Court dismissed eviction claim against tenant's family members who cohabited with deceased tenant.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the county's eviction suit against the deceased tenant's wife and son, ruling they had validly stepped into the lease. The plaintiff argued the wife rented elsewhere and the son worked away, but the court found they maintained the local address as their life center. Consequently, the court held that periodic absences or separate rental titles do not negate the requirement of cohabitation for lease succession.
Legislator headnote
AI generatedArt. 691 § 2 k.c.; Art. 691 k.c.: The court established that a spouse's separate rental title or a close relative's periodic absence from the residence does not preclude the legal succession of the lease upon the tenant's death.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 1104/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2015 roku Sąd Rejonowy w Inowrocławiu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marcin Sroczyński Protokolant: sekr. sądowy Joanna Operacz-Nizioł po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 roku w Inowrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa Powiatu (...) przeciwko R. M., E. M. i M. M. o eksmisję 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych R. M. i M. M. kwotę 257,00 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Marcin Sroczyński
UZASADNIENIE
Pismem z 19 lutego 2015 roku powód Powiat (...) wniósł pozew przeciwko R. M., E. M. i M. M. o opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu mieszkalnego położonego w I. przy ul. (...). W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż lokal mieszkalny przy ul. (...) w I. obecnie jest własnością Powiatu (...). W latach siedemdziesiątych miał on status mieszkania zakładowego, którego najemcą był od 30 listopada 1976 roku B. M.. Najemca zmarł 11 kwietnia 2014 roku. W chwili śmierci najemcy w lokalu zameldowana była żoną najemcy R. M., córka E. M. i syn M.
M.. Zgodnie z art. 691 § 2 k.c. ustawodawca określił wymóg, by osoby które mogą wstąpić w stosunek najmu, stale zamieszkiwały z najemcą w wynajmowanym przez niego lokalu aż do chwili jego śmierci. Powód dysponuje dokumentami z których wynika, że żona zmarłego jest najemcą innego lokalu mieszkalnego na terenie Miasta I.. Córka E. M. przebywała w chwili śmierci głównego najemcy za granicą i przebywa do tej pory. Natomiast syn M. M. pracuje w B. i tam zamieszkuje. W związku z zaistniałymi okolicznościami powód nie uznał uprawnienia z art. 691 k.c. do lokalu wobec pozwanych.
Pozwani nie wystąpili do sądu o ustalenie wstąpienie w stosunek najmu. Tym samym powód wezwał pozwanych do opróżnienia lokalu z rzeczy i wydanie lokalu. Wysyłane pisma nie przyniosły żadnego rezultatu. Pozwani R. M. i M. M. w odpowiedzi na pozew z dnia 11 maja 2015 roku wnieśli o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu wskazali, iż nie jest prawdą aby M. M. nie wstąpił w stosunek najmu po zmarłym B. M.. W chwili śmierci ojca zamieszkiwał razem z nim. Pracował on w B. natomiast mieszka w I. w lokalu przy ul. (...) 14-16/2. Codziennie rano dojeżdża do pracy.
R. M. pomieszkiwała wraz z mężem przy ul. (...). Opiekowała się matką mieszkającą przy ul. (...) w związku z czym spędzała tam dużo czasu. Wynajmuje mieszkanie przy ul. (...) od czerwca 2014 roku. Pozwana E. M. na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 roku wniosła o oddalenie w stosunku do jej osoby pozwu. Podniosła, iż od urodzenia zamieszkuje w lokalu przy ul. (...) 14-16/2. W maju 2013 roku wyjechała do Wielkiej Brytanii do pracy. Do kraju przyjeżdża co miesiąc lub dwa i zatrzymuje się w tym lokalu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny W dniu 15 października 1976 roku została zawarta umowa najmu mieszkania służbowego w I. przy ul. (...) w I. pomiędzy Wydziałem Oświaty i (...) w I., a B.
M.. Dowód: umowa najmu k. 12-13 W 1981 roku B. M. zawarł związek małżeński z R. M.. Po zawarciu związku małżeńskiego R. M. zamieszkała wraz z B. M. w mieszkaniu przy ul. (...) 14-16/2 w I.. W trakcie związku małżeńskiego urodziła się E. M. i M. M.. Wszyscy zamieszkiwali w rzeczonym lokalu. B. M. zamieszkiwał w tym lokalu do chwili śmierci tj. dnia 11 kwietnia 2014 roku. Lokal ten usytuowany jest w budynku (...) w I.. Dowód: przesłuchanie pozwanych w charakterze strony k.59, 66-67, zeznania świadków E. B. k. 40-41, W. B. k. 41-42 W chwili śmierci B.
M. zamieszkiwali z nim żona R. M. i syn M. M.. Natomiast córka E. M. w maju 2013 roku wyjechała do Wielkiej Brytanii lecz co miesiąc lub dwa przyjeżdża do kraju i wówczas przebywała w lokalu przyl. (...) 14-16/2. Dowód: przesłuchanie pozwanych w charakterze strony k.59, 66-67, zeznania świadków E. B. k. 40-41, W. B. k.41-42, zaświadczenie k. 54 Po śmierci B. M. powód wezwała pozwanych do opuszczenia przedmiotowego mieszkania lecz bezskutecznie. Dowód: wezwanie z dnia 27 listopada 2014 roku k. 8-9
Sąd zważył co następuje
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone dokumenty oraz zeznania świadków oraz pozwanych w charakterze strony. W przedmiotowym postępowaniu istota sporu sprowadzała się do ustalenia czy pozwani wstąpili w stosunek najmu po zmarłym B. M. zgodnie z regulacją art. 691 § 1 k.c. Artykuł ten stanowi, iż w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą.
