Legislator Case Law & Legislation
II Cz 520/16 AI generated

Appeal dismissed; mediation venue determined by general jurisdiction over defendant, not contract performance location.

Case Number II Cz 520/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the appeal challenging the transfer of a mediation summons from the Ostrow Wielkopolski to the Warsaw district court. The appellant argued that the contract's performance location in Ostrów determined exclusive jurisdiction, but the court held that Article 185 § 1 of the Civil Procedure Code establishes general jurisdiction based solely on the defendant's domicile. Consequently, the court ruled that the place of contract performance is irrelevant for determining the competent court for mediation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 185 § 1 k.p.c.; Art. 27-30 k.p.c.: The court competent for a mediation summons is the generally competent court for the defendant, determined by their domicile, not the place of contract performance.

Keywords

AI generated
mediation summons venue general jurisdiction defendant contract performance location exclusive jurisdiction rule civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 185 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu wskazano, iż właściwość sądu w zakresie zawezwania do próby ugodowej reguluje art. 185 § 1 k.p.c. Zgodnie z tą regulacją Sądem właściwym jest sąd Rejonowy ogólnie właściwy dla przeciwnika wnioskującego.
Art. 200 § 2 k.p.c.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 200 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 202 k.p.c.
z art. 202 k.p.c. a także art.
Art. 30 k.p.c.
z art. 30 k.p.c. W uzasadnieniu wskazano, że miejscem wykonania umowy stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy jest O.
Art. 385 k.p.c.
Z tych przyczyn na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 185 § 1 k.p.c
W uzasadnieniu wskazano, iż właściwość sądu w zakresie zawezwania do próby ugodowej reguluje art. 185 § 1 k.p.c.
art. 200 § 2 k.p.c
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 200 § 2 k.p.c.
art. 202 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
post. SN z 1.6.2015 r., III CO 37/15
Podkreślić należy, iż wspomnianych zasad nie zmienia nawet pisemna umowa stron o poddaniu innemu sądowi I instancji sporu wynikłego lub mogącego w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego (post. SN z 1.6.2015 r., III CO 37/15, Biul.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 520/16 POSTANOWIENIE K., dnia 26 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Vogt Sędziowie: S.S.O. Barbara Mokras – spr. S.S.O. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o zawezwanie do próby ugodowej w przedmiocie zażalenia wnioskodawczyni A. S. na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I Co 631/16 postanawia: oddalić zażalenie. S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski Sygn. akt II Cz 520/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim stwierdził swą niewłaściwość i zawezwanie do próby ugodowej wniesione przez A. S. przekazał do rozpoznania przez Sąd Rejonowy dla Warszawy W. w W.. W uzasadnieniu wskazano, iż właściwość sądu w zakresie zawezwania do próby ugodowej reguluje art. 185 § 1 k.p.c. Zgodnie z tą regulacją Sądem właściwym jest sąd Rejonowy ogólnie właściwy dla przeciwnika wnioskującego. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 202 k.p.c. a także art. 185 § 1 k.p.c. w zw. z art. 30 k.p.c. W uzasadnieniu wskazano, że miejscem wykonania umowy stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy jest O. i okoliczność ta jest elementem decydującym o ustaleniu właściwości Sądu do rozpoznania niniejszej sprawy. Tym samym skarżąca zakwestionowała również stanowisko Sądu Rejonowego, w którym wskazano, iż właściwość określona w art. 185 § 1 k.p.c. ma charakter właściwości wyłącznej.

Sąd Okręgowy, zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty zażalenia oraz treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazania wymaga, iż art. 185 § 1 k.p.c. w sposób jasny i wyczerpujący ustanawia szczególną zasadę ustalającą właściwość sądu, do którego złożone powinno zostać zawezwanie do próby ugodowej. Zgodnie z dyspozycją wspomnianego przepisu do przeprowadzenia postępowania pojednawczego właściwym miejscowo jest sąd ogólnie właściwy dla przeciwnika. Tym samym dla ustalenia właściwości Sądu koniecznym jest ustalenie właściwości ogólnej na podstawie art. 27 – 30 k.p.c., a zatem odnoszącej się jedynie do miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego.

W tych okolicznościach, wbrew stanowisku zażalenia nie sposób uznać, że jakikolwiek wpływ na ustalenie właściwości miejscowej w niniejszej sprawie ma miejsce wykonania umowy, gdyż ustalenie tej okoliczności jest istotna przy ustalaniu właściwości przemiennej a nie właściwości ogólnej. Podkreślić należy, iż wspomnianych zasad nie zmienia nawet pisemna umowa stron o poddaniu innemu sądowi I instancji sporu wynikłego lub mogącego w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego (post. SN z 1.6.2015 r., III CO 37/15, Biul.

SN 2015, Nr 7, s. 9). Z tej przyczyny podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, znajdujące oparcie w doktrynie i judykaturze, w którym wskazano, iż właściwość sądu określona w art. 185 § 1 k.p.c. ma charakter wyłączny, gdyż wprawdzie zasada ta nie została ujęta w przepisach art. 38 – 42 k.p.c., jednak sztywne reguły określone w art. 185 § 1 k.p.c. pozwalają na takie określenie charakteru tej właściwości. Z tych przyczyn na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski