Legislator Case Law & Legislation
IX W 1416/16 AI generated

Court convicts driver of speeding in built-up area, rejecting defense's challenge to laser speed measurement accuracy.

Case Number IX W 1416/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court convicted the defendant of speeding in a built-up area and sentenced him to a 300 zloty fine. The defense argued that police could not prove the speed violation, but the court found the laser measurement reliable due to clear weather and proper calibration. Consequently, the court rejected the defense's claims and upheld the conviction based on the evidence presented.

Legislator headnote

AI generated

Art. 92a kw; Art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym; Art. 624 § 1 kpk; Art. 119 kpw: The court established that a conviction for speeding is valid when the defendant fails to refute the accuracy of a certified laser speed measurement conducted under favorable conditions, and the court may waive procedural costs if imposing them would be disproportionately burdensome.

Keywords

AI generated
speeding in built-up area laser speed measurement traffic violation conviction procedural costs waiver defense challenge rejection

Cited Legislation

AI generated
Art. 92a kw
(1) został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw w zw.
Art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ORZEKA: I.
Art. 624 § 1 kpk
na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw.
Art. 119 kpw
z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IX W 1416/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik Protokolant: Kalina Pawelko w obecności oskarżyciela publ. M. N. po rozpoznaniu w dniach 1 czerwca, 24 czerwca, 10 sierpnia i 07 września 2016 r. sprawy T. F. (1) syna S. i M. z domu B. ur. (...) w O. obwinionego o to, że: w dniu 04 kwietnia 2016 r., ok. godz. 20 40 w O. na ul. (...) kierując samochodem m-ki M. o nr rej. (...) przekroczył w terenie zabudowanym dopuszczalna prędkość jazdy o 40 km/h (90/50 km/h) - tj. za wykroczenie z art. 92 a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ORZEKA: I. obwinionego T. F. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92 a kw skazuje go na karę 300,- (trzysta) złotych grzywny; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny: Obwiniony T. F. (1) mieszka w D., gdzie prowadzi (...). Na utrzymaniu posiada (...) oraz (...)dzieci. W przeszłości karany był za wykroczenia w ruchu drogowym (k.15) W dniu 04 kwietnia 2016 r. funkcjonariusze (...) D. P. (1) oraz A. B. (1) pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na ul. (...), gdzie dokonywali pomiarów prędkości pojazdów przy użyciu laserowego miernika prędkości (...) (...). Stojąc na ul. (...) naprzeciwko (...) (...) S. około godz. 20:40 D. P. dokonała pomiaru prędkości pojazdu marki M. o nr rej. (...) poruszającego się ul. (...), którym kierował obwiniony T.

F. (1). Wynik pomiaru wyniósł 88 km/h w miejscu obowiązywania ograniczenia prędkości do 50 km/h. Z uwagi na zmianę sygnału na czerwony na sygnalizatorze na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) jadące przed obwinionym w odległości około 200 m pojazdy zaczęły zwalniać. Obwiniony dojechał do skrzyżowania gdy nastąpiła już zmiana świateł i z odległości(...) D. P. dokonała ponownego pomiaru prędkości jego pojazdu. Urządzenie wskazało, iż obwiniony poruszał się z prędkością 90 km/h w miejscu obowiązywania ograniczenia prędkości do 50 km/h.

W związku z przekroczeniem prędkości A. B. dokonał zatrzymania pojazdu. W czasie kontroli D. P. okazała obwinionemu urządzenie pomiarowe wraz z wyświetlonym wynikiem i odległością z jakiej dokonano pomiaru. Na obwinionego nałożyła mandat karny kredytowany w wysokości 200 złotych. T. F. odmówił przyjęcia mandatu karnego twierdząc iż policjanci nie będą w stanie udowodnić mu przekroczenia prędkości. Warunki atmosferyczne w czasie dokonywania pomiaru były bardzo dobre, była pełna widoczność i przejrzystość powietrza, brak było opadów. (dowód: notatka urzędowa k. 3, świadectwo legalizacji k. 4, informacja z K. k. 23, zeznania D.

P. k. 31-31v., zeznania A. B. k. 32-32v.) Wobec powyższego T. F. (1) został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W toku przeprowadzonego postępowania obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, iż jechał z prędkością nie przekraczającą 50 km/h ponieważ wiele lat jeździ ta trasą i często widzi tu patrole policji. Podkreślił, że jechał w grupie pojazdów, przed nim jechał ciemny samochód, który się oddalał. Pojazd go poprzedzający znajdował się odległości około 10-15 metrów przed nim.

Obwiniony wyjaśnił, że jechał lewym pasem ruchu za innymi pojazdami. Prawym pasem także poruszały się samochody. W jego ocenie wszystkie pojazdy jechały z podobną prędkością. Wskazał, iż pomiar dokonywany był przy ograniczonej widoczności albowiem było już ciemno. Zaprzeczył aby okazano mu urządzenie z wynikiem pomiaru. Wyjaśnił, że policjanci powiedzieli mu tylko z jaką prędkością miał się poruszać i że pomiar wykonano z odległości (...). Obwiniony wyjaśnił iż przy takiej dużej odległości istnieje możliwość, ze pomiar wykonany był nieprawidłowo.

Podczas jazdy nie widział aby policjant dokonywał pomiaru prędkości jego pojazdu. (wyjaśnienia – k. 21-21v, szkic k.

