Social court grants disability pension to mason with epilepsy based on expert opinion regarding job qualifications.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court reversed the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension to the insured, R. W., who suffers from epilepsy and back pain. The insured argued that his condition prevented any work, while the Social Insurance Institution contended that he could perform lighter tasks on the general labor market. The court ruled that the expert medical opinion correctly prioritized the insured's specific vocational qualifications over the general labor market, thereby establishing his continued partial inability to work as a mason or driver.
Legislator headnote
AI generatedArt. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.: When assessing work capacity, the insured's specific vocational qualifications must be considered first; partial inability to work is established if the insured cannot perform their qualified profession due to illness, rather than assuming capacity for any general market job.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 365/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2016r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Wojtczuk Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016r. w S. odwołania R. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 5 kwietnia 2016 r. Nr (...) w sprawie R. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala, że ubezpieczonemu R. W. przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01 kwietnia 2016r. do dnia 31 marca 2017r. Sygn. akt IV U 365/16
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 5 kwietnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 poz. 748), odmówił R. W. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2016r., wskazując, że Komisja Lekarska w orzeczeniu z dnia 31 marca 2016r. nie stwierdziła u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożył ubezpieczony R. W., wnosząc o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawca od 1985r. jest pod stałą kontrolą poradni neurologicznej i kardiologicznej, systematycznie przebywa na leczeniu rehabilitacyjnym szpitalnym oraz na rehabilitacji ambulatoryjnej. Zespół bólowy kręgosłupa na podłożu dyskopatyczno-zwyrodnieniowym towarzyszy mu od wielu lat, tak samo jako padaczka pourazowa, co potwierdzają karty informacyjne leczenia szpitalnego. Napady padaczki miewa co 1,5 do 2 miesięcy. Od około 5 lat leczy się także na nadciśnienie tętnicze. W ocenie wnioskodawcy jego stan zdrowia nie pozwala na podjęcie jakiejkolwiek pracy zawodowej, nie może dźwigać, lekki ruch powoduje ból i unieruchomienie, nawet pozycja stojąca po krótkim czasie sprawia ból.
Pomimo systematycznego leczenia i maksymalnego oszczędzania się stan zdrowia ubezpieczonego ulega pogorszeniu (odwołanie k.1 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując się na przepisy prawa oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2-3 akt sprawy). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony R. W. posiadał uprawnienia do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31 marca 2016r. (decyzja z 22.03.2013r. o ponownym ustaleniu renty k.144 akt rentowych).
Uprzednio w dniu 15 lutego 2016r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.147 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika, który w orzeczeniu z 10 marca 2016r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 10.03.2016r. k.149 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu od powyższego orzeczenia ubezpieczony został skierowany na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 31 marca 2016r. ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.14 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 31.03.2016r. k.151 akt rentowych).
Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 5 kwietnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 kwietnia 2016r. (decyzja z 05.04.2016r. k.152 akt rentowych). R. W., ur. (...), posiada wykształcenie zawodowe w zawodzie murarza. Ponadto był zatrudniony jako kierowca ciągnika rolniczego (traktorzysta). Przed przejściem na rentę był zarejestrowany jako osoba współpracująca z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą (żona ubezpieczonego).
W trakcie pobierania renty podejmował pracę na część etatu jako portier – dozorca (okoliczności bezsporne, a nadto: wyjaśnienia ubezpieczonego, k. 30 akt sprawy). U ubezpieczonego rozpoznano padaczkę, nadciśnienie tętnicze, a także przewlekły zespół bólowy lędźwiowy, okresowo o charakterze korzeniowym lewostronnym w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii L4-L5 i L5-S1. Od 1998r. R. W. jest leczony z powodu padaczki. U ubezpieczonego napady toniczno-kliniczne występują średnio z częstotliwością co 1-2 miesiące. Pomimo że wizyty w Poradni Neurologicznej nie są częste, jednak każdorazowo dokonane są wpisy o powtarzających się średnio raz w miesiącu napadach padaczkowych i zapisywanych lekach przeciwpadaczkowych.
Ze względu na charakter choroby wnioskodawca ma ograniczone możliwości pracy. Przeciwwskazane są prace przy maszynach, na wysokości, w ruchu oraz w warunkach niebezpiecznych dla zdrowia w przypadku wystąpienia napadu. R. W. nie może zatem wykonywać pracy murarza, kierowcy, traktorzysty. Bóle okolicy lędźwiowej, okresowo o charakterze korzeniowym lewostronnym leczone farmakologicznie w warunkach ambulatoryjnych, rehabilitacyjnie oraz wielokrotnie sanatoryjnie, obecnie powodują u ubezpieczonego ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego, szczególnie podczas skłonu ku przodowi, wzmożone napięcie mięśni długich kręgosłupa, wyszczuplenie lewego podudzia o około 1 cm oraz drażnienie korzeni nerwowych po lewej stronie.
Zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatia L4-L5 i L5-S1 są czynnikiem sprawczym powyższych dolegliwości, a obecny stopień zaawansowania objawów klinicznych stanowi ograniczenie w wykonywaniu ciężkich prac fizycznych, wymagających przebywania w pozycji wymuszonej. W ocenie biegłych lekarzy neurologa i kardiologa ze względu na charakter rozpoznanych chorób oraz stopień ich zaawansowania ubezpieczony jest nadal, tj. od dnia 1 kwietnia 2016r., częściowo niezdolny do pracy okresowo do dnia 31 marca 2017r. (opinia biegłych lekarzy neurologa i kardiologa, k. 11-12 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego R. W. zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015r. poz. 748) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresach wyszczególnionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia, czy ubezpieczony po dniu 31 marca 2016r. jest nadal osobą niezdolną do pracy.
W tym celu Sąd zasięgnął opinii biegłych lekarzy o specjalnościach odpowiadających schorzeniom ubezpieczonego. W sporządzonej opinii biegli lekarze neurolog i kardiolog po przeanalizowaniu dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy i przedłożonej do wglądu w dniu badania, a także po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego stwierdzili naruszenie sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym uznanie R. W. za częściowo niezdolnego do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, przy czym niezdolność ta jest okresowa i trwa od dnia 1 kwietnia 2016r. do 31 marca 2017r.
Biegli wskazali, że ubezpieczony od 1998r. leczony jest z powodu padaczki i w związku z tym schorzeniem występują u niego napady toniczno-kliniczne pojawiające się średnio z częstotliwością co 1-2 miesiące. Pomimo że wizyty w Poradni Neurologicznej nie są częste, jednak każdorazowo sporządzane są wpisy o powtarzających się średnio raz w miesiącu napadach padaczkowych i zapisywanych lekach przeciwpadaczkowych. Biegli lekarze prawidłowo odnieśli się do poziomu kwalifikacji wnioskodawcy, tj. zawodu murarza, kierowcy, traktorzysty, uznając, że schorzenie neurologiczne w postaci padaczki czyni R.
W. nadal częściowo niezdolnym do pracy na okres 1 roku. W przypadku padaczki przeciwwskazana jest praca przy maszynach, na wysokości, w ruchu oraz w warunkach niebezpiecznych dla zdrowia w przypadku wystąpienia napadu. Wobec tego ubezpieczony niewątpliwie nie może wykonywać pracy murarza jako pracy świadczonej na wysokości, czy też pracować w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia w przypadku wystąpienia napadu, czyli jako kierowca pojazdów samochodowych i ciągników rolniczych. Z uwagi na powyższe wnioskodawca po dniu 31 marca 2016r. w dalszym ciągu jest osobą częściowo niezdolną do pracy.
Analizując sporządzoną w sprawie opinię biegłych lekarzy, Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny dowód w sprawie, jest logiczna, spójna i należycie uzasadniona. Zastrzeżenia organu rentowego (k. 21 akt sprawy) nie podważyły zawartego w niej stanowiska biegłych. Organ rentowy w swoich zastrzeżeniach wskazuje, że ubezpieczony może pracować na ogólnym rynku pracy, bo – choć nie powinien pracować jako kierowca, na wysokości, przy maszynach w ruchu, przy otwartym ogniu - to napady padaczkowe nie czynią go niezdolnym do pracy.
Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z obowiązującymi przepisami przy dokonywaniu oceny zdolności do pracy danej osoby w pierwszej kolejności bierze się pod uwagę poziom posiadanych kwalifikacji. Sąd nie neguje okoliczności, iż ubezpieczony mógłby wykonywać inne, lżejsze prace. Niemniej jednak dokonywanie oceny zdolności do pracy z punktu widzenia jakiejkolwiek innej pracy możliwej do wykonywania przez wnioskodawcę jest nieuzasadnione. Pierwszym punktem odniesienia przy ocenie niezdolności do pracy są posiadane kwalifikacje, a dopiero w przypadku, gdy dana osoba nie legitymuje się żadnymi kwalifikacjami zawodowymi - czy to wyuczonymi, czy też nabytymi - należy odnosić się do ogólnego rynku pracy.
Co więcej zgodnie z przepisami ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dopiero przy całkowitej niezdolności do pracy bada się, czy wnioskodawca jest w stanie wykonywać jakąkolwiek pracę. Wobec powyższego, biegli lekarze w sporządzonej opinii prawidłowo odnieśli się do posiadanych przez wnioskodawcę kwalifikacji, w związku z czym Sąd obdarzył ją wiarygodnością i podzielił płynące z niej wnioski. Całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem stwierdzić, że R. W. po dniu 31 marca 2016r. w dalszym ciągu spełnia wszystkie przesłanki do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy określone w art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Za dowodem z opinii biegłych lekarzy neurologa i kardiologa Sąd uznał ubezpieczonego za częściowo niezdolnego do pracy od dnia 1 kwietnia 2016r. do 31 marca 2017r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.477 14 § 2 kpc, zmieniono zaskarżoną decyzję i orzeczono jak w sentencji wyroku.