Bankruptcy court overturned lower court's dismissal of debtor's repayment plan due to insufficient evidence of insolvency. The appellate court ruled that the plan was clear and the lower court erred in rejecting it. The court held that the lower court must establish a repayment plan when the debtor's proposal is valid. The court found that the debtor's plan was clear and verifiable, and the lower court erred in rejecting it based on insufficient evidence of insolvency. The court held that the lower court must establish a repayment plan when the debtor's proposal is valid. The court found that the debtor's plan was clear and verifiable, and the lower court erred in rejecting it based on insufficient evidence of insolvency. The court held that the lower court must establish a repayment plan when the debtor's proposal is valid.

Sygn. akt VI Gz 193/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki Sędziowie: SSO Anna Walus - Rząsa SSO Anna Harmata (spr.) Protokolant: asyst. sędz. Joanna Gołąbek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu upadłościowym S. P. osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej w przedmiocie ustalenia planu spłaty na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie Wydziału V Gospodarczego, Sekcji ds. Upadłościowych i Naprawczych z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt V GUp 9/09 w przedmiocie ustalenia planu spłaty postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy Sekcja ds. Upadłościowych oddalił wniosek upadłego S. P. o ustalenie planu spłaty wierzycieli. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy wskazał, że ustalenie planu spłaty wierzycieli nie było w niniejszym postępowaniu możliwe z uwagi na to, że przedkładane przez Upadłego projekty planu spłat (również po zobowiązaniu przez Przewodniczącego) nie spełniały wymogów formalnych planu, informacje wskazane przez upadłego były zbyt ogólne, a przede wszystkim sprzeczne.

Z tego względu nie mogły podlegać ocenie zarówno przez Sąd jak i przez Wierzycieli. Upadły przedstawiając pierwszy plan spłaty stwierdził, że może spłacić wszystkich wierzycieli (proporcjonalnie) kwotą 1.800,00 zł rozłożoną na 36 rat, by w kolejnym planie spłaty zobowiązać się do wypłacenia wierzycielom jednorazowo kwoty 3.596,67 zł w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu planu spłaty. Sąd Rejonowy stwierdził, że nie mógł we własnym zakresie dokonać ustalenia planu spłaty, gdyż nie miał podstaw do analizy możliwości zarobkowych upadłego w kontekście przepisu art. 370 prawo upadłościowe i naprawcze.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył upadły, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. (k. 940) Skarżący zarzucił, że w oparciu o obowiązujące przepisy sprzed nowelizacji z dnia 29.08.2014 r. Sąd I instancji nie mógł oddalić czy też odrzucić jego wniosku w przedmiocie ustalenia planu spłaty, a jedynie mógł go nie zaakceptować i ustalić inny plan spłaty. Zdaniem skarżącego Sąd Rejonowy dysponował niezbędną dokumentacją pozwalającą na ustalenie we własnym zakresie planu spłaty, z określeniem czasokresu jego obowiązywania, sposobu i zakresu zaspokojenia wierzytelności oraz wysokości wierzytelności umorzonych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie wnioskodawcy jest zasadne. Oddalając wniosek upadłego o ustalenie planu spłaty wierzycieli Sąd Rejonowy w Rzeszowie jako podstawę swego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 491 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z dnia 30 września 2014 r.) Sąd Rejonowy wskazał, że przedłożony przez upadłego plan spłaty jest zbyt ogólny i ze sobą sprzeczny i z tych powodów niemożliwa była jego ocena oraz dokonanie na jego podstawie analizy możliwości zarobkowych upadłego w kontekście przepisu art. 370 powołanej ustawy PUiN.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl powołanego wyżej art. 491 7 ust. 1 ustawy PUiN w brzmieniu prawidłowo ustalonym przez Sąd I instancji, o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd orzeka na wniosek, który upadły może zgłosić w całym toku postępowania, aż do uprawomocnienia się ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane tylko po przeprowadzeniu rozprawy, o której sąd powinien zawiadomić wierzycieli i pozostałych uczestników postępowania, tj. upadłego i syndyka.

Podkreślenia wymaga, że przy ustalaniu treści planu spłaty wierzycieli Sąd nie jest związany ani wnioskiem upadłego ani żądaniami wierzycieli zgłaszanymi w toku rozprawy. Istotne jest przy tym wyłącznie jednokierunkowe niezwiązanie sądu propozycjami upadłego - sąd może przyjąć zasady względniejsze dla wierzycieli, lecz nie może zmienić propozycji układowych na korzyść upadłego. Dopiero w braku propozycji układowych sąd dysponuje pełną swobodą w ustalaniu planu spłat. Wymaga podkreślenia, że brak propozycji co do treści planu spłat nie jest brakiem formalnym wniosku o ustalenie planu spłat i wniosek bez tego elementu powinien być przyjęty.

Należy mieć na uwadze, że obowiązkowe jest przeprowadzanie rozprawy, na której zarówno wierzyciel, jak i upadły mogą forsować własne postulaty. (komentarz do art. 491 (7) ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, R. Adamus, LEX Omega dla Sądów 2015) Mając na uwadze treść powołanego wyżej przepisu należało uznać, że brak było podstaw do oddalenia wniosku o ustalenie planu spłaty. Sąd Okręgowy podziela stanowisko S. G. zgodnie z którym sposób zredagowania przepisu art. 491 7ust. 1 ustawy PUiN wskazuje, że Sąd nie może oddalić wniosku upadłego o ustalenie planu spłaty wierzycieli.

Postanowienie Sądu musi mieć zawsze tzw. pozytywną treść, która może być następnie kwestionowana przez upadłego i każdego z wierzycieli, jeśli ich stanowisko nie zostało przez sąd uwzględnione. (por. S. Gurgul ,, Postępowanie upadłościowe wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej – cz. II’’ MOP 2009, Nr 11, Legalis, K. Michalak, komentarz do zmiany art. 491(7)ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wprowadzonej przez DZ.U. z 2008 r. nr 234 poz. 1572, LEX Omega dla Sądów 2015) Odmienny pogląd w powyższej kwestii wyraził wprawdzie R.

A., który opowiedział się za możliwością oddalenia wniosku o ustalenie planu spłaty , ale, co należy podkreślić, w wyjątkowych sytuacjach o których mowa art. 491 11 ust. 2 ustawy PUiN. W przedmiotowej sprawie okoliczności o których mowa w tej normie nie stanowiły przesłanki do oddalenia wniosku upadłego przez Sąd I instancji. Zważywszy na powyższe Sąd Rejonowy zobowiązany był ustalić plan spłaty. Należy dodać, iż Sąd Okręgowy nie podziela argumentacji Sądu I instancji, że uwzględnienie wniosku upadłego i ustalenie planu spłaty wierzycieli nie było możliwe ze względu na to, że przedłożony przez upadłego plan był zbyt ogólny i zawierał sprzeczności.

Dokonując analizy toku sprawy w tym zakresie to wskazać należy, że w dniu 10 maja 2014 r. upadły S. P. złożył do Sądu Rejonowego wniosek o umorzenie całości zobowiązań, które nie zostały zaspokojone w prowadzonym postępowaniu upadłościowym. Następnie odpowiadając na wezwanie Sądu o przedłożenie planu spłaty zgodnie z wymogami art. 491 7 PUiN, upadły przedłożył plan spłaty (k. 814, 830-832) proponując spłatę wierzycieli w łącznej kwocie 1800 zł rozłożonej na raty po 50 zł miesięcznie przez okres 3 lat; jednocześnie wskazując, iż utrzymuje się z renty wojskowej w wysokości 1030,11 zł.

Sąd wyznaczył rozprawę, dokonał zawiadomień w tym wierzycieli , doręczając im plan spłaty. W dniu 22 kwietnia 2015 r. odbyła się rozprawa, podczas której upadły potwierdził źródło utrzymania i wysokość otrzymanej renty, na rozprawie tej Sąd ponownie zobowiązał upadłego do przedłożenia czytelnego planu spłat. W odpowiedzi na powyższe upadły, pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. zmodyfikował plan spłaty, proponując spłatę jednorazową wierzycieli w łącznej kwocie 3596, 67 zł , w niniejszym planie podał w jaki sposób, kiedy i w jakiej wysokości poszczególnych wierzycieli proponuje spłacić (k. 895).

Sąd wyznaczył kolejną rozprawę, ponownie zawiadamiając wierzycieli i doręczając im przedłożony przez upadłego plan spłaty. W dniu 20 maja 2015 r. odbyła się kolejna rozprawa na której Sąd Rejonowy wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowany przez upadłego plan spłaty (k- 895) był czytelny, tym samym poddawał się kontroli i weryfikacji przez Sąd Rejonowy , również w świetle podanych przez upadłego danych co do źródła utrzymania i dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy co do wysokości zobowiązań.

Nie było więc przeszkód by Sąd ustalił plan spłaty wierzycieli, podejmując decyzję o jego treści w sposób samodzielny w zakresie niemniej korzystnym dla wierzycieli jak projekt upadłego. W dalszym toku sprawy Sąd Rejonowy ustali więc plan spłaty wierzycieli stosownie do treści art. 491 7 PUiN w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2014 r. zawierający wyliczenie wszystkich wierzycieli upadłego, określenie zakresu, sposobu i czasu w jakim będzie następować ich zaspokojenie oraz jakie zobowiązania zostaną umorzone, mając na uwadze, iż plan ten winien obejmować sposób zaspokojenia wierzycieli nie mniej korzystny jak przedstawiony przez upadłego w projekcie przy piśmie z dnia 27.04.2015r. ( k- 895).

Ustalając zakres spłat Sąd I instancji stosując odpowiednio art. 370 ust. 1 PUiN będzie się kierował możliwościami zarobkowymi dłużnika, wysokością niezaspokojonych wierzytelności i realnością ich zaspokojenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy działając na podstawie art. 386 § 1 kpc w związku z art. 397 § 2 kpc uchylił zaskarżone postanowienie.