Civil appeal dismissed; plaintiff failed to prove debt transfer via enforceability clause, requiring specific procedural steps.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's judgment ordering payment from the defendant. The defendant argued the debt transfer agreement was invalid due to lack of consent, while the plaintiff claimed the debt had been transferred. The court ruled that without a specific enforceability clause under the Civil Procedure Code, the plaintiff cannot directly sue for payment after a debt transfer; instead, they must file a separate action to establish the transfer of rights.
Legislator headnote
AI generatedArt. 788 § 1 k.p.c.; Art. 189 k.p.c.: Following a court judgment establishing a debt, a subsequent transfer of the debt or creditor's rights requires a specific enforceability clause to allow direct enforcement; absent such a clause, the creditor must file a separate action to establish the transfer of rights or obligations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 791/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. D. przeciwko A. G. o zapłatę 1897,84 zł. na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18 maja 2016r.,sygn. akt I C 454/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt I i III w ten sposób, że powództwo oddala, II. zasądza od powoda na rzecz pozwanej 30 zł kosztów postępowania apelacyjnego. II Ca 791/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2016r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej A. G. na rzecz powoda M. D. kwotę 1728 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 1598 zł oraz zastrzeżeniem, że odpowiedzialność pozwanej jest solidarna z A. M., wobec do której Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z 2 kwietnia 2012r., sygn. akt VI Nc – e 305265/12, oddalił dalej idące powództwo i orzekł o kosztach procesu. W apelacji od powyższego wyroku pozwana zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 353 1kc.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że umowa zawarta między stronami jest umową o kumulatywne przystąpienie do długu, podczas gdy wolą pozwanej było przejęcie długu, a skoro powód na zawarcie takiej umowy nie wyraził zgody, to uniemożliwiało to przyjęcie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 328 k.p.c., poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez Sąd powodów orzeczenia o odsetkach, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego i zważył co następuje. Apelacja była uzasadniona, jednak z innych przyczyn aniżeli w niej wskazane. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, a co ustalił Sąd Rejonowy, że dochodzona przez powoda od pozwanej należność została zasądzona na jego rzecz od A.
M. (córki pozwanej) prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 2 kwietnia 2012r., sygn. akt VI Nc – e 305265/12, wydanym przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie. Okolicznością bezsporną był również fakt, że pomiędzy powodem a A. G., po uprawomocnieniu się powyższego nakazu zapłaty, została zawarta umowa z dnia 20 czerwca 2012r., nazwaną ugodą, na podstawie którego pozwana zobowiązała się m. in. do zapłaty na rzecz M. D. zobowiązania córki, objętego powyższym nakazem zapłaty i co również wynikało z ustaleń uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Sporny natomiast był między stronami rodzaj zawartej między nimi umowy, tj. czy stanowiła ona umowę o przejęcie długu (art. 519 i n. k.c.), czy też przystąpienie pozwanej do długu osoby trzeciej. Kwestia powyższa, w okolicznościach niniejszej sprawy, zważywszy na rodzaj zgłoszonego przez powoda żądania (zapłaty), była jednak bez znaczenia. Najistotniejszym bowiem w tychże okolicznościach sprawy jest to, iż po wydaniu prawomocnego orzeczenia sądowego, obejmującego dochodzony przez powoda również w niniejszej sprawie obowiązek zapłaty na jego rzecz, nastąpiła modyfikacja podmiotowa po stronie dłużnika, a tak w przypadku przystąpienia do długu , czy też jego przejęcia przez osobę trzecią (podobnie zresztą jak w przypadku zmiany wierzyciela), drogą właściwą jest uzyskanie klauzuli wykonalności w trybie art. 788 § 1 k.p.c. przeciwko czy to przejemcy długu, czy przeciwko podmiotowi przystępującemu do długu osoby trzeciej (czy na rzecz następcy wierzyciela, w przypadku cesji wierzytelności).
Warunkiem nadania klauzuli wykonalności w trybie powołanego art. 788 § 1 k.p.c., jest jednak przedstawienie dokumentu, o którym mowa w tymże przepisie. Jeżeli natomiast wierzyciel nie złoży takiego dokumentu i nie może go też w żaden sposób uzyskać (co wydaje się mieć miejsce w rozpoznawanej sprawie, zważywszy na treść i formę dokumentu, tj. umowy z dnia 20 czerwca 2012r. – k. 28), ma możliwość wytoczenia powództwa o ustalenie przejścia uprawnienia lub obowiązku (art. 189 k.p.c.), nie zaś występowania, co wadliwie uczynił powód w sprawie niniejszej, z roszczeniem o zapłatę.
Z powyższych zatem przyczyn i w takim stanie sprawy, zbędne było ustosunkowywanie się do zarzutów apelacji pozwanej. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok (pkt I), a o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt II) orzekł w myśl art. 98 § 1 i 2 k.p.c., zasądzając na rzecz pozwanej koszt poniesionej opłaty od apelacji.