Wstąpienie osób wskazanych wyżej w stosunek najmu następuje z mocy samego prawa bez konieczności zawierania nowej umowy między sukcesorem, a wynajmującym niezależnie od tego czy źródłem najmu była umowa najmu czy decyzja administracyjna ( tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1978 roku wydana w sprawie o sygn. akt III CZP 52/78 publik. OSN 1979/5/89). Przesłanką wstąpienia z mocy samego prawa w stosunek najmu jest aby osoby wskazane w art. 691 § 1 k.c. stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci ( art. 691 § 2 k.c.).
W stanie faktycznym sprawy powód podnosił, iż pozwani nie spełnili przesłanki zamieszkiwania do chwili śmierci z B. M. w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) 14-16/2 w I.. Natomiast pozwani temu zaprzeczali. Na powyższą okoliczność Sąd przesłuchał zawnioskowanych świadków tak ze strony powodowej jak i pozwanej. Wiedza świadków miały różny charakter. E. D. (...) w I. w treści swych zeznań wskazywała, iż do momentu śmierci B. M. zamieszkiwała razem z nim żona R. M.. Rzadko widywana była pod tym adresem córka E. M., a M. M. widywany był raz na tydzień lub dwa k.40-41.
Świadek W. B. będący dozorcą (...) w I. wskazywał, iż widuje najczęściej R. M.. Nie potrafił wskazać czy w lokalu objętym postępowaniem zamieszkiwała E. M. i M. M. k. 41-42. Z kolei W. R. k. 57, M. C. k. 57, A. A. k.58 i K. B. k.66 nie posiadali wiedzy w zakresie objętym postępowaniem. Natomiast świadek T. K. wskazywał, iż w mieszkaniu przy ul. (...) 14-16/2 do chwili śmierci jego ojczyma B. M. zamieszkiwała R. M., E. M. która przebywa w Wielkiej Brytanii lecz przyjeżdża raz na dwa miesiące do kraju oraz M. M. który pracuje w B. lecz przyjeżdża do I..
W trakcie pobytu w B. M. M. przebywa w jego mieszkaniu k.
56. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, albowiem prezentowali oni wiedzę w takim zakresie w jakim ją posiadali. Sąd również przesłuchał w charakterze strony pozwanych. W tym zakresie pozwana R. M. wskazywała, iż do chwili śmierci zamieszkiwała z mężem w lokalu objętym żądaniem pozwu. Jednocześnie nie kwestionowała, iż posiada tytuł prawny do innego lokalu położonego w I. przy ul. (...) k.10 – 11. Nie mniej umowa najmu lokalu przy ul. (...) została zawarta między Miastem I., a pozwaną w dniu 18 czerwca 2014 roku tj. po śmierci B.
M.. Należy również mieć na uwadze stanowisko judykatury zgodne z którym posiadanie przez małżonka prawa najmu do innego lokalu mieszkalnego nie jest przeszkodą do wstąpienia w stosunek najmu ( tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1979 roku wydana w sprawie o sygn. akt III CZP 86/78 publik. OSP 1982/7-8/112). Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej albowiem znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w tym zeznaniom E. B. i W. B.. Pozwany M. M. również podnosił, iż do chwili śmierci zamieszkiwał i nadal zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) 14-16/2 w I..
Pracuje on w B. w systemie zmianowym lecz jego centrum życiowe jest w I.. Na okoliczność pracy w systemie zmianowym przedłożył zaświadczenie z zakładu pracy k.54. Również powyższą okoliczność potwierdził w swych zeznaniach świadek T. K. k.56. Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego albowiem znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w tym zeznaniom E. B.. Natomiast pozwana E. M. w maju 2013 roku wyjechała do pracy w Wielkiej Brytanii lecz średnio co dwa miesiące przyjeżdża do kraju. W treści swych zeznań wskazywała, iż jej pobyt w Wielkiej Brytanii ma charakter czasowy i zamierza wrócić do kraju i nadal mieszkać w mieszkaniu objętym postępowaniem.
Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej, albowiem okoliczność przebywania jej w Wielkiej Brytanii nie była kwestionowana w toku postępowania. W tym miejscu należy wskazać na stanowisko judykatury zgodnie z którym okresowe przebywanie przez najemcę poza miejscem stałego zamieszkania nie unicestwia przesłanki wspólnego zamieszkiwania najemcy i osoby bliskiej ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2001 roku wydany w sprawie o sygn. akt I CKN 1179/98 publik. Lex 110589). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż brak jest przesłanek do uznania zasadności powództwa.
W ocenie Sądu pozwani zamieszkiwali w lokalu objętym postępowaniem, które w chwili śmierci B. M. stanowiło ich centrum życiowe tym samym z mocy samego prawa wstąpili w stosunek najmu. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił powództwo ( punkt pierwszy wyroku). O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 10 pkt. 1 i § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd uwzględniając nakład pracy pełnomocnika pozwanych przyznał dwukrotność stawki wynagrodzenia adwokata ( punkt drugi wyroku). SSR Marcin Sroczyński