Legislator Case Law & Legislation
III AUz 209/16 AI generated

Social Security Fund appeal dismissed; court transfer required instead of dismissal due to wrong jurisdictional path.

Case Number III AUz 209/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Fund appealed a lower court's decision to transfer a case to the Fund's President, arguing the appeal was inadmissible. The court found the appeal was procedurally incorrect because the original decision to terminate contributions did not fall under the specific judicial review exception provided by law. Consequently, the appeal was dismissed, and the lower court was ordered to transfer the matter to the Fund's President for reconsideration.

Legislator headnote

AI generated

Art. 83 ust. 1, 2, 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 464 § 1 k.p.c.: Decisions terminating contributions do not allow court appeals; instead, a request for reconsideration by the Fund's President is the proper remedy, requiring case transfer rather than dismissal for inadmissibility.

Keywords

AI generated
social security contributions termination of proceedings administrative appeal jurisdictional transfer inadmissibility of appeal reconsideration request Social Security Fund

Cited Legislation

AI generated
Art. 83 ust. 1, 2, 4, 5-7, 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Wskazać należy bowiem, że zgodnie z treścią przepisu art. 83 ust.
Art. 464 § 1 k.p.c.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 464 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 61a § 1 k.p.a.
1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 61a §1 k.p.a.
Art. 1 ust. 16 ustawy abolicyjnej
Kolejny wyjątek w tym zakresie przewiduje jednak art. 1 ust.
Art. 1 ust. 10 ustawy abolicyjnej
Tak więc zaskarżona decyzja została wydana z innych przyczyn, niż niespełnienie warunków określonych w art. 1 ust. 10 ustawy abolicyjnej, który stanowi, że warunkiem umorzenia należności, o których mowa w ust.
Art. 385 k.p.c.
Kierując się powyższymi względami, zażalenie należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. oddalić, co uczynił Sąd Apelacyjny w sentencji niniejszego postanowienia.
art. 464 § 1 k.p.c
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 464 § 1 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Kierując się powyższymi względami, zażalenie należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
II GSK 1438/11

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt III AUz 209/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesława Stachowiak Sędziowie: SSA Jolanta Cierpiał (spr.) del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Tonak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy K. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o umorzenie składek na skutek zażalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt VII U 2124/13 postanawia: oddalić zażalenie. del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans SSA Wiesława Stachowiak SSA Jolanta Cierpiał

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 maja 2013 r., nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. umorzył postępowanie w zakresie wniosku K. S. z dnia 25 marca 2013 r. o umorzenie nieopłaconych należności na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od 10/2001 r. do 8/2002 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S.. Postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. VII U 2124/13, Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę do rozpoznania Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 464 § 1 k.p.c. w zw. z art. 83 ust. 2, 3 i 5-7 i art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 61a §1 k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący organ rentowy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie organu rentowego okazało się bezzasadne. Wskazać należy bowiem, że zgodnie z treścią przepisu art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137 poz. 887 ze zm.), zwanej dalej „ustawą systemową”, Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności: umarzania należności z tytułu składek (ust. 1 pkt 3). Zgodnie zaś z art. 83 ust. 2 ustawy systemowej, od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.

Wyjątek od powyższej zasady przysługiwania odwołania do sądu wprowadza jednak art. 83 ust. 4 ustawy systemowej, który stanowi, że odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje m.in. od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z tym przepisem, w takiej sytuacji stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż co do zasady wyłączona została możliwość wniesienia odwołania do sądu (na podstawie k.p.c.) od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Kolejny wyjątek w tym zakresie przewiduje jednak art. 1 ust. 16 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r. poz. 1551), zwanej dalej „ustawą abolicyjną”, zgodnie z którym odwołanie do właściwego sądu (w terminie i na zasadach określonych w art. 83 ust. 2, 3 i 5-7 ustawy systemowej) przysługuje od decyzji, o których mowa w ust. 8 i 13 tego przepisu, tj.:

1. decyzji określających warunki umorzenia, w których ustala się także kwoty należności, o których mowa w ust. 1 i 6, z wyłączeniem kosztów egzekucyjnych, (ust. 8), 2. decyzji o umorzeniu należności, o których mowa w ust. 1 i 6 - po spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 10, z uwzględnieniem ust. 7, 11 i 12 (ust. 13 pkt 1), 3. decyzji o odmowie umorzenia należności, o których mowa w ust. 1 i 6 - w przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, z uwzględnieniem ust. 7, 11 i 12 (ust. 13 pkt 2). Powyższe przepisy wskazują zatem na enumeratywny katalog decyzji w sprawach o umorzenie należności, od których – w drodze wyjątku – przysługuje odwołanie do sądu powszechnego.

