Appeal dismissed; plaintiff failed to prove assignment of claim due to missing specific debt details in CD file.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment, ruling that the plaintiff failed to prove the assignment of the specific debt in question. The plaintiff presented a CD containing a file created in November 2015, which the court found could not serve as evidence for an assignment agreement dated April 1, 2015, because the file did not exist at the time of the agreement and lacked specific details about the debt. Consequently, the court held that the plaintiff did not meet the burden of proof required to demonstrate that the assigned claim was sufficiently identified and transferred under the assignment contract.
Legislator headnote
AI generatedArt. 509 § 1 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 385 k.p.c.: For a valid assignment of a specific claim, the claim must be sufficiently individualized at the time of the transfer agreement, requiring clear identification of the parties, performance, and subject matter, which a generic statement or a file created after the agreement cannot satisfy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 642/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Kośka po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. w Kielcach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. przeciwko R. K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. I C 302/15 oddala apelację. Sygn. II Ca 642/16
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest bezzasadna. Sąd Okręgowy stoi w niniejszej sprawie na stanowisku, iż wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy i brak jest podstaw do jego zmiany lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż Sąd II instancji nie prowadził w niniejszej sprawie postępowania dowodowego, w związku z czym, na podstawie art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie niniejszego wyroku zawiera jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd I instancji w sposób niezgodny z zasadami oceny materiału dowodowego, wskazanymi w art. 233 § 1 k.p.c., dokonał oceny dowodu z postaci pliku zapisanego na płycie CD przedłożonej przez stronę powodową. Sąd faktycznie bowiem dowodu tego nie kwestionował, nie uznał go za niewiarygodny itd., stwierdził jedynie, iż z treści pliku zapisanego na płycie CD nie można wysnuć wniosku, że umowa cesji zawarta dnia 1 kwietnia 2015 r. pomiędzy powodem z (...) S.A dotyczyła także wierzytelności zbywającego towarzystwa w stosunku do pozwanego.
Powyższy wniosek Sąd I instancji oparł na tym, że zapis zawarty na płycie CD nie zawierał żadnego odniesienia do umowy której rzekomo dotyczył, nie został oznaczony jako załącznik do umowy, a data wytworzenia pliku nagranego na płycie CD jest późniejsza, niż data zawarcia umowy cesji. Zgodnie z art. 6 k.c. to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, iż posiada legitymację czynną w niniejszej sprawie, tzn., że na skutek umowy cesji nabył wierzytelność jaką (...) S.A w W. posiadało w stosunku do R. K., wynikającą z określonego stosunku prawnego w postaci umowy ubezpieczenia komunikacyjnego zawartej dnia 8 czerwca 2012 r. i dotyczącej pojazdu samochodowego o nr rej. (...).
Podkreślić należy, iż w § 2 ust. 2 umowy cesji z dnia 1 kwietnia 2015 r. zostało wskazane, że przedmiotem cesji są wierzytelności przysługujące zbywcy ( (...) S.A) zawarte w wykazie znajdującym się na płycie DVD stanowiącej załącznik nr 3 do umowy cesji. Skoro więc powód dochodził w niniejszym postępowaniu wierzytelności przejętej na podstawie ww. cesji, winien prócz umowy cesji przedstawić załącznik do tej umowy, określający wierzytelności stanowiące jej przedmiot, lub chociaż wyciąg z tego załącznika. Na gruncie niniejszej sprawy powód powinien przedstawić, chociażby na płycie CD, wykaz wierzytelności stanowiący załącznik nr 3, o którym mowa w umowie z dnia 1 kwietnia 2015 r.
Jakkolwiek zgodzić należy się z powodem, że z uwagi na ochronę danych osobowych nie mógł on przedstawić pełnego załącznika do umowy (zawierającego wykaz wszystkich wierzytelności), jednakże obowiązany pobył przedłożyć chociażby wyciąg z tego załącznika. Nie można przy tym uznać, że plik sporządzony w programie (...), nie zawierający oznaczenia, że stanowi wyciąg załącznika nr 3 do umowy z dnia 1 kwietnia 2015 r. i utworzony w listopadzie 2015 r., może być uznany przez Sąd za wyciąg załącznika nr 3 umowy cesji.
Powyższe wskazuje, iż faktycznie powód nie wykazał swojej legitymacji procesowej w niniejszej sprawie, bowiem nie wykazał, iż w załączniku do umowy cesji z dnia 1 kwietnia 2015 r. wskazana była również wierzytelność przysługująca (...) S.A w stosunku do R. K.. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że przedstawienie płyty CD, na której znajduje się plik nie nawiązujący w żaden sposób do umowy cesji z dnia 1 kwietnia 2015 r. i utworzony w listopadzie 2015 r., nie może być uznany za dowód tego, że istotna umowa cesji przeniosła na powoda wierzytelność w stosunku do pozwanego.
Skoro bowiem plik utworzono w listopadzie 2015 r., to nie istniał on w dacie zawierania umowy cesji i w związku z tym nie mógł w dacie jej zawarcia stanowić załącznika do umowy, określającego przedmiot cesji. Powód nie przedstawił natomiast żadnego innego dowodu wskazującego, że istotna wierzytelność została objęta umową cesji. Nie można przy tym uznać, iż oświadczenie prezesa zarządu powoda, wskazujące że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu stanowiła przedmiot umowy cesji z dnia 1 kwietnia 2015 r., może stanowić dowód tego, że umowa cesji obejmowała również wierzytelność w stosunku do R.
K.. Treść oświadczenia jest ogólna, nie zawiera odniesienia do konkretnej wierzytelności, a samo oświadczenia jest datowane na 1 kwietnia 2015 r., kiedy niniejsze postępowanie zostało przez powoda zainicjowane w maju 2015r. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Podkreślić należy, że wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana).
Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność.(por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 25 marca 2014 r. wydany w sprawie o sygn. akt I ACa 885/13). Nawet przy tzw. cesji globalnej dla skutecznego przeniesienia wierzytelności konieczne jest ich zindywidualizowanie, bowiem mimo ich przeniesienia w drodze jednej umowy, nie dochodzi do połączenia wierzytelności i zachowują one swoją samodzielność.
Skoro zaś powód w niniejszej sprawie nie przedstawił dowodu wskazującego bezspornie, że przedmiotem cesji była również wierzytelność istotna w niniejszej sprawie oraz że została ona w sposób skonkretyzowany określona w załączniku do umowy cesji, który istniał w dacie zawarcia umowy cesji, niemożliwym jest faktycznie przyjęcie przez Sąd w niniejszej sprawie, że powód skutecznie nabył wierzytelność, którą dochodzi od pozwanego. Powyższe nie oznacza oczywiście i nie przesądza o tym, że przelew był nieskuteczny itd., bowiem faktycznie podstawą oddalenia powództwa w niniejszej sprawie jest jedynie okoliczność, że powód nie wykazał tego, iż przedmiotem umowy cesji z dnia 1 kwietnia 2015 r. była również wierzytelność istotna w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na zasadzie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. SSO Monika Kośka (...) (...): (...) (...)