Court grants conditional dismissal of domestic violence charges due to victim consent and alcohol addiction treatment.
Legislator summary
AI generatedThe court granted a conditional dismissal of criminal charges against a husband for domestic violence and physical assault against his wife. The prosecution argued for conviction based on severe injuries and repeated abuse, while the defense highlighted the husband's alcohol addiction and the victim's willingness to reconcile. The court ruled in favor of the defense because the victim consented to mediation, the husband successfully completed detoxification, and the relationship showed signs of repair.
Legislator headnote
AI generatedArt. 66 § 1 kk; Art. 67 § 1 kk: Conditional dismissal of criminal proceedings is permissible when the offender's guilt is established but the social harm is not significant enough to preclude probation, particularly if the victim consents and the offender engages in rehabilitation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt II K 198/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lipca 2016 roku Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki Protokolant Marzena Matusiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 roku sprawy (...) syna Z. i B. z domu B., urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że w okresie od grudnia 2014 r. do 21 marca 2015 r. w W. znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną I. K. w ten sposób, że zarówno będąc pod wpływem alkoholu jak i trzeźwym wszczynał awantury domowe, w trakcie których wyzywał swoją żonę słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, poniżał ją, groził pozbawieniem życia oraz spaleniem domostwa, a także popychał, szarpał, pluł na pokrzywdzoną, zaś w dniu 21 marca 2015 r. będąc w stanie nietrzeźwości (I badanie 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie 0,78 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) w trakcie kolejnej awantury, uderzył ją swoją głową w nos czym spowodował złamanie kości nosowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na czas powyżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk I. na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego M.
K. (1) na okres 2 (dwóch) lat próby; II. na podstawie art. 67 § 2 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; III. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 kk w związku z art. 67 § 3 kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się w okresie próby od nadużywania alkoholu; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. (2) kwotę 841,32 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu; V. na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk i art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i opłatę w kwocie 100 (stu) złotych.
Sygn. akt II K 198/15
UZASADNIENIE
/co do wymierzonej M. K. (1) kary/ Decydując o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, sąd miał na uwadze dyspozycje z art. 66 § 1 Kodeksu karnego. Sprawstwo i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości. Oskarżony przyznawał się do zarzuconego mu czynu Oskarżony nie był uprzednio karany, a zarzucone i przypisane mu przestępstwo zagrożone było karą do 5 lat pozbawienia wolności. Spełnione zostały zatem przesłanki formalne do warunkowego umorzenia postępowania karnego. Winę i społeczną szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu sąd uznał za duże, ale nie na tyle znaczne, aby uniemożliwiały one warunkowe umorzenie postępowania.
P. działania oskarżonego, oprócz zdarzenia z dnia 21 marca 2015 r., ograniczały się w zasadzie do agresji słownej, a niekiedy do popychania i szarpania pokrzywdzonej. Ponadto okres czasu, przez który oskarżony popełniał przestępstwo, nie był długi i wynosił niecałe cztery miesiące. Okolicznością, którą wprawdzie nie sposób było uznać za łagodzącą, ale którą sąd wziął pod uwagę, przychylając się do wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, było to, że czyn oskarżonego pozostaje w ścisłym związku ze stwierdzonym u niego uzależnieniem od alkoholu.
Jak stwierdzali biegli w opinii sądowo – psychiatrycznej, w stanie po spożyciu alkoholu oskarżony jest skłonny do podejmowania działań impulsywnych i pozbawionych pełnej kontroli. Potwierdzały to zeznania pokrzywdzonej. Sąd skierował strony na drogę postępowania mediacyjnego, które zakończyło się zawarciem ugody, w której oskarżony i pokrzywdzona uzgodnili swoje relacje, a przede wszystkim oskarżony zobowiązał się do podjęcia leczenia odwykowego, a pokrzywdzona do wspierania go w tej decyzji (vide karta 119 akt). Od zgody i postawy pokrzywdzonej I.
K. sąd uzależniał uwzględnienie wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Pokrzywdzona nie sprzeciwiała się uwzględnieniu wniosku, a wręcz przeciwnie - popierała jego uwzględnienie. Nadto potwierdzała, że oskarżony realizuje wszelkie postanowienia zawartej przed mediatorem ugody oraz że podjął i kontynuuje leczenie odwykowe. Co za tym idzie, całkowicie ustały również jego negatywne zachowania. W tym stanie rzeczy sąd uznał, że w przypadku oskarżonego wyjątkowo zachodzą warunki do warunkowego umorzenia postępowania, pomimo zarzucenia mu poważnego przestępstwa.
Ponieważ oskarżony podjął leczenie odwykowe, realizuje postanowienia zawartej przed mediatorem ugody, a pokrzywdzona wnosiła o uwzględnienie złożonego przez obrońcę wniosku, sąd zdecydował o warunkowym umorzeniu postępowania karnego na okres dwóch lat próby. Postawa oskarżonego i zaistniała szansa na naprawę małżeństwa pozwalają przypuszczać, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa, w szczególności na szkodę pokrzywdzonej. Aby wzmocnić postanowienie oskarżonego o podjęciu leczenia odwykowego oraz zapewnić kontrolę nad przebiegiem okresu próby, sąd postanowił o oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, a także zobowiązał do powstrzymania się od nadużywania alkoholu.