Przy czym jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 83 ust. 4 ustawy systemowej stanowi, że wniosek do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje w przypadku wydania decyzji w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, co oznacza, że przepis ten odnosi się do decyzji wydanych w tych sprawach i to bez względu na to, czy rozstrzygnięcie decyzji dotyczy kwestii formalnej (procesowej), czy istoty sprawy (por. per analogiam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn.

II GSK 1438/11). Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że przepis art. 1 ust. 16 ustawy abolicyjnej stanowi wyjątek od zasady, że od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, przysługuje wniosek do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie odwołanie do sądu powszechnego, winien on być interpretowany ściśle. Z uwagi więc na fakt, że zaskarżona decyzja, umarzająca postępowanie w sprawie o umorzenie nieopłaconych należności na ubezpieczenia, nie stanowi żadnej z powyżej wskazanych decyzji, wydawanych w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, od których w drodze wyjątku przysługuje odwołanie do sądu powszechnego na podstawie art. 1 ust. 16 ustawy abolicyjnej, stwierdzić należy, że od decyzji tej przysługuje wniosek do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie odwołanie do sądu.

Przy czym jednocześnie zauważyć należy, że przyczyną umorzenia przez organ rentowy postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku odwołującego o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek było stwierdzenie przez organ rentowy, że K. S. w okresie od 29 maja 2002 r. do 1 maja 2005 r. podlegał wyłącznie ubezpieczeniu zdrowotnemu, zaś za okres od 1 październik 2001 r. do 28 maja 2002 r. nie stwierdzono zadłużenia na ubezpieczenia społeczne, a zatem postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Tak więc zaskarżona decyzja została wydana z innych przyczyn, niż niespełnienie warunków określonych w art. 1 ust. 10 ustawy abolicyjnej, który stanowi, że warunkiem umorzenia należności, o których mowa w ust. 1 i 6, jest nieposiadanie na dzień wydania decyzji, o której mowa w ust. 13 pkt 1, niepodlegających umorzeniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 stycznia 1999 r., do opłacenia których zobowiązana jest osoba prowadząca pozarolniczą działalność lub płatnik składek, o którym mowa w ust. 2, oraz należnych od tych składek odsetek za zwłokę, opłat prolongacyjnych, kosztów upomnienia, opłat dodatkowych, a także kosztów egzekucyjnych naliczonych przez dyrektora oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego.

W konsekwencji w ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do przyjęcia wykładni rozszerzającej przepisu art. 1 ust. 16 ustawy abolicyjnej i uznania, że odwołanie do sądu od takich decyzji przysługuje, a zatem stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że od zaskarżonej decyzji odwołanie do sądu powszechnego nie przysługuje. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że droga sądowa w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Jednak z uwagi na fakt, że na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy systemowej odwołującemu przysługuje zamiast tego prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, to w takiej sytuacji w świetle art. 464 § 1 k.p.c. nie mogło nastąpić odrzucenie pozwu (odwołania) z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdyż do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ, lecz sprawę należało przekazać mu do rozpoznania zgodnie z właściwością.

Dlatego stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem prawidłowo przekazał sprawę do rozpoznania Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zgodnie z właściwością). Z uwagi na powyższe podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 464 § 1 k.p.c. w zw. z art. 83 ust. 2, 3 i 5-7 i art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 61a §1 k.p.a. należy uznać za chybiony. Kierując się powyższymi względami, zażalenie należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalić, co uczynił Sąd Apelacyjny w sentencji niniejszego postanowienia. del.

SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans SSA Wiesława Stachowiak SSA Jolanta Cierpiał