20)

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę gdyż, w ocenie Sądu nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach zgromadzonych w sprawie i zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane mu wykroczenie. Nie można przyjąć za wiarygodne twierdzeń, że pomiar prędkości dokonywany był nieprawidłowo, bowiem z treści notatki urzędowej D. P. a także zeznań świadków wynika, iż dokonany był z odległości ok. (...) a pojazdy jadące przez obwinionym nie utrudniały wykonania pomiaru, gdyż jechały w znacznej odległości.

Sąd w pełni podzielił zeznania funkcjonariuszy policji D. P. i A. B., którzy przeprowadzali kontrolę pojazdu obwinionego. D. P. która dokonywała pomiaru podkreśliła, że wykonała go gdy samochód obwinionego znajdował się na prostym odcinku drogi i poruszał się lewym pasem ruchu. Przyznała, że przed nim w odległości około (...) poruszały się inne pojazdy, a obwiniony zbliżał się do nich. Podkreśliła, że w sposób oczywisty widać było, iż obwiniony poruszał się z prędkością większą niż pojazdy go poprzedzające i doganiał je.

D. P. podkreśliła, iż po zatrzymaniu, którego dokonał A. B. okazała obwinionemu wynik pomiaru i odległość z jakiej wykonano pomiar. A. B. podkreślił, że w sytuacji gdy jeden pojazd zasłania drugi nie można wykonać prawidłowo pomiaru. Podobnie w sytuacji gdy inny pojazd wjeżdża w wiązkę lasera w trakcie wykonywania pomiaru. Urządzenie pokazuje wówczas błąd pomiaru i wynik nie jest wyświetlany. Dodatkowo wskazał, iż celownik optyczny tego urządzenia umożliwia pomiar prędkości pojazdów nawet w nocy. Ponadto ul. (...) jest dobrze oświetlona i często właśnie w tym miejscu dokonują pomiarów prędkości.

Sąd uznał powyższe zeznania za wiarygodne i w całości dał im wiarę. Są one spójne i logiczne, wzajemnie ze sobą korespondują. Ponadto policjanci zeznawali jedynie na okoliczności związane z wykonywanymi prze nich obowiązkami służbowymi, są dla obwinionego osobami całkowicie obcymi i nie mają powodów aby bezpodstawnie go pomawiać. Treść ich zeznań znajduje także potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej przez D. P. bezpośrednio po przeprowadzonej interwencji. Wobec wskazanych wyżej dowodów wina obwinionego nie ulega wątpliwości i została mu należycie udowodniona w toku przeprowadzonego postępowania.

Sąd uznał obwinionego T. F. (1) za winnego tego, że w dniu 04.04.2016 r. ok. godz. 20:40 w O. na ul. (...) kierując samochodem m-ki M. nr rej. (...) przekroczył w terenie zabudowanym dopuszczalną prędkość jazdy o 40 km/h (90/50 km/h). Urządzenie (...) jest ręcznym miernikiem prędkości i odległości. Zawsze jest wyświetlana odległość z jakiej dokonano pomiaru. By wykonać pomiar oczywiście potrzebna jest precyzja, bowiem ok. 2 sekund laser musi być skierowany na jeden punkt, najlepiej w okolicach tablicy rejestracyjnej pojazdu.

Zatem policjantka dokonująca pomiaru musiała mieć odpowiednio dużo czasu i dobrą widoczność na pojazd obwinionego, aby móc dokonać prawidłowego pomiaru jego prędkości. W przypadku zakłóceń, pomiar nie może zostać dokonany i nie jest wyświetlany. Urządzenie posiada celownik optyczny, waży jedynie (...). Trudno zatem dociec dlaczego obwiniony kwestionuje możliwość pomiaru takim urządzeniem, gdyby było to niemożliwe lub utrudnione, zapewne funkcjonariusze w całej Polsce nie stosowaliby tego miernika. Jest to urządzenie certyfikowane, posiadające w momencie kontroli ważne świadectwo legalizacji ważne do dnia 30.09.2016 r.

Obwinionemu okazano zarówno wynik pomiaru jak i odległość z jakiej pomiar został wykonany. Prędkość pojazdu obwinionego została zmierzona przez uprawnioną do tego funkcjonariuszkę, która posiada odpowiednie umiejętności w zakresie używania laserowych urządzeń do pomiaru prędkości. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyniku uzyskanego za pomocą tego laserowego miernika prędkości. Swoim zachowaniem obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dopuszczalna prędkość pojazdu na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h.

Ograniczenie to ma na celu zredukowanie liczby wypadków samochodowych, bowiem na obszarach zabudowanych często przebywają osoby piesze, które w przypadku potrącenia przez pojazd jadący z dużą prędkością mają ograniczone szanse na przeżycie. Ograniczenie prędkości w tym miejscu ma uzasadnienie albowiem przy ulicy (...) zlokalizowane są budynki (...) (...)- (...) i rejon ten charakteryzuje się bardzo dużym natężeniem ruchu pieszych, także z uwagi na znajdujące się tam przystanki komunikacji publicznej. W niewielkiej odległości od miejsca w którym dokonany został pomiar miało w przeszłości tragiczne w skutkach potrącenie przez samochód osoby pieszej.

W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara grzywny w wysokości 300 złotych jest w pełni adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu oraz stopnia zawinienia. Spełni również swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej. Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwolnił obwinionego od kosztów postępowania i opłaty uznając, że obciążenie nimi byłoby dla niego nadmiernym ciężarem.