k. 1 - 4 a.r.). Ubezpieczony posiada wykształcenie wyższe – dr nauk zootechnicznych. Ostatnio zatrudniony był na stanowisku pracownika naukowego w pełnym wymiarze czasu pracy.

Organ rentowy uznał skarżącemu 33 lata, 10 miesięcy i 2 dni okresów składkowych i nieskładkowych, a w dziesięcioleciu przypadającym przed dniem złożenia wniosku o rentę na wymagany 5 letni okres ubezpieczenia skarżący udowodnił 9 lat, 9 miesięcy i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych (wywiad zawodowy – k. 15 a.r., uzasadnienie decyzji – k. 23 a.r.). W ramach rozpoznania wniosku lekarz orzecznik ZUS dokonał oceny stanu zdrowia wnioskodawcy i w orzeczeniu z dnia 20 stycznia 2015 roku uznał, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonaniu analizy dokumentacji medycznej (orzeczenie – k. 16 a.r.). Na skutek złożonego przez skarżącego sprzeciwu od powyższego orzeczenia, Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 9 marca 2015 roku podtrzymała ustalenia lekarza orzecznika uznając, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy. Orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS zostało wydane po przeprowadzeniu badania wnioskodawcy z uwzględnieniem złożonej dokumentacji medycznej (orzeczenie – k. 21 a.r.).

Powyższe orzeczenie stanowiło dla organu rentowego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Celem zbadania zasadności odwołania i prawidłowości wydanej decyzji Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych o specjalnościach z zakresu kardiologii, neurologii, pulmonologii i neurochirurgii (postanowienie - k. 6 i 40 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił, że u ubezpieczonego występuje nadciśnienie tętnicze I WHO, częstoskurcze AVRT, stan po ablacji drogi dodatkowej, napadowe częstoskurcze nadkomorowe, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią L1-L2-L3-L4-L5, zespół bólowy kręgosłupa, bez objawów drażnienia korzeni nerwowych oraz zmiany włókniste i guzkowe w płucach (opinia – k. 27 i 45 – 46 a.s.).

W opinii z dnia 29 czerwca 2015 roku biegli lekarze sądowi z zakresu kardiologii, neurologii, pulmonologii po przeprowadzeniu analizy akt sprawy i zawartej w nich dokumentacji z leczenia oraz po przebadaniu wnioskodawcy stwierdził, iż wnioskodawca P. K. nie jest niezdolny do pracy zarówno w stopniu częściowym jak i całkowitym (opinia – k. 27 a.s.). Z treści omawianej opinii wynika, iż nadciśnienie tętnicze przebiega bez powikłań narządowych i w obecnym stopniu zaawansowania nie sprowadza przeciwwskazań do zatrudnienia na stanowiskach pracy dotychczas wykonywanych przez skarżącego.

Przebyta w lipcu 2014 roku ablacja jest skuteczna zaś obecnie nie stwierdzono zaburzeń rytmu. Wnioskodawca wymaga systematycznej farmakoterapii i okresowych kontroli lekarskich, niemniej jednak u ubezpieczonego brak jest niezdolności do pracy z przyczyn kardiologicznych (opinia – k. 27 a.s.). W dalszej części opinii wskazano, iż badanie neurologiczne nie ujawniło u wnioskodawcy obecności cech drażnienia korzeni nerwowych i objawów ubytkowych oraz istotnego upośledzenia funkcji kręgosłupa i narządu ruchu. Zgłaszane przez wnioskodawcę dolegliwości bólowe kręgosłupa i kończyn, wymagają dalszego systematycznego leczenia niemniej jednak pozwalają opiniowanemu na podjęcie zatrudnienia zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi i nie czynią niezdolności do pracy w rozumieniu rentowym.

Z treści opinii wynika, iż brak jest u wnioskodawcy niezdolności do pracy z przyczyn neurologicznych (opinia – k. 27 a.s.). Biegły pulmonolog stwierdził, iż zmiany włókniste i guzkowe w płucach bez zauważalnej progresji i konieczności leczenia nadal wymagają obserwacji jednak nie powodują niezdolności do pracy u P. K. (opinia – k. 27 a.s.). We wnioskach końcowych omawianej opinii biegli wskazali, iż po przeprowadzeniu badań lekarskich oraz szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej nie znajdują oni w stanie zdrowia P. K. upośledzenia funkcji ustroju, które sprowadzałoby przeciwwskazania do podjęcia pracy zawodowej zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.

Biegli zgodnie uznali wnioskodawcę za zdolnego do pracy (opinia – k. 27 a.s.). W piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 roku ubezpieczony nie zgodził się z powyższą opinią podnosząc argumenty związane z pogarszającym się stanem zdrowia. Ponadto ubezpieczony wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego neurochirurga, który szczegółowo wypowie się co do stanu zdrowia wnioskodawcy na podstawie złożonej dokumentacji medycznej (pismo – k. 38 a.s.) Wobec powyższego postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 roku Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza neurochirurga oraz kolejnego biegłego kardiologa (postanowienie – k. 40 a.s.).

W opinii z dnia 1 czerwca 2016 roku biegły neurochirurg wskazał, iż po dokonanej analizie dokumentacji medycznej zawartej w aktach, zapoznaniu się z dokumentacją obrazową badania KT kręgosłupa odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz przeprowadzeniu badania neurologicznego w ocenie biegłego, ze względu na schorzenia neurologiczne u powoda nie występuje naruszenie sprawności organizmu powodujące niezdolność do pracy. Ponadto biegły wskazał, iż u P. K. nie stwierdzono istotnych cech uszkodzenia układu nerwowego - w tym obecności niedowładów kończyn, zaburzeń chodu, objawów korzeniowych, objawów ogniskowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzeń krążenia w zakresie układu kręgowo-podstawnego oraz ograniczenia ruchomości kręgosłupa.

Istnienie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w badaniu KT bez objawów uszkodzenia układu nerwowego nie oznacza długotrwałej niezdolności do pracy w sensie rentowym. Również fakt kwalifikacji do planowego leczenia operacyjnego z długim okresem oczekiwania na zabieg, przy braku ubytków w stanie neurologicznym nie oznacza długotrwałej niezdolności do pracy zawodowej. Biegły wskazał również, iż operacja, jeśli do niej dojdzie, może się odbyć w ramach zwolnienia lekarskiego. Natomiast jeżeli dojdzie do zaostrzeń dolegliwości wnioskodawcy, mogą być one leczone w ramach krótkotrwałych zwolnień lekarskich.

W ocenie biegłego neurochirurga, ze względu na stan neurologiczny, ubezpieczony może podjąć pracę zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami (opinia - k. 45 - 46 a.s.). Biegły kardiolog w cytowanej opinii z dnia 1 czerwca 2016 roku wskazał, iż wnioskodawca wymaga okresowej kontroli lekarskiej, systematycznego przyjmowania leku antyarytmicznego. Ponadto od momentu ablacji - nie występowały potwierdzone dokumentacją medyczną zasłabnięcia. W ocenie biegłego kardiologa brak jest podstaw do uznania u wnioskodawcy długotrwałej niezdolności do pracy ze względu na schorzenia kardiologiczne (opinia - k. 45 - 46 a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o przytoczone dowody z opinii wskazanych biegłych lekarzy sądowych, dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz organu rentowego, które obdarzono wiarą w całości. Zostały one sporządzone w przepisanej formie, w oparciu o obowiązujące w dacie ich wydania przepisy prawne, przez kompetentne osoby w ramach przysługujących im uprawnień. Rozstrzygając w sprawie Sąd oparł się na wnioskach zawartych w wyżej wskazanych opiniach biegłych. Biegli przeprowadzili bezpośrednie badanie skarżącego, wnikliwie przeanalizowali jego dokumentację medyczną i omówili wpływ zdiagnozowanych u niego schorzeń na zdolność do pracy – przy uwzględnieniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i posiadanych kwalifikacji.

Biegli nie stwierdzili u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Wnioski zawarte w powołanych opiniach są wystarczająco uzasadnione i z tych względów wskazane opinie Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne, miarodajne i wyczerpujące, a przez to przedstawiające wystarczające wiadomości specjalne, niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 roku, sygn. II UKN 96/99). Kierując się powyższymi wskazaniami Sąd Okręgowy w całości podzielił wnioski biegłych w zakresie braku niezdolności do pracy ubezpieczonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie P. K. nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie . Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Do ustalenia całkowitej niezdolności do pracy mają zastosowanie zasady i tryb określony w cytowanej ustawie wyrażone w art. 12-14. Stosownie do treści przepisu art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Stosownie do ust. 2 cytowanego przepisu całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy dokonywaniu oceny stopnia niezdolności do pracy należy kierować się wskazaniami określonymi w art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: 1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji; 2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł się na opiniach biegłych lekarzy sądowych, weryfikowanych dokumentacją medyczną. Należy tutaj zwrócić uwagę na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2007 r. (III UK 130/06, OSNP 2008/7-8/113, LEX 368973), zgodnie z którym „Opinia biegłych dostarcza sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia lub jej braku.

Sąd nie może - wbrew opinii biegłych - oprzeć ustaleń w tym zakresie na własnym przekonaniu”. Sąd orzekający stanowisko to w pełni podziela. Kierując się wynikami postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie, a w szczególności wnioskami wywołanych w sprawie opinii biegłych, oraz treścią cytowanych przepisów Sąd Okręgowy, wobec niespełnienia przez wnioskodawcę jednej z przesłanek, tj. braku niezdolności do pracy, odmówił ustalenia P. K. prawa do renty z tego tytułu. Z tych względów w ocenie Sądu Okręgowego decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 11 marca 2015 roku została wydana prawidłowo, wobec czego odwołanie wnioskodawcy należało oddalić.

Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.