Plaintiff's claim dismissed due to insufficient evidence proving the underlying debt and interest calculation. Court required proof of original creditor's rights. Plaintiff failed to provide source bank contract.

Sygn. akt I C upr 164/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Miliczu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Agnieszka Hasiak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. w Miliczu sprawy z powództwa (...) W. przeciwko K. J. (1) o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. (...) 1. (...) 2. (...) - (...) - (...) 3. (...) 4. (...) M., (...) Sygn. akt I C upr 164/16

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) we W., działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w pozwie złożonym w dniu 3 czerwca 2016 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego K. J. (1)kwoty 2 226,77 zł z ustawowymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 100,00 zł opłaty sądowej od pozwu. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany (...) Bank (...) S.A. zawarli w dniu 26 kwietnia 2007 r. umowę bankową o nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i zobowiązał się do jej zwrotu na warunkach określonych w umowie. (...) Bank (...) S.A. połączył się w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. z (...) Bank S.A.

Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, wobec czego niespłacona kwota należności głównej stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie. Pomimo upływu terminu wyznaczonego pozwanemu do uregulowania należności, nie dokonał on zapłaty, wobec czego w dniu 2 kwietnia 2014 r. pierwotny wierzyciel zawarł ze stroną powodową umowę przelewu wierzytelności, cedując na jej rzecz całość praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy. Nadto strona powodowa wskazała, że zadłużenie pozwanego wynosi 2 226,77 zł, w tym należność główna 1 306,95 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 919,82 zł.

Podniosła, że wezwała pozwanego do zapłaty, jednakże zadłużenie nie zostało uregulowane. Pozwany nie wziął udziału w postępowaniu i nie zajął żadnego stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 2 kwietnia 2014 r. (...) Bank S.A.we W.zawarł z (...) S.Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym we W.umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego K. J. (2)w wysokości – kapitał 1 306,95 zł, odsetki 650,95 zł i koszty – 346,90 zł. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 02.04.2014 r. k. 9-12; wyciąg z elektronicznego załącznika do porozumienia k. 13) (...) S.A.

– reprezentując stronę powodową - w dniu 9 maja 2016 r. sporządził pismo wzywające pozwanego do zapłaty zadłużenia.. (dowód: pismo z 09.05.2016 r. k. 14-15) W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wystawionym w dniu 3 czerwca 2016 r. strona powodowa oświadczyła, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. Prokura (...) we W. nabyła od (...) Bank S.A. we W. wierzytelność wobec pozwanego K. J. (1), wynikającą z umowy pożyczki z dnia 26 kwietnia 2007 r. o nr (...). Wysokość zobowiązania dłużnika na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 2 226,77 zł, w tym należność główna 1 306,95 zł i odsetki w kwocie 919,82 zł. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...) z 03.06.2016 r. k.

8)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c., dotyczącego umowy przelewu wierzytelności. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Powodowy Fundusz formułując żądanie w niniejszej sprawie miał zatem obowiązek udowodnienia, że przysługuje mu uprawnienie do dochodzenia należności od pozwanej z tytułu związania umową z poprzednikiem prawnym strony powodowej, z tytułu której miała uiścić dochodzona pozwem kwotę.

Strona powodowa zaoferowała jako materiał dowodowy jedynie umowy cesji z wyciągiem z załącznika, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu oraz wezwanie do zapłaty. W ocenie Sądu przedłożone przez powoda dokumenty są niewystarczające dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa nie wykazała bowiem – wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi – istnienia i wysokości zobowiązania, zasad obciążenia pozwanego dochodzoną kwotą przez pierwotnego wierzyciela, daty wymagalności świadczenia, sposobu i okresu wyliczenia odsetek. Powołała się w tym zakresie jedynie na wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, co nie może zostać uznane za wystarczające, zwłaszcza w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2011 r. w sprawie P 1/10, na mocy którego zostało wykluczone uprzywilejowanie dowodowe jakie posiadały fundusze sekurytyzacyjne.

Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu złożony w niniejsze sprawie stanowi wyłącznie dokument prywatny i nie wiąże się z nim domniemanie prawne, że stwierdzona w nim wierzytelność istnieje, co potwierdza przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jedn. z 2014 r. poz. 157) W tej sytuacji brak jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonania przedmiotowego wpisu w księgach rachunkowych powodowego funduszu. Strona powodowa nie przedłożyła źródłowej umowy bankowej, na którą powołała się w uzasadnieniu pozwu, nie zaoferowała też innych dowodów potwierdzających wysokość dochodzonej kwoty.

Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane.

Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku o oddaleniu powództwa w całości. O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) M. (...)